จักรยาน : สองขาท้าโลก (4.2)

#จักรยานสองขาท้าโลก

ธารา บัวคำศรี แปลเรียบเรียงจาก

The Bicycle: Vehicle for a Small Planet, Worldwatch Paper #90, September 1989 เขียนโดย Marcia D. Lowe

ดาวน์โหลด pdf ไฟล์ จักรยาน พาหนะเพื่อโลกใบน้อย

——————

ไม่เฉพาะแต่รัฐบาลของประเทศต่างๆ เท่านั้นที่ทำให้การดูถูกเหยียดหยามพาหนะพลังมนุษย์มีเพิ่มมากขึ้น นาย Michael Repegle ผู้อำนวยการสถาบันนโยบายการพัฒนาและการขนส่งในสหรัฐอเมริกาตั้งข้อสังเกตว่า ธนาคารโลก-แหล่งทุนใหญ่ในด้านการขนส่งของเมืองในประเทศกำลังพัฒนา-ตีพิมพ์รายงานการวิจัยการคมนาคมขนส่งของประเทศจีนมีความหนา 400 หน้า แต่ไม่มีสักคำที่พูดถึงจักรยาน

ถึงกระนั้น มีสัญญานของการเปลี่ยนแปลงบางอย่างกำลังเกิดขึ้นในระดับท้องถิ่น พ.ศ.2525 กลุ่มผู้เช่าสามล้อในเมืองซานโต โดมิงโก ภายใต้การสนับสนุนจากองค์การพัฒนาเอกชนได้ก่อตั้งสมาคมสามล้อรับจ้าง (the Association of Tricicleros) โดยเริ่มต้นกู้เงินเพื่อช่วยคนถีบสามล้อซื้อรถสามล้อที่เป็นของตนเอง ลดค่าเช่าราคาถูกที่พวกเขาเคยจ่ายให้กับเจ้าของรถสามล้อ เข้าไปเจรจากับตำรวจและผู้มีหน้าที่ในการจัดระบบจราจรของเมืองอย่างต่อเนื่องเพื่อยกเลิกกฏหมายที่ไม่ยุติธรรมออกไป สมาคมยังได้ทำข้อตกลงกับเทศบาลเมืองเพื่อลดค่าธรรมเนียมขึ้นทะเบียนสามล้อรับจ้าง ซึ่งค่าธรรมเนียมดังกล่าว ในอดีตเรียกเก็บสูงกว่ารถยนต์รับจ้างสาธารณะเสียอีก

เมื่อไม่นานมานี้ มีความคิดว่า การพัฒนาพาหนะพลังมนุษย์แบบต่างๆ จำเป็นต้องเข้าไปแทรกแซงงบประมาณของรัฐบาล รัฐบาลประเทศต่างๆ ธนาคารเงินกู้ และองค์กรระหว่างประเทศหลายองค์กร (ซึ่งสนับสนุนนโยบายคมนาคมขนส่งแบบยานยนต์อย่างแน่วแน่ต่อไป) พบว่า การคมนาคมขนส่งที่พวกเขาเชื่อมั่นนั้นไม่มีความยั่งยืน ตัวอย่างที่ถือเป็นการเปลี่ยนแปลงความคิดดังกล่าว ได้แก่ โครงการคมนาคมขนส่งที่เหมาะสมในประเทศกานา ดำเนินงานภายใต้การสนับสนุนเงินทุนจากธนาคารโลก

พ.ศ.2528 รัฐบาลประเทศกานาตระหนักว่า หลังจากส่งเสริมการใช้รถยนต์มาเป็นเวลานาน กิจการคมนาคมขนส่งประสบความล้มเหลวอย่างสิ้นเชิงในแง่ของการเข้าถึงปัจจัยพื้นฐานที่สุดของการเคลื่อนย้ายคนและสินค้า ด้วยความช่วยเหลือจากธนาคารโลกและข้อเสนอแนะจากหน่วยงานเทคโลโลยีคมนาคมขนส่งที่เหมาะสม ปัจจุบัน กานาสนับสนุนการผลิตจักรยานแบบพ่วงและรถเข็น ธนาคารโลกยังเสนอความช่วยเหลือรัฐบาลกานาเพื่อสร้างถนนราคาถูกในชนบทสำหรับพาหระที่ไม่ใช้เครื่องยนต์ และเพียงพอที่จะให้รถบรรทุกและรถยนต์วิ่งในบางโอกาส โดยไม่ต้องมีมาตรฐานก่อสร้างที่เข้มงวด ถนนในโครงการนี้ใช้งบประมาณ 2,400 เหรียญต่อกิโลเมตร หรือประมาณร้อยละ 8 ของงบประมาณสร้างถนนคุณภาพดีในชนบท

เจ้าหน้าที่ของหน่วยงานพัฒนาหลายองค์กรนิยมใช้พาหนะแรงมนุษย์ พวกเขาพบว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุด หรือบางครั้งเป็นหนทางเดียวในการเข้าถึงชนบทอันแสนไกล ภายใต้สภาพแวดล้อมบางอย่าง การใช้รถจิ๊บต้องเสียค่าใช่จ่ายมากกว่าและประสิทธิภาพน้อยกว่าจักรยาน ในแง่ของความทนทางและการขาดน้ำมันเชื้อเพลิง ในแอฟริกา OXFAM และ UNICEF ซื้อจักรยานให้เจ้าหน้าที่สาธารณสุข ในแอฟริกาและละตินอเมริกาหลายประเทศ เจ้าหน้าที่ของหน่วยงานวางแผนครอบครัวและหน่วยงานอื่นๆ ขี่จักรยานไปทำหน้าที่บริการชุมชน

สถาบันนโยบายคมนาคมขนส่งและการพัฒนา (ITDP) ส่งจักรยานและอะไหล่ที่ได้รับบริจาคไปยังพื้นที่ที่จำเป็นต้องได้รับการปรับปรุงเพื่อให้ประชาชนมีความสะดวกในการเดินทางไปใช้บริการต่างๆ และทำให้คนยากจนผู้ทำงานหนักในกิจกรรมการผลิตมีโอกาสสัญจรไปมา จักรยานของสถาบันนโยบายคมนาคมขนส่งและการพัฒนานี้ ได้เพิ่มประสิทธิภาพเป็นทวีคูณให้กับครูสอนหนังสือในเฮติ คนขุดบ่อน้ำในโบลิเวียและเจ้าหน้าที่สาธารณสุขในนิคารากัวและโมซัมบิก โครงการความช่วยเหลือทางเทคนิคในนิคารากัวอบรมช่างฟิตและช่วยเหลือองค์กรพัฒนาเอกชนเปิดร้านซ่อมและประกอบจักรยานในท้องถิ่น สถาบันนี้ได้พัฒนาก้าวต่อไปโดยส่งเสริมจักรยานชนิดลุยทุกสภาพภูมิประเทศ (All-Terrian Bicycle) หรือจักรยานภูเขา (Mountain Bike) ซึ่งเหมาะกับถิ่นทุรกันดารมากกว่าจักรยานดั้งเดิมแบบอังกฤษที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าครึ่งศตวรรษและพบเห็นกันทั่วไปในประเทศโลกที่สาม

ประสบการณ์จากเอเชียแสดงให้เห็นว่า การริเริ่มอุตสาหกรรมจักรยานถือเป็นการลงทุนที่มีความเสี่ยงต่ำมากสำหรับประเทศกำลังพัฒนาซึ่งมีฐานอุตสาหกรรมอยู่น้อย โรงงานประกอบชิ้นส่วนและร้านซ่อมจักรยานเล็กๆ สามารถเปิดดำเนินการโดยมีค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับเครื่องมือและอุปกรณ์ราว 200 เหรียญ และจักรยาน 100 คันสามารถผลิตขึ้นโดยใช้พลังงานและวัสดุเท่ากับการผลิตรถยนต์ขนาดกลาง 1 คัน

อินเดียเป็นประเทศหนึ่งที่แสดงให้เห็นว่า อุตสาหกรรมจักรยานที่เกือบจะพึ่งตัวเองได้นั้นเกิดขึ้นมาจากจักรยานคันแรกที่ประกอบจากชิ้นส่วนที่นำเข้าจากต่างประเทศ จากนั้นมีการผลิตตัวถังจักรยานจากอู่ซ่อมรถในท้องถิ่น แล้วค่อยๆ สร้างเป็นโรงงานขนาดเล็กเพื่อผลิตชิ้นส่วนภายในประเทศ จากจุดนั้นผ่านมา 5 ทศวรรษ อินเดียกลายเป็นประเทศผู้ผลิตจักรยานรายใหญ่ของโลก กล่าวคือมากกว่าร้อยละ 90 ของจักรยานที่ผลิต ส่งออกไปยังประเทศกำลังพัฒนาอื่นๆ โดยตรง และร่วมลงทุนการผลิตระดับย่อยและเทคนิคการใช่แรงงานแบบเข้มข้นกับประเทศต่างๆ ในเอเชีย แอฟริกา และแคริเบียน

นี่คือตัวอย่างของประเทศกำลังพัฒนาเพียงไม่กี่ประเทศที่ผลิตจักรยานมากกว่ารถยนต์ ถึงแม้ว่า โรงงานผลิตรถยนต์ในประเทศจะมีความต้องการเงินทุน เทคนิคและทัรพยากรในการจัดการมากกว่า เป็นบทเรียนของประเทศโลกที่สามที่พลาดโอกาสในการพัฒนาพาหนะพลังมนุษย์ Ricardo Navarro วิศวกรและนักวางแผนเรื่องเมือง และผู้สนับสนุนเครือข่ายร้านซ้อมและประกอบชิ้นส่วนจักรยานขนาดเล็กในเอล ซัลวาดอร์ ซึ่งเขาคาดหวังให้เป็นอุตสาหกรรมจักรยานที่มั่นคง อธิบายอย่างรวบรัดถึงบทบาทสำคัญของพลังถีบ “จักรยานคือโครงสร้างที่ขาดมิได้ของการพัฒนา”

About Tara Buakamsri

ordinary people

No comments yet... Be the first to leave a reply!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

WORLD ORGANIC NEWS

News & Advocacy

Bucket List Publications

Indulge- Travel, Adventure, & New Experiences

Pimthika 'S BLOG

The Right Way To Walk For Coffee Lover

A-FAB

ASEAN for a Fair, Ambitious and Binding Global Climate Deal

TARAGRAPHIES

A view from within in a hyperconnected world

Burma Concern

A Creative Platform for Understanding Burma

AOr NOpawan

Let's the flowers bloom in your heart!!

Matt on Not-WordPress

Stuff and things.

%d bloggers like this: