มินามาตะถึงหละปูน
เรื่อง : ธารา บัวคำศรี เสียงร้องคร่ำครวญ ทุกข์ทรมาน – ได้ยินไหม ? แขนขาที่บิดเบี้ยวโค้งงอ – เห็นไหม ฝันร้ายที่ฝังลึกในความทรงจำ ข้าวที่ถูกปรอทย้อมเป็นสีชมพู ปลาตัวโตสีเทามันปลาบอาบสารพิษจากทะเลอันศักดิ์สิทธิ์ คืออาหารที่เรากิน สมาชิกครอบครัวของเรา แม่แห่งมินามาตะ ( ญี่ปุ่น ) พ่อแห่งคีโนรา ( แคนาดา ) ลูกชายแห่งอะลาโมกอร์โด ( สหรัฐอเมริกา ) ลูกสาวแห่งอิรัก อาการคลุ้มคลั่ง โรคร้ายของพวกเรา เป็นภาพ เป็นข่าว สาแก่ใจ ลืมเสียเถอะ คำเตือนมรณะ จนกว่าหายนะจะมาถึงคุณ ถ้อยคำเขียนเตือนมิให้หลงลืมโรคพิษปรอทที่เกิดกับคนทั่วโลกและโรคมินามาตะ-โศกนาฏกรรมของการพัฒนาอุตสาหกรรมญี่ปุ่นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ทันตแพทย์อุทัยวรรณ กาญจนกามล นักวิชาการจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ เดินทางไปญี่ปุ่นเมื่อปลายเดือนมีนาคม 2539 เล่าเรื่องสารพิษและความตายที่ลำพูนในการประชุมสภาสิ่งแวดล้อมแห่งญี่ปุ่น(JEC)ที่เมืองคูมาโมโตะ และมีโอกาสไปเยี่ยมเมืองมินามาตะ “มลพิษที่ลำพูนเพิ่ง 5-6 ปี ในประเทศไทยก็ไม่เกิน 30 ปี แต่ที่มินามาตะ บริษัทยักษ์ใหญ่ชื่อ Nihon […]
