Government must leave no room for dirty fishing

OpEd published in Bangkokpost, 20 December 2016, Tara Buakamsri – Thailand Country Director of Greenpeace Southeast Asia.

Thailand is holding its breath awaiting the European Union’s (EU) re-assessment of the country’s notorious fishing industry.

As the world’s fourth-largest seafood exporter, Thailand earns annual revenue of over US$6.5 billion (233 billion baht) from its fishing business. But in recent years, the country’s distant water fishing has been under the spotlight after a stream of reports exposed shocking human rights abuses linked to the supply chains of major global seafood producers. Despite recent reforms to Thailand’s anti-trafficking laws that came late last year, and the introduction of a vessel tracking system to curb illegal, unreported and unregulated fishing (IUU) along with human rights abuses on ships in remote, unpoliced waters continue.

In order to avoid crackdowns in Indonesia and Papua New Guinea, rogue Thai fishing vessels have shifted to operate in the environmentally fragile Saya de Malha Bank off the coast of East Africa in the Indian Ocean since late last year, according to a new report by Greenpeace Southeast Asia which tracked fleet movements between 2014 and 2016. In this area, these Thai fleets continue to fish and transship catches at sea without authorisation, deploy catastrophically unsustainable fishing methods, and crew vessels with victims of trafficking and forced labour in deplorable working conditions.

Of the 15 survivors interviewed by Greenpeace, half of them experienced physical abuses while working on board the vessels. They were kicked or hit by ship captains. In some cases, the abusers used weapons like wooden bats and knife-sharpening stones to beat them. One of the main reasons for beatings was illness, especially when there was insufficient food on board and exhausted crew members would sneak off to rest.

Poor nutrition, coupled with extreme physical labour, led to reported outbreaks of Beriberi disease, with six reported fatalities. At the heart of this tragedy lies a complex web of ownership structures within the Thai distant water fishing and seafood processing sectors.

In migrating to the Saya de Malha Bank, the Thai fleets have shifted to an ecologically rich and sensitive area essentially devoid of effective management and controls on bottom fishing.

Transshipment at sea is central to the current Thai business model, and maintaining fishing fleets in the distant Saya de Malha Bank requires routine journeys by reefer of over 7,000km to deliver supplies (and sometimes trafficked workers) and pick up fish, that has been reported to include a 50% by-catch of sharks. Transshipments at sea also make it possible for fishing vessels to stay out in the ocean indefinitely, out of sight and out of reach of enforcement.

Greenpeace investigations into nefarious activities aboard fishing vessels operating in the Saya de Malha Bank revealed that trafficking, exploitation, abuse, negligence and IUU fishing have remained central to the operations of some Thai overseas fishing companies. With the return of reefer-assisted Thai overseas fishing, it is arguably only a matter of time before dirty and scandalous business models are exported again elsewhere.

Seafood from the Saya de Malha Bank has continued to flow into the supply chains of major Thai companies producing for global export markets. The entry of seafood tainted by human rights abuses and IUU fishing into the supply chains of companies — including major global brands — that distribute products around the world, highlights the need for stronger traceability systems and greater transparency in procurement practices.

With the yellow card status given by the European Union, still haunting Thailand, and an inspection under way, the government cannot afford to lose face again. It needs to come up with a resolution to monitor and keep its rebellious fishing industry in check, and turn the tide to eradicate destructive and exploitative fishing for good.

Inspections are an integral part of Thailand’s ongoing efforts to tackle human rights abuses and IUU fishing. But to weed out the bad operators, the government should improve inspection frameworks and intelligence-sharing efforts with other countries and civil society.

In the case of the fleets at the Saya de Malha Bank, Thailand’s temporary controls on overseas transshipment at sea are far from enough. These controls should be permanent, with additional scrutiny applied to transshipments at sea, and policies that move towards eliminating the practice altogether. The government must meanwhile fulfil its responsibilities as a flag state and ensure that appropriate management and conservation measures are in place and applied to fishing operators in the Saya de Malha Bank.

With increasing dependence on migrant workers at home, and negative press about human rights violations by international watchdogs, Thailand needs policies that ensure foreign workers are always treated with dignity. Such safeguards are necessary to protect workers on board fishing vessels.

Producers, buyers, industry associations and consumers have the power to squeeze the tainted fish out of the market. Responsibility ultimately, however, rests with the industry. The fact that fish caught by exhausted men (potentially victims of forced labour) dying of archaic diseases still have a high chance of entering some of the globe’s best-known cat food brands underscores the need for improved traceability systems.

Thailand is entering a new chapter as a nation. It is on the threshold of making real progress toward the elimination of dirty fishing and human rights abuses from its seafood supply chains. But, without sustained scrutiny, resolute controls, and true accountability within the Thai overseas fishing sector, hard-won reform risks sliding into irrelevance. Private, public and third sector stakeholders, both inside and outside of Thailand, all have a responsibility to work together to ensure only sustainably and ethically produced Thai seafood reaches shelves, freezers, sushi bars and cat bowls around the world.

เรื่องดีๆ ของมหาสมุทรในปี 2557

แปลเรียบเรียงจากบทความของ Ayana Elizabeth, Waitt Institute ใน Ocean Views on December 24, 2014

เราอาจจะรับรู้เรื่องราวของมหาสมุทรหลายเรื่อง พอจะมีข่าวดีอยู่บ้าง แม้ว่ามหาสมุทรของเรายังคงเจอปัญหาหนัก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการประมงเกินขนาด มลพิษ การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และการทำลายถิ่นที่อยู่อาศัย แต่ในปี 2557 นี้ก็มีเรื่องฟินๆ หลายเรื่องด้วยกัน

#1 ปี 2557 เป็นปีสำคัญของเขตสงวนมหาสมุทร(marine reserves) หมู่เกาะคิริบาติ ปาเลาและคุกทำการปิดทะเลในน่านน้ำของตนกว่าครึ่งโดยห้ามมิให้ทำประมงเชิงพาณิชย์ ส่วนสหรัฐอเมริกาได้ขยายเขตอนุรักษ์ทะเลในหมู่เกาะแปซิฟิกอันห่างไกลของตนเพิ่มเป็นห้าเท่า สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นมิใช่เพราะการอนุรักษ์ที่ทำให้ผู้นำทางการเมืองรู้สึกถึงภาวะกดดัน และก็มิใช่เพียงแค่เหตุผลทางเศรษฐกิจการประมง แต่ยังเป็นประโยชน์ในการประชาสัมพันธ์เพื่อการท่องเที่ยวและชื่อเสียงในทางสากลของประเทศ

1-Map-of-new-Pacific-Remote-Islands-Monument-From-news.nationalgeographic.com_-600x485

#2 ผู้นำโลกรวมตัวกันให้ความสนใจประเด็นมหาสมุทรโลก การประชุมว่าด้วยมหาสมุทรของเรา(Our Ocean Conference)ที่จัดโดยกระทรวงการต่างประเทศแห่งสหรัฐอเมริกาดูเหมือนจะเป็นจุดเปลี่ยนของนโยบายด้านมหาสมุทร จุดเน้นมุ่งไปที่งานที่ประสบผลสำเร็จ ทางออกและคำมั่นของรัฐบาลในการอนุรักษ์มหาสมุทร Leonardo DiCaprio ได้กล่าวประเด็นสำคัญของความพยายามปกป้องมหาสมุทร การประชุมนี้ต่อมากลายเป็นกิจกรรมที่จัดขึ้นประจำปี นอกจากนี้ ยังมีการประชุมสุยอดว่าด้วยการปฏิบัติการปกป้องมหาสมุทร(Global Ocean Action Summit)ในกรุงเฮก ซึ่งเน้นไปที่เศรษฐกิจมหาสมุทร

2-Leonardo-DiCaprio-delivering-remarks-at-the-Our-Ocean-Conference-From-wikimedia.org_-600x424

#3 เรารู้ว่าเราต้องทำอะไรเพื่อฟื้นฟูแนวปะการังแห่งคาริเบียน รายงานที่ร่วมกันเขียนโดยนักวิทยาศาสตร์กว่า 90 คนและวิเคราะห์ข้อมูลจากงานสำรวจแนวปะการังในทะเลคาริเบียนกว่า 35,000 ชิ้นในช่วง 42 ปีที่ผ่านมา ชี้ให้เห็นว่า ปะการังเสื่อมโทรมลงครึ่งหนึ่งนับตั้งแต่ปี 2513 รายงานยังระบุว่า ถ้าเราช่วยกันอนุรักษ์สัตว์กินพืชที่สำคัญ เช่น ปลานกแก้วและเม่นทะเล เป็นต้น สัตว์น้ำนี้ช่วยกินสาหร่ายในแนวปะการัง และหากเราควบคุมมลพิษและการก่อสร้างตามแนวชายฝั่ง เราจะสามารถปกป้องแนวปะการังไว้ได้

3-Cover-of-Caribbean-Coral-Reefs-Status-Report-from-IUCN.org_-600x848

#4 ผู้เข้าร่วมกิจกรรมสัปดาห์แห่งฉลาม(Shark week)ร่วมแรงร่วมใจกันเพื่อการอนุรักษ์ สารคดีเรื่องฉลามใน Discovery Channel นั้นเทียบเท่ากับซุปเปอร์โบลว์ในเรื่องการอนุรักษ์ฉลาม เป็นเรื่องราวที่สื่อติดตามตลอดทั้งปี เนื้อหาส่วนใหญ่ออกแบบให้ฉลามดูเป็นสัตว์หิวโหย ดุร้าย คนที่ติดตามสารคดีใช้สื่อสังคมแสดงพลังว่าพอแล้วสำหรับทัศนคติอันผิดพลาดนี้ สัปดาห์แห่งฉลามได้รับความสนใจจากสื่อมาก ฉลามยังได้รับความรักจากสาธารณะชนเมื่อรัฐออสเตรเลียตะวันตกออกนโยบายล่าฉลามเพื่อลดจำนวนประชากรของพวกเขา และได้รับการประท้วงคัดค้านจากประชาชน

4-Peaceful-coexistance-of-Sharks-and-SCUBA-divers-in-Turks-and-Caicos-Photo-by-Kristen-Marhaver-600x599

#5 การจัดพื้นที่มหาสมุทร(Ocean zoning)เป็นประเด็นด้านการจัดการที่ได้รับความสนใจ กว่า 30 ประเทศนำเอา ocean zoning เป็นเครื่องมือในการจัดการ ล่าสุดคือ Blue Halo Initiative ในบาบูดา(Barbuda) โดยมีสถาบัน Waitt ร่วมมือกับรัฐบาลท้องถิ่นพัฒนาแผนการจัดการแบบองค์รวมในเขตทะเล หลังจากกระบวนการปรึกษากับชุมชนกว่า 17 เดือน เป็นผลให้เกิดแผนที่ทางทะเลที่รวมเอาการปกป้องเขตชายฝั่งทะเลร้อยละ 33

5-Ocean-Zoning-factsheet-Waitt-Institute-600x463

#6 มีคลื่นลูกใหม่ของกลุ่มอนุรักษ์มหาสมุทรที่รวมตัวกันแบบหลวมๆ มีประสิทธิภาพและขยันขันแข็ง ขณะที่กลุ่มองค์กรไม่แสวงหากำไรขนาดใหญ่ยังทำงานอย่างต่อเนื่อง เราตื่นเต้นที่เห็นกลุ่มใหม่เข้ามาร่วมทำงานปกป้องมหาสมุทร ขอเอ่ยนามเป็นพิเศษกับกลุ่ม The Black Fish (ต่อสู้กับการประมงผิดกฎหมาย) กลุ่ม SeaSketch (เทคโนโลยีแผนที่แบบมีส่วมร่วม) กลุ่ม SoarOcean (ใช้ drones เป็นเครื่องมือเพื่อดูแลมหาสมุทร) กลุ่ม SkyTruth (ใช้เทคโนโลยี remote sensing เพื่อบังคับใช้กฎหมายประมงให้มีประสิทธิภาพ)กลุ่ม Smart Fish (ปรับปรุงมูลค่าเพิ่มของผลิตจากทะเลให้กับชุมชน) กลุ่ม Future of Fish (ธุรกิจเพื่ออาหารทะเลที่ยั่งยืน) และกลุ่ม Parley for Oceans (ยกระดับแฟชั่นเพื่ออนุรักษ์ทะเล)

6-new-ocean-group-logos-From-organization-websites-600x600
#7 ทรัพยากรประมงเพื่อการพาณิชย์ขขนาดใหญ่ฟื้นตัวจากการทำประมงเกินขนาด ในปี 2543 การประมง(จับปลาพื้นทะเล)ตามแนวชายฝั่งตะวันตกของสหรัฐอเมริกาเผชิญกับวิกฤตการประมงเกินขนาดจนรัฐบาลต้องประกาศให้เป็นหายนะภัย ในปี 2557 นี้เอง หลังจากการทำงานอย่างหนักและความร่วมมือระหว่างรัฐ ชาวประมง และองค์กรไม่แสวงหากำไรอย่าง the Environmental Defense Fund ความอุดมสมบูรณ์ของแหล่งประมงได้ฟื้นตัวพอที่การประมงได้รับการรับรองว่ามีความยั่งยืน

7-observer-aboard-a-groudfish-vessel-photo-by-NOAA-via-blogs.edf_.org_-600x447

#8 โครงการ The Clinton Global Initiative ก็เน้นเรื่องมหาสมุทร โดยที่ CGI (การริเริ่มของมูลนิธิ Clinton) นั้นมีประวัติที่น่าเชื่อถือของการสนับสนุนการปฏิบัติการแบบตัดขวางหลายภาคส่วนในประเด็นสำคัญๆ โดยการส่งเสริมคำมั่นที่เป็นรูปธรรมจากองค์กรสมาชิก เครือข่ายปฏิบัติการมหาสมุทรของ CGI จะดำเนินการในปี 2558 เพื่อร่วมสร้างแนวทางแก้ปัญหาระหว่างภาคอุตสาหกรรม รัฐบาล องค์กรไม่แสวงหากำไร และเศรษฐีใจบุญ

8-launch-of-CGI-Oceans-from-expeditions.com_-600x450

#9 การตรวจสอบย้อนกลับของอาหารทะเลกำลังจัดการโดยผู้กำหนดนโยบายและนักเทคโนโลยี การค้าผลิตผลการประมงผิดกฎหมาย ขาดการรายงานและไร้การควบคุม (IUU) นั้นยากที่ทำให้หมดไปเพราะห่วงโซ่อุปทานของอาหารทะเลมีความคลุมเครืออย่างมาก ในสหรัฐอเมริกา มากกว่าร้อยละ 32 ของอาหารทะเลจากการประมงทะเลที่นำเข้านั้นเป็นการประมงแบบผิดกฎหมาย และอีกราวร้อยละ 33 ของอาหารทะเลนั้นติดฉลากผิด หน่วยปฏิบัติการของทำเนียบขาวกำลังเน้นให้ความสำคัญกับประเด็นนี้ มีกลุ่มต่างๆ ได้ทำงานเพื่อแก้ปัญหาการตรวจสอบย้อนกลับของอาหารทะเล การบริโภคอาหารทะเลที่จับในท้องถิ่นนั้นช่วยแก้ปัญหานี้โดยการสนับสนุนการทำประมงของชุมชน

9-oceana-seafood-fraud-report-cover-from-oceana.org_

#10 มลพิษจากพลาสติกในมหาสมุทรก็ได้รับความสนใจเพิ่มขึ้น การศึกษาทางวิทยาศาสตร์ล่าสุดประมาณว่ามีเศษพลาสติกอย่างน้อยที่สุด 5.25 ล้านล้านชิ้นในมหาสมุทร ในขณะที่โลกเฝ้าดู การค้นหาเครื่องบินของสายการบินมาเลย์เซียที่สูญหายไปนั้นยุ่งยากอันเนื่องมาจากชิ้นส่วนเศษขยะในพื้นผิวของมหาสมุทร แล้วมีประดิษฐกรรมที่จะนำเอาชิ้นส่วนพลาสติกจากมหาสมุทรไหม ขอโทษ มันไม่มีทางทำได้ (แม้จะเห็นหนทางที่จะลดมลพิษจากพลาสติกลง)แต่ในวงการแฟชั่นเอง Pharrell, Bionic Yarn และ Parley for Oceans ทำงานร่วมกับ G-Star เพื่อทำเสื้อผ้าที่มาจากพลาสติกในมหาสมุทร

10-g-star-raw-for-the-oceans-from-milled.com_-600x300

#11 ความพยายามเพื่อต่อกรกับภาวะมหาสมุทรกลายเป็นกรด(ocean acidification) เพิ่มขึ้น มหาสมุทรกำลังกลายเป็นกรดจากการที่ดูดซับคาร์บอนไดออกไซด์จากบรรยากาศ เป็นภัยคุกคามต่อสิ่งมีชีวิตในทะเล นับตั้งแต่การกัดกร่อนของปะการัง ไปจนถึงการที่เปลือกของสัตว์ประเภทหอยบางลง ทำให้ปลามีพฤติกรรมเปลี่ยนแปลงและอ่อนไหวต่อสัตว์ที่เป็นผู้ล่ามากขึ้น การที่ราวหนึ่งในสามของภาวะมหาสมุทรกลายเป็นกรดมีสาเหตุมาจากมลพิษจากภาคพื้นดิน รัฐวอชิงตันได้พัฒนาแผนปฏิบัติการเพื่อขจัดมลพิษ (เช่น การปกป้องแหล่งน้ำที่เป็นแหล่งหอย oysters อันแสนโอชา) ส่วนรัฐแมรี่แลนด์และรัฐเมนกำลังดำเนินรอยตาม

11-when-the-ocean-acificies-shells-melt-from-ocean.si_.eduocean-acidification-600x414

#12 อ่าว Bristol ในรัฐอะลาสกา ได้รับการปกป้องจากการขุดเจาะน้ำมันและก๊าซธรรมชาติ ร้อยละ 40 ของอาหารทะเลมาจากอ่าว Bristol แห่งนี้ เป็นพื้นที่ขนาดใหญ่แห่งหนึ่งของโลกที่มีปลาแซลมอลว่ายเวียนในธรรมชาติ อยู่ร่วมกับวาฬ แมวน้ำและนกทะเล นักกิจกรรมในท้องถิ่นและระดับประเทศต่างต่อสู้เพื่อการปกป้องพื้นที่นี้และยุติแผนการขุดเจาะน้ำมันและก๊าซธรรมชาติโดยกฎหมายที่ประธานาธิบดีลงนาม ขั้นต่อไปคือการปกป้องแหล่งต้นน้ำจากโครงการเหมืองแร่ Pebble Mine

12-bristol-bay-Alaska-from-whitehouse.gov_

#13 หนังสารคดีเกี่ยวกับมหาสมุทรและบทบาทของ Sylvia Earle นักชีววิทยาทางทะเลและนักกิจกรรมปกป้องมหาสมุทร ดอกเตอร์ Sylvia Earle ทุ่มเทชีวิตของเธอให้กับการสร้างจิตสำนึกปกป้องมหาสมุทรและเจรจาต่อรองเพื่อให้เกิดมาตรการอนุรักษ์ หนังสารคดียังนำเสนอเรื่องราวของขบวนการเคลื่อนไหวปกป้องมหาสมุทรและแรงบันดาลใจของบทบาทสตรีในงานด้านวิทยาศาสตร์

13-Mission-Blue-film-poster-from-mission-blue.org_-600x337

#14 การสื่อสารเรื่องมหาสมุทรก็ดีขึ้นเรื่อยๆ เราได้สร้างพลังเพื่อการสื่อสารในเรื่องนี้ ประเด็นซับซ้อนถูกย่อยให้ง่ายเพื่อให้ผู้คนเข้าถึงและมีส่วนร่วม ขอบคุณเป็นพิเศษแก่ความพยายามอย่างไม่ย่อท้อของกลุ่ม Upwell, Smithsonian Ocean Portal, บล๊อกของ National Geographic Ocean Views การวิจัยและการศึกษาทะเล(Marine Affairs Research and Education) โครงการ One World One Ocean และ โครงการ TerraMar ที่ช่วยกระจายข่าวสารเรื่องมหาสมุทรออกไป และจับตาการทำงานด้านการอนุรักษ์มหาสมุทรจาก #OceanOptimism….

14-Groups-doing-great-ocean-communication-work-via-organization-websites-600x600

ใช่แล้ว ปี 2557 เป็นปีที่มหาสมุทรเผชิญกับการประมงผิดกฎหมาย สัตว์ทะเลที่ใกล้จะสูญพันธุ์ไม่ได้รับการปกป้อง พลาสติกจำนวนมากขึ้นๆ ถูกทิ้งลงทะเล ชายฝั่งทะเลถูกรุกรานด้วยจากการพัฒนา มหาสมุทรอุ่นขึ้นและมีความเป็นกรดมากขึ้นในทุกนาทีที่เราละเลยไม่สนใจกับวิกฤตสภาพภูมิอากาศ

แต่ ณ ที่นี้แหละ เราต้องมองโลกในแง่ดี หวังว่าเรื่องราวเหล่านี้จะช่วยจุดประกาย เป็นกระแส เราต้องมุ่งเน้นทางออกต่อไปในปี 2558 ดีไม่ดี ปี 2558 อาจเป็นเป็นปีแห่งปลานกแก้วก็ได้นะ!

15-queen-parrotfish-eating-algae-off-the-reef-in-Curaçao-photo-by-Stan-Bysshe-600x400

แรงงานทาสในอุตสาหกรรมประมงและอาหารทะเลที่คุณจะบริโภคในช่วงวันหยุด

แปลเรียบเรียงจาก http://qz.com/219618/10-charts-that-explain-why-a-slave-probably-caught-the-shrimp-on-your-grill-this-summer/

ถ้าคุณเป็นคนกินอาหารทะเลในอเมริกาเหนือ ญี่ปุ่น หรือยุโรป มีโอกาสสูงที่จะเกี่ยวข้องกับการที่ใครบางคนถูกทำร้าย ทรมาน และโดนหลอกลวงก่อนที่จะมาเป็นเมนูกุ้งบนโต๊ะอาหาร นั่นเป็นเรื่องราวที่ต้องอ่านของเดอะการ์เดียน(The Guardian) เรื่องการใช้แรงงานทาสอุตสาหกรรมส่งออกอาหารทะเลไทย แผนภูมิต่อไปนี้จะอธิบายเรื่องราวอันสลับซับซ้อนของการที่อุตสาหกรรมอาหารทะเลไทยใช้แรงงานทาสและขูดรีดคนงานย้ายถิ่นจากประเทศเพื่อนบ้าน ร้อยละ 90 (4.3 ล้านตัน) ของอาหารทะเลที่ผลิตในไทยทั้งหมด 4.6 ล้านตัน นั้นส่งออกไปต่างประเทศ  ประเทศในกราฟด้านล่างนี้เป็นตลาดรายใหญ่:

imports-of-thai-seafood_chartbuilder
​(ที่มา : Accenture)

​อาหารทะเลที่ส่งออกจากไทย จำนวนมากเป็นกุ้ง เป็นอาหารที่คนในประเทศร่ำรวยชอบกิน และประเทศไทยก็ครองเป็นเจ้าอุตสาหกรรมแห่งการส่งออกกุ้ง :

accenture_thailand-imports-of-shrimp

สัดส่วนที่เพิ่มขึ้นของการส่งออกอาหารทะเลของไทยไม่ได้มาจากการประมงในทะเล แต่มาจากการเพาะเลี้ยงที่เพิ่มขึ้น เรือประมงไทยได้ผลผลิตจากการประมงในทะเลราวร้อยละ 40 น้อยกว่าที่เคยเป็นในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา :

shifts-underway-in-thailand-s-seafood-industry-aquaculture-wild-caught_chartbuilder

การทำประมงหลายส่วนเป็นการจับปลาตัวเล็กหรือปลาเป็ด(trash fish) พันธุ์สัตว์น้ำที่คนในประเทศร่ำรวยไม่นิยมบริโภค ปลาเป็ดส่วนใหญ่กลายเป็น”ปลาป่น(fishmeal)”ในอุตสาหกรรมเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ(ทะเล) ประเทศไทยยังส่งออกปลาเป็ดในรูปของอาหารสัตว์เลี้ยงและอาหารสัตว์ :

thailand-s-animal-food-exports-animal-food-exports_chartbuilder
​ประเทศไทยเปลี่ยนมาเป็นการประมงทะเลที่จับปลาตัวเล็ก(trash fish) และการเพาะเลี้ยงชายฝั่ง(aquaculture) ด้วยเหตุที่ว่าการประมงพาณิชย์ได้ทำการกวาดล้างพันธุ์สัตว์น้ำ เป็นการประมงเกินขนาดที่จับเอาพันธุ์ปลาพื้นถิ่นอันมีคุณค่าทุกสายพันธุ์ ขึ้นมาหมด (pdf, p.16, 36):

thailand-boats-per-squm

​(“Characterizing Fishing Effort and Spatial Extent of Coastal Fisheries,” Stewart et al.)

นั่นหมายถึงเรือประมงต้องออกจับปลาไกลออกไปเพื่อหาพันธุ์สัตว์น้ำที่มีราคา รวมถึง ปลาทูน่าและหมึก:

thai-dept-cpue

(Department of Fisheries, Thailand)

ไต้ก๋งเรือเองก็ไม่ต้องการออกเรือไกล เพราะว่ามีค่าโสหุ้ยเพิ่มขึ้น ไหนจะค่าแรงลูกเรือและคนงาน ยิ่งกว่านั้น โครงสร้างประชากรไทยกำลังเข้าสู่สังคมคนชรา:

boaml_aging1
​(Bank of America Merrill Lynch)

ผลคือ ประเทศไทยเป็นหนึ่งในประเทศที่มีอัตราการว่างงานต่ำที่สุดประเทศหนึ่งในโลก การเลือกงานทำได้ คนไทยจึงไม่ยอมทำงานในอุตสาหกรรมอาหารทะเลที่มีค่าแรงต่ำ หรืองาน 3D :
thailand-s-crazy-low-unemployment-rate-unemployment_chartbuilder

แทนที่จะลงทุนเพิ่มประสิทธิภาพของกระบวนการผลิตหรือจ่ายค่าแรงให้สูงขึ้น เจ้าของเรือประมงได้เอาแรงงานต่างด้าวจากประเทศเพื่อนบ้านที่มีเศรษฐกิจด้อยกว่ามาแทน :

ejf_migrants

​(ที่มา : Environmental Justice Foundation)

คนงานพลัดถิ่นเหล่านี้ บางคนผ่านกระบวนการค้ามนุษย์โดยตรงจากพม่า ลาว หรือกัมพูชา อีกจำนวนมากถูกขูดรีดแรงงานทันทีที่เข้ามาอยู่ในเมืองไทย คนงานพลัดถิ่นเข้ามาหาโอกาสทางเศรษฐกิจที่ไม่อาจหาได้ในประเทศบ้านเกิดของตน :

purchasing-power-parity-gdp-per-capita-based-on-current-us-dollar-thailand-cambodia-laos-myanmar_chartbuilder

และนี่เป็นเหตุผลว่าทำไม จากรายงานเจาะลึกของเดอะการ์เดียน(the Guardian) พวกเขาดังที่เห็นในภาพด้านล่างนี้ ได้ถูกขายให้กับเรือประมงในราคาเพียง 420 เหรียญสหรัฐ บ่อยครั้ง พวกเขาต้องโดนทรมาน โดนทุบตี เพื่อมิให้หลบหนีออกมา
myanmar-migrants-thailand-fishing-slavery
คนงานย้ายถิ่นชาวพม่าในท่าเรือประมงใกล้ๆ กรุงเทพฯ (ภาพ: Reuters/Damir Sagolj)