มรดกของการแข่งขันอาวุธนิวเคลียร์ : การปนเปื้อนสารพิษ ค่าใช้จ่ายในการฟื้นฟูที่สูงลิ่ว และวัฒนธรรมปิดลับของรัฐบาล
แปลเรียบเรียงจาก https://theconversation.com/the-nuclear-arms-races-legacy-at-home-toxic-contamination-staggering-cleanup-costs-and-a-culture-of-government-secrecy-210262เขียนโดย William J. Kinsella Professor Emeritus of Communication, North Carolina State University ภาพยนตร์เรื่อง “Oppenheimer” ของคริสโตเฟอร์ โนแลน เน้นไปที่มรดกของโครงการแมนฮัตตัน ซึ่งเป็นโครงการพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ในสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อวันครบรอบการทิ้งระเบิดฮิโรชิมาและนางาซากิในวันที่ 6 และ 9 สิงหาคม 1945 ใกล้เข้ามา เป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมที่จะพิจารณาเพิ่มเติมเกี่ยวกับประเด็นขัดแย้งที่เกิดจากการสร้างระเบิดปรมาณู โครงการแมนฮัตตันก่อให้เกิดมรดกสามประการที่เชื่อมโยงถึงกัน มันริเริ่มให้เกิดการแข่งขันทางอาวุธระดับโลกที่คุกคามความอยู่รอดของมนุษยชาติและโลกที่เรารู้จัก นอกจากนี้ยังนำไปสู่ความเสียหายด้านสุขภาพและสิ่งแวดล้อมอย่างกว้างขวางจากการผลิตและทดสอบอาวุธนิวเคลียร์ และสร้างวัฒนธรรมการปกปิดโดยรัฐด้วยผลลัพท์ทางการเมืองที่ก่อปัญหา ในฐานะนักวิจัยที่ตรวจสอบการสื่อสารในบริบทด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี พลังงาน และสิ่งแวดล้อม ผมศึกษามรดกของการผลิตอาวุธนิวเคลียร์เหล่านี้ ตั้งแต่ปี 2543 ถึง 2548 ฉันยังทำหน้าที่ในคณะกรรมการที่ปรึกษาพลเมืองที่ให้ข้อมูลแก่เจ้าหน้าที่รัฐบาลกลางและรัฐเกี่ยวกับโครงการฟื้นฟูสิ่งแวดล้อมขนาดใหญ่ที่โรงงานนิวเคลียร์ Hanford ในรัฐวอชิงตันซึ่งยังคงดำเนินต่อไปจนถึงทุกวันนี้ แฮนฟอร์ดเป็นที่รู้จักน้อยกว่าลอสอาลามอส รัฐนิวเม็กซิโก ซึ่งนักวิทยาศาสตร์ออกแบบอาวุธปรมาณูชิ้นแรก แต่ก็มีความสำคัญต่อโครงการแมนฮัตตัน ที่นั่น ฐานอุตสาหกรรมลับขนาดมหึมาทำการผลิตเชื้อเพลิงพลูโตเนียมสำหรับการทดสอบระเบิดปรมาณูในชื่อ “Trinity” เมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม 2488 […]
วิกฤตไฟฟ้าดับและถ่านหิน
ธารา บัวคำศรี ผู้อำนวยการฝ่ายรณรงค์ กรีนพีซ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เหตุการณ์ไฟฟ้าดับทั้งภาคใต้จากความล้มเหลวผิดพลาดของระบบสายส่งไฟฟ้าซึ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2556 ที่ผ่านมาถือเป็นวิกฤตไฟฟ้าที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์สมัยใหม่ของระบบพลังงานรวมศูนย์ของประเทศไทย คนนับล้านใน 14 จังหวัดภาคใต้ตกอยู่ในความมืดนับเป็นเวลาหลายชั่วโมงและความเสียหายต่อกิจกรรมทางเศรษฐกิจมีเป็นจำนวนมหาศาล ในช่วงเวลาวิกฤตและหลังจากนั้น ข่าวสารข้อมูลที่เกี่ยวข้องทั้งในเรื่องสาเหตุและผลกระทบได้ทะยอยผ่านสื่อกระแสหลักและสื่อสังคมออนไลน์(Social Media) และมีบทบาทสำคัญถ่ายทอดสถานการณ์และข้อเท็จจริงให้กับสังคม แม้การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย (กฟผ.) องค์กรระดับชาติที่ทำหน้าที่ควบคุมการผลิตไฟฟ้าและระบบส่งไฟฟ้าของประเทศจะชี้แจงว่าสาเหตุมาจากระบบสายส่ง แต่กลับเน้นว่าหากไฟฟ้าไม่พอใช้ในภาคใต้ ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการสร้างโรงไฟฟ้าใหม่เพิ่มขึ้น โดยเฉพาะโรงไฟฟ้าถ่านหินที่บรรจุอยู่ในแผนพัฒนากำลังผลิตไฟฟ้าซึ่งรวมถึงโครงการโรงไฟฟ้าถ่านหินขนาด 870 เมกกะวัตต์ที่จังหวัดกระบี่ การชี้แจงของ กฟผ. ถูกโต้กลับโดยนักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญอิสระด้านพลังงานโดยหยิบยกให้เห็นรากเหง้าของปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการจัดบริหารจัดการพลังงานของประเทศที่ไร้ประสิทธิภาพและละเลยความสำคัญของพลังงานหมุนเวียนที่เป็นทางเลือกที่ยั่งยืนตลอดจนความพยายามของรัฐบาลที่มุ่งเน้นระบบพลังงานขนาดใหญ่แบบรวมศูนย์บนมายาคติที่ว่าจะช่วยสร้างความมั่นคงทางพลังงานที่นำไปตอบสนองการลงทุนด้านอุตสาหกรรมเพิ่มมากขึ้น คำถามหลายคำถามที่ยังคงค้างคาใจของผู้คน และการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทยก็ยังเลี่ยงหรือตอบไม่ตรงประเด็น ดังเช่นคำถามที่ว่า การสร้างโรงไฟฟ้าใหม่เพิ่มขึ้น โดยเฉพาะโรงไฟฟ้าถ่านหิน (ทั้งๆ ที่ไม่จำเป็นต้องสร้างเพราะกำลังผลิตติดตั้งไฟฟ้าในภาคใต้ยังมีมากกว่าความต้องการใช้ไฟฟ้าสูงสุด) จะช่วยรับประกันว่า จะไม่มีเหตุการณ์ไฟฟ้าดับในอนาคตได้จริงหรือ แม้ในกรณีที่มีไฟฟ้าเพียงพอใช้ในภาคใต้ เหตุการณ์ไฟฟ้าดับสามารถเกิดขึ้นได้เนื่องจากการบริหารจัดการระบบสายส่งไฟฟ้า หากพิจารณาให้กว้างออกไป “ไฟฟ้าดับสนิท (Blackout)” หรือ “ไฟฟ้าติด ๆ ดับ ๆ (Brownout)” เป็นโลกาภิวัตน์ของระบบพลังงานโลกที่มีรากฐานอยู่บนการผลิตไฟฟ้าแบบรวมศูนย์ ไม่ว่าจะผูกขาดโดยรัฐหรือถูกยึดกุมโดยภาคอุตสาหกรรมพลังงาน ไม่ว่าจะเป็นประเทศอุตสาหกรรมชั้นนำในอเมริกาและยุโรป หรือประเทศที่มีการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็วในเอเชียอย่างเช่นจีนและอินเดีย ประเทศนับร้อยทั่วโลกต่างเผชิญกับภาวะวิกฤตไฟฟ้าดับสนิทด้วยกันทั้งนั้น ที่น่าสนใจ ภาวะวิกฤตไฟฟ้าดับสนิทหลายกรณีทั่วโลกเกิดขึ้นมาจากการขาดแคลนเชื้อเพลิงที่ถือว่ามีเหลือเฟือที่สุดในโลกนั่นก็คือ […]
“ถ่านหิน” และ”พลังงานสกปรกอื่นๆ” : คนอำเภอหัวไทรแถลงไม่พร้อมรับผลกระทบจากถ่านหิน
เมื่อเวลาประมาณ14.00น.วันที่12 เม ย.ที่ริมคลองแพรกเมือง อ.หัวไทร จ.นครศรีธรรมราช ชาวอำเภอหัวไทรและคนลุ่มน้ำปากพนังเปิดแถลงข่าว ไม่พร้อมที่จะแบกรับความเสียงจากมลพิษของถ่านหินตามที่รัฐบาลและโรงไฟฟ้าถ่านหินจะมอบให้… โดยประกาศจะรักษาพื้นที่อันเป็นอู่ข้าวอู่น้ำนี้ไว้ให้ลูกหลาน จะทำทุกวิถีทางเพื่อจะปกป้องมันไว้ แม้สละชีวิตพวกเราก็ยอม ทางเครือข่ายรักษ์บ้านเกิดลุ่มน้ำปากพนัง และภาคีเครือข่ายขอประกาศไปยังการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย และรัฐมนตรีพลังงานให้หยุดกระบวนการดำเนินการใดๆ เพื่อนำไปสู่การก่อสร้างโรงไฟฟ้าถ่านหินในพื้นที่อำเภอหัวไทร และเขตลุ่มน้ำปากพนังโดยทันที ด้วยจิตคารวะ เครือข่ายรักษ์บ้านเกิดลุ่มน้ำปากพนัง และภาคีเครือข่าย 12 เมษายน 2556
ชาวประจวบชี้ผลงาน 1 ปี รัฐบาล แผนอนุรักษ์พลังงานสอบตก
โดย สุรีรัตน์ แต้ชูตระกูล – กลุ่มอนุรักษ์ทับสะแก 8 กันยายน 2555 เวลา 9.00น จากการแถลงผลงานครบรอบ 1 ปีรัฐบาลของกระทรวงพลังงานนำโดยนายอารักษ์ ชลธาร์นนท์ รัฐมนตรีพลังงานประกาศประสบความสำเร็จ ในการทำแผนพัฒนาไฟฟ้า(พีดีพี) 20ปีโดยการใช้พลังงานทดแทนและแผนอนุรักษ์พลังงานเพื่อเสริมความมั่นคงไฟฟ้า ในการรองรับการขยายตัวของการใช้ไฟฟ้าอีก20ปีข้างหน้านั้น จากการเปิดเผยต่อสื่อมวลชนของนางสาวสุรีรัตน์ แต้ชูตระกูล แกนนำกลุ่มอนุรักษ์ทับสะแก คัดค้านการก่อสร้างโรงไฟฟ้าถ่านหินทับสะแกของกฟผ.ในประเด็นดังกล่าวว่า “ประชาชนต้องรู้เท่าทันการแสดงละครของนักการเมือง การประเมิลผลนโยบายควรยึดหลักความจริงและผลประโยชน์โดยรวมของสังคม เพื่อนำไปสู่การแก้ไขข้อผิดพลาด” กระบวนการทำแผนพีดีพี2010ปรับปรุงครั้งที่3ที่ต้องใช้20ปี มีเวลาฟังความเห็นประชาชน 1ชั่วโมง 45นาที ซึ่งใช้เวลาสั้นมาก และทำเวทีเดียวในกทม. ก็รีบชง รีบอนุมัติเพื่อจะให้บรรลุเป้าเปิดประมูลสัมปทานโรงไฟฟ้าเอกชน 7โรงให้ทันเวลาของรัฐบาลชุดนี้ ในแง่การบริหารระบบ เดือนเมษาที่ผ่านมา ช่วงที่มีการใช้ไฟฟ้าสูงสุดของประเทศ กฟผ.ได้ไฟเขียวทำแผนปิดซ่อมโรงไฟฟ้าไป 3,000 เมกะวัตต์ทั้งๆทีหลีกเลี่ยงได้ ถือว่าเป็นการบริหารที่ไร้ประสิทธิภาพ ทำให้ไฟฟ้าสำรองที่พึ่งพาได้ต่ำกว่าเป็นจริง เพื่อใช้อ้างเหตุผลในการเร่งลงทุนสร้างโรงไฟฟ้าถ่านหิน ก๊าซใหม่โดยไม่จำเป็น สำหรับเรื่องแผนอนุรักษ์พลังงาน รัฐบาลชุดนายกฯยิ่งลักษณ์ ชินวัตรได้ออกนโยบายผ่านมติคณะรัฐมนตรี กำหนดเป้าหมายให้ทำแผนอนุรักษ์พลังงาน เพื่อนำไปสู่การลดความต้องการใช้ไฟฟ้า 17,500 เมกกะวัตต์(เทียบเท่าการก่อสร้างโรงไฟฟ้าถ่านหินประมาณ 22โรง)ในรอบ 20ปี ต้องถือว่าเป็นนโยบายชิ้นโบว์แดง แต่เวลานำนโยบายไปสู่การปฏิบัติคือการทำแผนพัฒนาไฟฟ้า(พีดีพี)นายอารักษ์ […]
