COP30 ปิดฉากลงอย่างแผ่วเบา
เมื่อวันที่ 17 พฤศจิกายน สมเด็จพระสันตะปาปาเลโอได้ปรากฏผ่านสัญญาณถ่ายทอดเข้ามาในการประชุมสุดยอดสภาพภูมิอากาศแห่งสหประชาชาติปีนี้ เพื่อเรียกร้องว่า “น้ำท่วม ภัยแล้ง พายุ และความร้อนที่ไม่หยุดยั้ง” เป็นสัญญาณว่า “สรรพสิ่งที่ถูกสร้างกำลังร้องไห้” ขอให้มนุษยชาติทำมากกว่านี้เพื่อรับมือวิกฤตสภาพภูมิอากาศ ฝนกระหน่ำและน้ำท่วมได้รบกวนวันเปิดประชุมไปแล้ว ซึ่งจัดขึ้นที่เมืองเบเลงของบราซิล เมืองที่ตั้งอยู่ริมขอบป่าแอมะซอน ไม่กี่วันต่อมา สาส์นจากสันตะปาปาก็ดูจะยิ่งเป็นคำเตือนที่แม่นยำ เมื่อเกิดไฟไหม้ลุกลามผ่านสถานที่จัดประชุมจนต้องอพยพผู้แทนออกมา ไมเคิล แมนน์ นักวิทยาศาสตร์ภูมิอากาศชาวอเมริกันผู้มีชื่อเสียง เรียกเหตุการณ์นี้ว่าเป็น “อุปมาเชิงสัญลักษณ์ที่เหมาะจนน่าหวั่นใจ” สำหรับการเจรจาครั้งนี้ ซึ่งหลายคนมองว่าอาจไม่ตอบโจทย์อีกต่อไปแล้ว การเจรจา COP30 เริ่มต้นด้วยฉากนำที่กระท่อนกระแท่น สองสัปดาห์ก่อนหน้า รายงาน “ช่องว่างการปล่อยก๊าซเรือนกระจก (Emissions Gap)” ของสหประชาชาติได้ยืนยันในที่สุด—ซึ่งก็เป็นสิ่งที่ชัดเจนมานานแล้ว—ว่า การเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องของการปล่อยคาร์บอนในช่วงหลายปีหลังความตกลงปารีส จะทำให้อุณหภูมิโลกสูงเกิน 1.5°C เหนือระดับก่อนยุคอุตสาหกรรม และจะเกิดขึ้นในไม่ช้า: น่าจะภายในห้าปีข้างหน้า นั่นหมายความว่าโลกได้ล้มเหลวต่อเป้าหมายอุณหภูมิที่ทะเยอทะยานกว่าจากสองเป้าหมายของความตกลงปารีส และทำให้เป้าหมายถูกขยับจาก “หยุดภาวะโลกร้อน” ไปสู่การต้องคิดหาหนทาง “ทำให้โลกเย็นลงอย่างจริงจัง” ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง เพราะประเทศต่าง ๆ ต้องหาวิธีจำกัดทั้งขนาดและระยะเวลาของการร้อนเกินเป้า (overshoot) ที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้ให้ได้. “การทำให้โลกเย็นลง (global cooling)” จะหมายถึงการเข้าแทรกแซงระบบภูมิอากาศโดยตรงมากขึ้น […]
