ธารานากิ : สิทธิของธรรมชาติ
บนเกาะเหนือของนิวซีแลนด์ ภูเขาไฟที่มีหิมะปกคลุมรวมถึงผืนป่าสีเขียวเข้มตั้งตระหง่านอยู่เหนือทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ ยอดเขาธารานากิ (Taranaki) ที่ปกคลุมด้วยหิมะ (ขนานนามว่า Mount Egmont โดย Captain Cook) เป็นศูนย์กลางของอุทยานแห่งชาติ Egmont อาณาเขตทรงกลมที่มีรัศมี 9.6 กิโลเมตร (6 ไมล์) จากยอดเขาของภูเขาไฟ ได้รับการคุ้มครองอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรกในฐานะเขตอนุรักษ์ป่าไม้ใน ค.ศ. 1881 ด้วยการเพิ่มพื้นที่บางส่วน กลายเป็นอุทยานแห่งชาติแห่งที่สองของนิวซีแลนด์ใน ค.ศ. 1900 เครื่องมือ OLI (Operational Land Imager) บนดาวเทียม Landsat 8 บันทึกภาพภูเขา Taranaki ในเดือนมิถุนายน 2023 ภูเขาไฟที่เก่ากว่าและดับไปแล้วสองแห่งคือ Kaitake และ Pouakai อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของยอดเขา ด้วยความสูง 2,518 เมตร (8,261 ฟุต) ทารานากิเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดเป็นอันดับสองบนเกาะเหนือของนิวซีแลนด์รองจากรูอาเปฮู ที่ส่วนที่กว้างที่สุดของวงแหวนรอบภูเขา ป่าริมมูและคามาฮิ ต้นไม้เขียวชอุ่มสูงที่มีถิ่นกําเนิดในนิวซีแลนด์ ครอง อัฒจันทร์ของ kāmahi […]
ธารน้ำแข็งแห่งดินแดนเมฆขาวอันยาวไกล
ภาพนี้บันทึกเมื่อวันที่ 21 มกราคม 2565 โดยเครื่องมือบนดาวเทียม Sentinel-2 แสดงให้เห็นเทือกเขาแอลป์แห่งเกาะใต้ หรือ Southern Alps ของอาวโตรัว(นิวซีแลนด์) Southern Alps ยาวประมาณ 650 กิโลเมตรตามแนวชายฝั่งตะวันตกของเกาะใต้ เป็นที่ตั้งของธารน้ำแข็งหลายแห่ง อย่างไรก็ตาม ปีแล้วปีเล่า ผลกระทบจากวิกฤตสภาพภูมิอากาศปรากฏชัดเจนมากขึ้นในแถบนี้ เนื่องจากอุณหภูมิที่สูงขึ้นทำให้ธารน้ำแข็งหดตัวลงอย่างมีนัยสำคัญ เช่นเดียวกับภูมิภาคอื่นในนิวซีแลนด์ จากการวิจัยของสถาบันน้ำและพลศาสตร์แห่งชาติของนิวซีแลนด์ระบุว่า ปี 2564 เป็นปีที่ร้อนที่สุดเป็นประวัติการณ์ของนิวซีแลนด์ นักวิทยาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยวิกตอเรียแห่งเวลลิงตันระบุว่า นอกจากการละลายของธารน้ำแข็งที่ทวีความรุนแรงขึ้นแล้ว อุณหภูมิที่สูงขึ้นเหล่านี้ยังเป็นสาเหตุของเหตุการณ์สภาพอากาศที่รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ
วางานูอิ : มรดกความขัดแย้งเหนือดินแดนเมฆขาวอันยาวไกล (4)
ธารา บัวคำศรี แปลเรียบเรียงจาก Wanganui : Beyond the Comfort Zone, North and South Magazine. June, 1995 เขียนโดย Cate Brett (ตีพิมพ์ลงในนิตยสารอาทิตย์รายสัปดาห์ ระหว่าง ปี พ.ศ.2538-2539) ตอนที่ 4 ตัวเลขเหล่านี้มาจากผู้นำสตรี ทาริเอนา ทูริอา ผู้เป็นแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่เบื้องหลังการชุมนุมประท้วงเรียกร้องสิทธิในที่ดินของปาไกโตเร ทูริอาอายุ 50 ปี เป็นแม่ของลูก 6 คนและยายของหลานอีก 16 คน เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงคนสำคัญที่ปาไกโตเร เธอมีวิถีทัศน์ทางการเมืองที่ชัดเจนและมีจินตภาพอันแรงกล้าของอนาคตเพื่อลูกหลาน เธอมาจากเผ่างาทิ อาปา และแต่งงานกับเมารีแห่งแม่น้ำวางานูอิ ในฐานะลูกจ้างของกระทรวงพัฒนาเมารี(เท ปูนิ โคคิริ) สาขาวางานูอิ (เธอลาออกระหว่างการประท้วง) ทูริอาบอกกับฉันว่าปาไกโตเรได้ตอบรับความเจ้บปวดอันลึกซึ้งและความรู้สึกไร้อำนาจของเมารีรุ่นพ่อแม่เช่นเดียวกับที่เธอรู้สึกเมื่อมองไปที่เด็กเมารีรุ่นหลังเดินลงไปสู่ความอับจน “ดูพวกเด็กที่เดินเล่นอยู่ที่นี่สิ อะไรเล่าที่พวกเขารอคอยด้วยความหวัง เราไม่มีอะไรต้องสูญเสีย เป็นจุดที่มีพลังมากๆ เราต้องอยู่เหนือความกลัว” ในปี พ.ศ.2527 ปีเริ่มต้นการปฏิรูปเศรษฐกิจของรัฐบาลพรรคแรงงาน […]
วางานูอิ : มรดกความขัดแย้งเหนือดินแดนเมฆขาวอันยาวไกล (3)
ธารา บัวคำศรี แปลเรียบเรียงจาก Wanganui : Beyond the Comfort Zone, North and South Magazine. June, 1995 เขียนโดย Cate Brett (ตีพิมพ์ลงในนิตยสารอาทิตย์รายสัปดาห์ ระหว่าง ปี พ.ศ.2538-2539) ตอนที่ 3 ข้อข้องใจทางประวัติศาสตร์ว่าด้วยที่ดินและแม่น้ำนั้นเป็นเรื่องหนึ่ง ตามความคิดเห็นของฉัน มีประเด็นหลักอยู่สองสามประการของการชุมนุมประท้วงที่สวนสาธารณะโมวทอ แง่มุมที่เป็นประเด็นมากที่สุดคือ ความไม่พอใจต่อประมุขแห่งอังกฤษในเรื่องที่ดินผืนหนึ่งที่ชาวเมารีแห่งวางานูอิรู้จักในนาม “สวนสาธารณะโมวทอ” ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1800 สวนสาธารณะ 0.9 เฮกตาร์นี้เป็นส่วนหนึ่งของ “ปา” ขนาดใหญ่ที่เรียกว่า “ปาไกโตเรปา” ถือครองโดยเมารีที่อยู่ตอนบนของแม่น้ำในช่วงฤดูหาปลา ในปี พ.ศ.2382 ยังเป็นพื้นที่ของเด็กหนุ่มปาเกฮาอายุ 19 ปี ชื่อ เอ็ดเวิร์ด เจอร์นิงแฮม เวคฟิลด์ ซึ่งเจรจาซื้อที่ดิน 40,000 เอเคอร์ มูลค่า 500 ปอนด์ รวมทั้งปืนสั้นลำกล้องแฝด […]
