“ต่อลมหายใจให้เชียงใหม่อย่างยั่งยืน” พูดคุยกับ ชัชวาลย์ ทองดีเลิศ ประธานสภาลมหายใจเชียงใหม่
ดอกไม้
เรื่อง : ธารา บัวคำศรี ใครบางคนที่ชัดเซพเนจรมาถึงแอ่งที่ราบเชียงใหม่–ลำพูน เสียงเพรียกอันลึกลับของชะตากรรมกระซิบอยู่ในหัวใจว้าเหว่ของเขา “ผู้ลอดถ้ำขุนตาลมาแล้ว ยากที่จะกลับไป” รถไฟพาผมลอดถ้ำขุนตาลมาสู่ลำพูนครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อน เมืองเล็กเงียบสงบท่ามกลางหุบเขาและแม่น้ำ คู่กับคนเมืองผู้ใจบุญสุนทาน เมื่อมาถึงผืนดินงดงามแห่งนี้ ยากที่จะกลับไปดังคำที่ลิขิตไว้ คนหละปูนให้ข้าวและน้ำแก่คนผ่านทางเสมอ ยามนั้น โรงงานในนิคมอุตสาหกรรมผุดขึ้นทีละโรงสองโรง สถานการณ์ที่ไม่คาดคิดได้ย่างกรายมาถึง ใครจะคิดว่า ลำพูนต้องตกอยู่ในบรรยากาศ “เฮือนเย็น” คำพื้นบ้านที่บอกเล่าบรรยากาศเยือกเย็นเมื่อมีผู้คนล้มตายลง หมู่บ้านตกอยู่ในความวังเวง หลายคนทุกข์เศร้าเมื่อลูกหลานของพวกเขากลายเป็นเครื่องจักรชิ้นหนึ่งของโรงงาน และลูกสาวของหมู่บ้านหมดลมหายใจ หลายปีก่อน แม่คนหนึ่ง รอคอยลูกสาวคนสุดท้อง มัธยา แสนสม กลับจากโรงงาน แต่เธอไม่กลับมาให้แม่เห็นหน้าตลอดกาล วงเดือน โนโชติ เหลือแต่รูปแขวนไว้ฝาบ้าน เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของแม่ เวลาแห่งการจากพรากผ่านไปเนิ่นนานแล้ว แม่ยังมีรอยยิ้มหม่นเศร้า ยุพิน นาคมูล อยู่ในความทรงจำของแม่ แม่ของยุพินเข้มแข็ง แต่คราใดที่แม่คิดถึงเธอ หยาดน้ำตาของแม่ไหลอาบแก้ม ในบรรยากาศ “เฮือนเย็น” ที่ห่มคลุมเหนือหุบเขาเชียงใหม่ – ลำพูน คนหนุ่มสาวมุ่งหน้าสู่โรงงาน เสียงกระหึ่มของจักรกลและวิถีอุตสาหกรรมยึดกุมชะตากรรมของพวกเขาโดยสิ้นเชิง ในโมงยามเหล่านั้น แม่อีกหลายคนรอคอยลูกสาวกลับบ้าน ผมมุ่งหน้าไปตามถนนลาดยางจากเขตเทศบาลเมืองลำพูนผ่านหมู่บ้านศรีบุญยืนข้ามแม่น้ำกวง ถนนสายนี้คือเส้นทางหลักที่คนงานใช้สัญจรไปมาด้วยรถมอเตอร์ไซด์ในยามเช้าและยามเย็น ตัดผ่านซุปเปอร์ไฮเวย์เชียงใหม่-ลำปาง […]