ว่าด้วยอุณหภูมิเฉลี่ยผิวโลก

โลกร้อนขึ้น อุณหภูมิที่อ่านจากเทอร์โมมิเตอร์ทั่วโลกมีระดับเพิ่มขึ้นนับตั้งแต่การปฏิวัติอุตสาหกรรม สาเหตุมาจากทั้งกิจกรรมของมนุษย์และการแปรเปลี่ยนทางธรรมชาติผสมกัน ด้วยหลักฐานที่มีความสำคัญมากขึ้น ระบุว่าสาเหตุของการเพิ่มเกิดจากกิจกรรมของมนุษย์เป็นหลัก

จากการวิเคราะห์อุณหภูมิอย่างต่อเนื่องโดยทีมนักวิทยาศาสตร์ที่ NASA’s Goddard Institute for Space Studies (GISS) อุณหภูมิเฉลี่ยผิวโลกเพิ่มขึ้นมากกว่า 1 องศาเซลเซียส(หรือ 2 องศาฟาเรนไฮต์)เล็กน้อยนับตั้งแต่คริสตทศวรรษ 1880 สองในสามของอุณหภูมิเฉลี่ยผิวโลกที่เพิ่มขึ้นนั้นเกิดขึ้นนับตั้งแต่ปี ค.ศ.1975(พ.ศ.2518) โดยมีอัตราการเพิ่มราวๆ 0.15-0.20 องศาเซลเซียสต่อทศวรรษ

แต่เราทำไมต้องแคร์การเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิเฉลี่ยผิวโลกที่ 1 องศา? จะว่าไปแล้ว การขึ้นลงของอุณหภูมิในแต่ละวันของพื้นที่ที่เราอาศัยอยู่ก็มากกว่านั้นอยู่แล้ว

การบันทึกอุณหภูมิผิวโลกนั้นแทนค่าเฉลี่ยของพื้นผิวโลกทั้งหมด อุณหภูมิที่เราเจอในพื้นที่และในช่วงเวลาสั้นๆ นั้นผันผวนขึ้นลงอย่างมากเนื่องจากเหตุการณ์ที่เป็นวัฐจักรซึ่งสามารถคาดการณ์ได้ (กลางคืนและกลางวัน ฤดูร้อนและฤดูหนาว) แบบแผนของกระแสลมและการตกของน้ำฟ้าที่คาดการณ์ยาก แต่อุณหภูมิโลกขึ้นอยู่กับว่ามีพลังงานเท่าใดที่โลกได้รับจากดวงอาทิตย์และพลังงานดังกล่าวนั้นแผ่กลับออกไปนอกโลกเท่าไร-ปริมาณพลังงานเปลี่ยนแปลงน้อยมาก ส่วนปริมาณพลังงานที่แผ่ออกจากพื้นผิวโลกขึ้นอยู่องค์ประกอบของสารเคมีในชั้นบรรยากาศโดยเฉพาะอย่างยิ่งปริมาณก๊าซเรือนกระจกที่กักเก็บความร้อน

การเปลี่ยนแปลงระดับโลกที่ 1 องศาจึงมีนัยสำคัญยิ่งเนื่องจากมันต้องใช้ปริมาณมหาศาลของความร้อนในการทำให้มหาสมุทร ชั้นบรรยากาศและแผ่นดินอุ่นขึ้น(ที่ 1 องศาเซลเซียส) ในอดีต การลดลงของอุณหภูมิผิวโลกเพียง 1 หรือ 2 องศา สามารถทำให้โลกเข้าสู่ยุคน้ำแข็ง(Little Ice Age) การลดลงของอุณหภูมิโลกลง 5 องศา เพียงพอที่ทำให้พื้นที่ส่วนใหญ่ของทวีปอเมริกาเหนืออยู่ใต้มวลน้ำแข็งหนาเมื่อ 20,000 ปีก่อน

การบันทึกอุณหภูมิเฉลี่ยผิวโลกเริ่มขึ้นในราวปี ค.ศ.1880 เนื่องจากการเก็บรวบรวมข้อมูลยังไม่ครอบคลุมไปทั่วโลกก่อนหน้านั้น กรมอุตุนิยมวิทยาสหรัฐอเมริกาใช้ช่วง ค.ศ. 1951-1980 เป็นปีฐานของอุณหภูมิเฉลี่ย การวิเคราะห์อุณหภูมิของ GISS เริ่มในราวปี ค.ศ.1980 ดังนั้น คาบสามทศวรรษที่ใช้อ้างอิงมากที่สุดคือ ระหว่าง ค.ศ.1951-1980 ช่วงเวลาดังกล่าวนี้เป็นช่วงของรุ่นคนที่เป็นผู้ใหญ่ในปัจจุบันได้เติบโตขึ้น จึงเป็นช่วงเวลาที่มีการอ้างอิงที่อยู่ในความทรงจำของคนจำนวนมาก

กราฟด้านล่างแสดงความเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิเฉลี่ยผิวโลกจากปี ค.ศ.1880(พ.ศ.2423) ถึงปี ค.ศ.2019(พ.ศ.2562) จากการบันทึกข้อมูลขององค์การนาซา NOAA กลุ่มวิจัย Berkeley Earth และ Met Office Hadley Centre แห่งสหราชอาราจักร และการวิเคราะห์ของ Cowtan and Way แม้ว่าการวัดของสำนักต่างๆ เหล่านี้จะมีความแตกต่างกันเล็กน้อยปีต่อปี แต่ทั้งห้าสำนักแสดงให้เห็นความสอดคล้องกันของแบบแผนการขึ้นลงของอุณหภูมิ การบันทึกอุณหภูมิของทั้ง 5 สำนักแสดงถึงการเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิเฉลี่ยผิวโลกในช่วงทศววรษที่ผ่านมา

การวิเคราะห์อุณหภูมิผิวโลกเฉลี่ยของนาซามาจากสถานีตรวจวัดอากาศ 20,000 สถานี ทั้งภาคพื้นดิน เรือ และทุ่นลอย รวมถึงสถานีวิจัยต่างๆ ในทวีปแอนตาร์กติก การวัดจะนำเอาอัลกอริธึมมาใช้พิจารณาถึงอิทธิพลของความแตกต่างระหว่างสถานตรวจวัดอากาศ ปรากฏการณ์เกาะความร้อนในเมือง โดยคำนวณการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิเฉลี่ยผิวโลกโดยใช้ปีฐาน ค.ศ.1951-1980

ทีมนักวิทยาศาสตร์ของ GISS ระบุจุดประสงค์การวิเคราะห์เพื่อประมาณการการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิด้วยการคาดการณ์ถึงการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศโลกที่เชื่อมโยงกับคาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศ ละอองลอยและการเปลี่ยนแปลงของกิจกรรมของดวงอาทิตย์

โลกร้อนมิได้หมายถึงอุณหภูมิทุกจุดบนพื้นผิวโลกเพิ่มขึ้น 1 องศา ทุกครั้งไป อุณหภูมิในปีหนึ่งๆ หรือในทศวรรษหนึ่งๆ อาจเพิ่มขึ้น 5 องศาในที่หนึ่ง และลดลง 2 องศาในอีกที่หนึ่ง ฤดูหนาวที่เย็นผิดปกติในภูมิภาคหนึ่งอาจตามมาด้วยฤดูร้อนรุนแรงในเวลาต่อมา หรือฤดูหนาวที่เย็นยะเยือกในที่หนึ่งอาจถ่วงดุลด้วยฤดูหนาวที่อุ่นขึ้นอย่างผิดปกติในอีกฟากฝั่งหนึ่งของโลก โดยรวม ภาคพื้นดินจะร้อนขึ้นมากกว่าผิวมหาสมุทร เนื่องจากมวลน้ำจะค่อยๆ ดูดซับความร้อนและค่อยๆ คายความร้อนออก (มหาสมุทรโลกมีความเฉี่อยทางความร้อนมากกว่าพื้นผิวดิน) การเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิเฉลี่ยผิวโลกแตกต่างกันอย่างมากในแต่ละภาคพื้นทวีปและแอ่งมหาสมุทร

อ้างอิง

Hansen, J., et al. (2010). Global surface temperature change. Reviews of Geophysics, 48.

NASA Earth Observatory (2015, January 21) Why So Many Global Temperature Records?

NASA Earth Observatory (2010, June 3) Global Warming.

NASA Goddard Institute for Space Studies (2020) GISS Surface Temperature Analysis (GISTEMP).

NOAA National Centers for Environmental Information (2020, January 15) Assessing the Global Climate in 2019.

New reformist role for Thai Union

Published in http://www.bangkokpost.com/opinion/opinion/1242266/new-reformist-role-for-thai-union

Thai Union Group, the world’s largest canned tuna company, is considering changes to its supply chains that could transform the seafood industry forever. Having been a target of investigation over coerced labour in its supply chains, the company is yet to take the significant steps needed to ensure its suppliers refrain from human rights abuses and destruction of the ocean.

Thai Union can show its commitment to leading by immediately addressing transshipment at sea — a shifty practice that is often associated with illegal fishing and human rights abuse.

It has been almost two years since the European Union (EU) gave Thailand a “yellow card” for its failure to prevent illegal and unregulated fishing in the country’s supply chains of seafood that eventually end up as exports to Europe. That warning continues today, as the Thai government has not taken decisive actions needed to eliminate illegal, unreported and unregulated (IUU) fishing or address the concerns on compliance with international rules on seafood supply.

Thai Union should not wait for the government to step up but should commit to transformative changes. One way for the company to show its leadership is to end transshipment at sea in its supply chains. In doing so, Thai Union can send a message to both the Thai government and the seafood industry as a whole that any practices associated with human rights abuses and illegal fishing should not and must not be tolerated.

Global Fishing Watch, an non-profit organisation that tracks commercial fishing activities worldwide, recently released a groundbreaking report on transshipment worldwide, observing 90% of the world’s reefer fleets over a four year time frame. The report finds 86,490 instances of potential transshipment. Over 40% of the transshipment incidents happened on the high seas, away from regulations and inspections, and appeared to be associated with patterns of IUU fishing.

Companies that are complicit in abuses of workers in their supply chains also often engage in destructive or illegal fishing, and have little regard for fishery management regulations.

As a direct result of overfishing, many coastal stocks are depleted and vessels must travel further into the high seas to fish. Rather than losing precious fishing time and incurring increased costs of returning to port, the industry increasingly relies on transshipment at sea — where smaller boats refuel, restock, and transfer catch onto larger cargo vessels. This practice turns fishing boats into floating prisons, and enables vessels to hide illegally-caught fish and mistreat crew members. Many trafficked and abused workers are forced to remain at sea with no means of escape for months or even years.

Recently, there have been attempts to remove the worst offenders from the water, which would have a positive effect on the ocean and people. In February 2017, Thailand’s Department of Fisheries (DoF) announced “the strengthening of transshipment control measures”. The announcement requires all Thai distant water fishing vessels to return back to port within 90 days and to ensure that there is no transshipment at sea involved while returning from the Indian ocean.

Thai Union can make a difference. By taking specific and practical steps to reform its operations, the company can be a driving force in continuing the modernisation of the fisheries sector in Thailand and reforming the seafood industry at large.

According to Greenpeace’s 2016 Southeast Asia canned tuna ranking, all tuna brands, including Thai Union, are still falling short on both sustainability and social responsibility issues.

If Thai Union continues to rely on transshipment at sea to operate, then it is reasonable to be concerned about all of its supply chains. Tuna can be commingled from several different sources with relative ease, obfuscating the supply chain and erasing the detection of tuna caught in an illegal or unethical manner.

Recently Mars and Nestle committed to making changes to help ensure their pet food supply chains operate in a manner that does not harm our oceans and does not abuse workers. The companies will address transshipment at sea throughout their pet food supply chains, which puts pressure on Thai Union, a supplier for both companies, to do the same thing.

If Thai Union commits to end at-sea transshipment in its supply chains until the associated problems are addressed, it can help lead the change for the entire industry.

Greenpeace believes a moratorium on transshipment at sea is needed until new standards are agreed upon by the industry and regulators and are demonstrably met using third-party auditors.

It is time for accountability in the global seafood industry, and that can begin with Thai Union.


Tara Buakamsri is Thailand Country Director of Greenpeace Southeast Asia.

Thai Civil Society’s Coalition urges international business parties to solve hot issues on fishery, labour and environmental sustainability

The press conference on “Roles of Business Sector and Civil Society in Solving Labour and Environmental Problems of Thai Fishing Industry” was held by the Thai Civil Society’s Coalition for Sustainable and Ethical Seafood at 10 a.m. on January 31, 2017 at the Dusit Thani Hotel, Bangkok. The aim was to reflect the voices of people affected by various aspects of labour and marine resources.

Participants were representatives of the Thai Civil Society’s Coalition for Sustainable and Ethical Seafood (“Thai CSO Coalition”), among them Chairman of the Thai Sea Watch Association Banjong Nasae; Director of the Labour Rights Promotion Network Foundation (LPN), Sompong Srakaew; the Coordinator of the Migrant Worker Rights Network (MWRN) Suthasinee Kaewleklai; Chief of the Association of Thai Fisherfolk Federation, Sama-ae Jehmudor; former fishery labourer Samart Senasu; and the Manager of the Federation of Thai Fisherfolk Association, Wichoksak Ronarongpairee.

Over the past year, human rights violations and lack of sustainability in the Thai fishing industry have been hot issues that have remained unsolvable.  Unsustainability in the production chain has a direct impact on the lives of crews and labourers as well as on environmental disasters.  This phenomenon has resulted in large supermarkets in developed countries having to adapt due to low consumer confidence.    Worse, in 2011 the European Union (EU), which is among Thailand’s largest trading partners, officially announced that Thailand was categorized among the countries that do not take actions to eliminate Illegal, Unregulated and Unreported Fishing (IUU Fishing).  Even today, Thailand has not been able to free herself from this “yellow card” status.  In the meantime, Thailand has been in tier-2 watchlist when it comes to Trafficking In Persons Report ranked by the US.

“The Thai Civil Society’s Coalition for Sustainable and Ethical Seafood” (Thai CSO Coalition) is the first-of-its-kind forum for directly affected local people to discuss and work closely with 14 labour and environmental organizations of the Thai civil society’s coalition.   The missions of the Thai CSO coalition are to identify root causes of the problems, to deliver constructive solutions, and to raise awareness of and campaign for the elimination of unsustainable and unethical fishing throughout the production chain, from sea to plate.    The coalition needs to encourage the government and private sectors to change both policies and practices in an attempt to protect labour rights and marine ecosystems, as well as to provide solutions and to play a key role in close monitoring practices at the local level.

In the past, the coalition has noted the efforts of the government and private sectors in solving these issues.  This is good news but the efforts have not been totally successful.  Many problems have not been solved within the timeframe.  Labourers in the fishing industry and local fisherfolk, therefore, have been among the first groups to be most affected.

“The private sector can play a key role in solving problems of the demand-supply chain, with supermarkets as the end of production chain.  Businessmen may not know that products in the markets come from the work of enslaved labourers. However, once they know this, they must join up to end this problem and play a role in changing the attitudes and policies of other business owners,” says manager of the Federation of Thai Fisherfolk Association, Wichoksak Ronarongpairee.

During the “Seafood Task Force”, held in Thailand from 30 January – 2 February with the participation of the world’s leading “buyers” from European countries and the United States, as well as Thailand’s major “exporters”, the coalition discussed, exchanged information and presented solutions to these issues on the evening of January 30. This meeting is the first of its kind in the world to enjoy the participation of both the civil society organizations and private partners in developing strategies to solve the problems at the international level.

Meanwhile, Sama-ae Jehmudor, chief of the Association of Thai Fisherfolk Federation, added that “to urgently save the marine ecosystems, the coalition proposes two ‘Big Asks’ to the private sector: 1)   to refrain from fishing, using, and purchasing fishery products derived from IUU fishing, trawlers, and from capturing of fish using the light luring method, despite the lack of a legal ban in the Thai Fishery law. Fishery and related businesses will have a traceability system in place that is transparent and effective in ensuring the source and fishing methods of seafood products/ingredients, and enforcing the system with their suppliers. In addition, the businesses shall publicly disclose information relating to their policies and practices on procurement and sourcing of seafood products or ingredients for their businesses.”

Banjong Nasae, chairman of the Thai Sea Watch Association,  pointed out that we need to “ban the purchase and use of fishmeal derived from unsustainable and destructive fishing in the businesses’ sourcing of raw materials for animal feed production. Fishery and related businesses shall put in place a fishmeal traceability system that is effective. Their sourcing and procurement must be transparent and allow for monitoring and audit by external parties.  We request that business actors disclose information relating to the proportion of rough fish that is currently being used as a protein ingredient in feed production. We also encourage investment in research and development for protein alternatives in animal feed to reduce the demand for rough fish from unsustainable fisheries.

On the social and labour front, Suthasinee Kaewleklai, coordinator of the Migrant Worker Rights Network (MWRN) proposed that “ Firstly, the private sector needs to immediately eliminate forced labour and human trafficking in the fishing sector by putting in place measures and codes of conduct for fishing operations to protect the fundamental rights and safety at work for fishing workers”; and importantly, secondly, “to support the right to freedom of association and collective bargaining, as well as fair remuneration and decent conditions of work in the fishing sector. This includes supporting fishing workers’ organizations, the improvement of management systems for fair remuneration and decent conditions of work in the fisheries industries.”

Suppliers should elevate the reward and benefits management systems for fishing workers by taking into account that the work in fishing constitutes hardship and hazardous activity. Compensation for working overtime (maximum 3 continuous catches in 24 hours) should be paid to workers. Payments to fishermen should be made through the banking system or traceable alternative methods that can be monitored.

“Just an annual public presentation of each company’s activities in promoting labour rights would be an important step forward in reflecting suppliers’ honesty and commitment to tackling long-term problems,” said Sompong Srakaew, director of the Labour Rights Promotion Network Foundation (LPN).

Following the discussion between the Thai CSO Coalition and the Seafood Task Force (a private sector collaboration concerned with human rights and the environment), the Seafood Task Force concluded that they have the same objectives and agreed upon the main goals.  The coalition was pleased with the reactions of the Seafood Task Force.   However, in the view of the coalition, it is not enough to have mutual goals and it therefore suggested that the Seafood Task Force have a transparent, effective mechanism to listen to voices of affected people and civil society sector.  After the discussion, the Coalition will submit a letter of solutions in detail and request the Seafood Task Force to disclose its plans and timeframes in tacking the problems in order to join hands to sustainably solve the problems in Thai fishery industry.

In this regard, the Thai CSO coalition requested members of the press and the general public to continue to keep a close watch on the efforts of not only the government sector, but also private and civil organizations in being part of the solutions that lead to sustainable development.