ขยะเปียก(อินทรีย์)ซึ่งมีอยู่มากในประเทศกำลังพัฒนาทำให้โรงเผาขยะมีประสิทธิภาพลดลงหรือต้องปิดไป

โรงเผาขยะส่วนใหญ่ได้รับการออกแบบและทดสอบในประเทศอุตสาหกรรม ด้วยเหตุนี้จึงไม่เหมาะกับขยะในประเทศกำลังพัฒนา ยกตัวอย่างเช่น ประเภทของวัสดุที่ส่งเข้าโรงเผาขยะจะต้องมีลักษณะเป็นเชื้อเพลิงระดับหนึ่ง ทั้งนี้เพื่อให้การเผาไหม้เป็นไปอย่าง “เหมาะสม” ซึ่งแตกต่างจากขยะทั่วไปในประเทศโลกฝ่ายใต้

โดยทั่วไปขยะในประเทศกำลังพัฒนามักมีความหนาแน่นและความชื้นมากกว่าขยะในประเทศอุตสาหกรรม ยกตัวอย่างเช่น ความชื้นของขยะในมหานคร อย่างเช่น นิวยอร์ก อยู่ที่ประมาณร้อยละ 22 ในขณะที่มีผลการสำรวจพบว่าความชื้นในขยะของสิงคโปร์เท่ากับร้อยละ 40 กรุงเทพฯ ร้อยละ 49 และบันดุง อินโดนีเซียร้อยละ 80

ตารางด้านล่างแสดงข้อมูลเกี่ยวกับความชื้นของขยะที่สูงในบางเมืองในเอเชีย ขยะในประเทศกำลังพัฒนาอาจมีวัสดุที่ไม่ติดไฟมาก อย่างเช่น ขี้เถ้าและขี้ผง ซึ่งไม่สามารถเป็นเชื้อเพลิงได้ ความชื้นของขยะที่สูงเนื่องจากเปียกเกินไปทำให้การเผาอย่างต่อเนื่องไม่สามารถทำได้ หรือต้องใส่เชื้อเพลิงอย่างอื่นเข้าไปในเตาเผา โรงเผาขยะแห่งที่เมืองสุราบายา ประเทศอินโดนีเซีย สามารถเดินเครื่องได้แค่สองในสามของกำลังผลิต ทั้งนี้เพราะต้องมีการนำขยะมาตากแห้งที่โรงงานเป็นเวลาห้าวันก่อนเผา

โรงเผาขยะแห่งหนึ่งในกรุงนิวเดลี ประเทศอินเดียต้องปิดลงไปภายในหนึ่งอาทิตย์หลังจากสร้างเสร็จในปี 1986 เพราะขยะจากชุมชนแถวนั้นเปียกเกินกว่าจะเผาได้ โรงงานแห่งนั้นใช้เงินลงทุนมากกว่า 10 ล้านเหรียญสหรัฐในการก่อสร้าง

ระดับความชื้นของขยะในเมืองในเอเชีย

  ระดับความชื้นในขยะ (%)
ประเทศที่มีรายได้น้อย  
ชงจิง จีน 42.5
ต้าเหลียน จีน 49.7
ประเทศที่มีรายได้ปานกลาง  
กรุงเทพฯ ไทย 49.1
เทศบาลชลบุรี ไทย 56.3
เทศบาลระยอง ไทย 46.7
กรุงมะนิลา ฟิลิปปินส์ 45.0

ที่มา Daniel Hoornweg, “What a Waste: Solid Waste Management in Asia,” The World Bank, Washington, D.C., พฤษภาคม 1999

โลกาภิวัตน์ของขยะ – Globalization of Waste

บทความว่าด้วยโลกาภิวัตน์ของขยะ คลิกอ่านที่นี่

No Styrofoam Please

This is cool stuff! I visited Chiang Mai last week and took a walk along the walking street from Tha Pae gate toward Wat Pra Sing. I had a really good sense of hope, of course, not about buying stuff but something that I really admired – citizen action!

At Wat Pan Oan (วัดพันอ้น) one of several buddhist temples along the street crowded by hundred of food stalls where people stopped over and had something to eat. Here no styrofoam allow! Big sign hanging from the tree read “no foam for for food project” (sponsor by one businessman who want to encourage market for green products – I don’t remember his name). There is waste segregation station where young volunteer standing to help people to put their own food waste into the right slot. Food waste including leftover liquid drink will be put on one big bin. This is very important as people seem to both enjoying eating and shopping.

Zero Waste Station

I forgot to ask young volunteer boy taking care of waste station where all these stuff go. As far as informal waste management practice concerned, all food waste will go to composting, all recyclables will go to recycling facility, other items can reuse or reprocess. As styrofoam is not allow it makes waste management more promising

This is cool stuff! Small steps that will finally influence the big systems to which we are connected. Help cutting consumption of unsustainable products like “styrofoam” is a good start to help transform the wider waste management system in the country.

If you have chance to walk, shop, and eat along Chiang Mai’s walking street you can do your own bit – help the guy at waste separation station at Wat Pan Oan and enjoy it. Every time you design a bit of our lives to reduce your impact, support good efforts and make your lives more comfortable, beautiful, and exciting, you are sending a powerful message to everyone around you.