Radioactive Water From Fukushima Is Systematically Poisoning The Entire Pacific Ocean

August 9, 2013   EnvironmentNews ArticlesSpecial InterestsToxinsUS News,World News

 radioactive-water

Right now, a massive amount of highly radioactive water is escaping into the Pacific Ocean from the ruins of the destroyed Fukushima nuclear facility in Japan.  This has been going on all day, every day for more than two years.  The enormous amounts of tritium, cesium and strontium that are being released are being carried by wind, rain and ocean currents all over the northern Hemisphere.  And of course the west coast of the United States is being hit particularly hard.  When you drink water or eat seafood that has been contaminated with these radioactive particles, they can stick around for a very long time.  Over the coming years, this ongoing disaster could potentially affect the health of millions upon millions of people living in the northern hemisphere, and the sad thing is that a lot of those people will never even know the true cause of their health problems.

For a long time, the Japanese government has been trusting Tepco to handle this crisis, but now it has become abundantly clear that Tepco has no idea what they are doing.  In fact, the flow of radioactive water has gotten so bad that authorities in Japan are now calling it an “emergency”

Highly radioactive water seeping into the ocean from Japan’s crippled Fukushima nuclear plant is creating an “emergency” that the operator is struggling to contain, an official from the country’s nuclear watchdog said on Monday.

This contaminated groundwater has breached an underground barrier, is rising toward the surface and is exceeding legal limits of radioactive discharge, Shinji Kinjo, head of a Nuclear Regulatory Authority (NRA) task force, told Reuters.

The amount of water that we are talking about is absolutely enormous.  According to Yahoo, 400 metric tons of water is being pumped into the basements of destroyed buildings at Fukushima every single day…

The utility pumps out some 400 metric tons a day of groundwater flowing from the hills above the Fukushima Daiichi nuclear plant into the basements of the destroyed buildings, which mixes with highly irradiated water that is used to cool the reactors in a stable state below 100 degrees Celsius.

Tepco is trying to prevent groundwater from reaching the plant by building a “bypass” but recent spikes of radioactive elements in sea water has prompted the utility to reverse months of denials and finally admit that tainted water is reaching the sea.

And of course all of that water has to go somewhere.  For a long time Tepco tried to deny that it was getting into the ocean, but now they are finally admitting that it is

Tepco said on Friday that a cumulative 20 trillion to 40 trillion becquerels of radioactive tritium had probably leaked into the sea since the disaster. The company said this was within legal limits.

Tritium is far less harmful than cesium and strontium, which have also been released from the plant. Tepco is scheduled to test strontium levels next.

40 trillion becquerels of radioactive tritium have gotten into the Pacific Ocean?

And that is what they are publicly admitting.  The reality is probably far worse.

And all of that tritium is going to be around for a very long time.  You see, the truth is that tritium has a half-life of about 12 years.

But strontium is even worse.  Strontium can cause bone cancer and it has a half-life of close to 29 years.

And now Tepco is admitting that extremely dangerous levels of strontium have been escaping from Fukushima and getting into the underground water.  And of course the underground water flows out into the Pacific Ocean…

Tepco said in late June that it had detected the highly toxic strontium-90, a by-product of nuclear fission that can cause bone cancer if ingested, at levels 30 times the permitted rate.

The substances, which were released by the meltdowns of reactors at the plant in the aftermath of the huge tsunami of March 2011, were not absorbed by soil and have made their way into underground water.

Subsoil water usually flows out to sea, meaning these two substances could normally make their way into the ocean, possibly affecting marine life and ultimately impacting humans who eat sea creatures.

Cesium has an even longer half-life than strontium does.  It has a half life of about 30 years, and according to samples that were taken about a month ago levels of cesium at Fukushima have been spiking dramatically…

Samples taken on Monday showed levels of possibly cancer-causing caesium-134 were more than 90 times higher than they were on Friday, at 9000 becquerels per litre, Tokyo Electric Power (Tepco) revealed.

Levels of caesium-137 stood at 18 000 becquerels per litre, 86 times higher than at the end of last week, the utility said.

“We still don’t know why the level of radiation surged, but we are continuing efforts to avert further expansion of contamination,” a Tepco spokesperson stated.

When cesium gets into your body, it can do a tremendous amount of damage.  The following is an excerpt from a NewScientist article that described what happens when cesium and iodine enter the human body…

Moreover the human body absorbs iodine and caesium readily. “Essentially all the iodine or caesium inhaled or swallowed crosses into the blood,” says Keith Baverstock, former head of radiation protection for the World Health Organization’s European office, who has studied Chernobyl’s health effects.

Iodine is rapidly absorbed by the thyroid, and leaves only as it decays radioactively, with a half-life of eight days. Caesium is absorbed by muscles, where its half-life of 30 years means that it remains until it is excreted by the body. It takes between 10 and 100 days to excrete half of what has been consumed.

And it is important to keep in mind that it has been estimated that eachspent fuel pool at the Fukushima nuclear complex could have 24,000 times the amount of cesium that was produced by the nuclear bomb that the U.S. dropped on Hiroshima at the end of World War 2.

Overall, the Fukushima nuclear facility originally contained a whopping1760 tons of nuclear material.

That is a massive amount of nuclear material.  Chernobyl only contained 180 tons.

And of course the crisis at Fukushima could be made even worse at any moment by a major earthquake.  In fact, a magnitude 6.0 earthquake hit northern Japan on Sunday.

This is a nightmare that has no end.  Every single day, massive amounts of highly radioactive water from Fukushima is systematically poisoning the entire Pacific Ocean.  The damage that is being done is absolutely incalculable.

Please share this article with as many people as you can.  The mainstream media does not seem to want to talk about this, but it is a matter that is extremely important to every man, woman and child living in the northern hemisphere of our planet.

Michael T. Snyder is a graduate of the McIntire School of Commerce at the University of Virginia and has a law degree and an LLM from the University of Florida Law School. He is an attorney that has worked for some of the largest and most prominent law firms in Washington D.C. and who now spends his time researching and writing and trying to wake the American people up. You can follow his work on The Economic Collapse blogEnd of the American Dream and The Truth Wins. His new novel entitled “The Beginning Of The End” is now available on Amazon.com.

ระดับกัมมันตรังสีในทะเลที่ฟูกูชิมาเพิ่มสูงขึ้น

รายงานข่าวจากกรุงโตเกียว ญี่ปุ่น จากการระบุของบริษัท TEPCO พบว่า น้ำทะเลรอบพื้นที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟูกูชิมามีระดับของซีเซียม-134 และซีเซียม-137 เพิ่มขึ้นมากกว่าระดับที่กำหนดไว้(ตามฎหมาย) โดยอ่านค่าซีเซียม-134 ณ จุดที่ใกล้กับเตาปฏิกรณ์หมายเลข 2 ได้ 830 เบคเคอเรลต่อลิตร เทียบกับข้อกำหนดตามกฎหมายที่ 90 เบคเคอเรลต่อลิตร ทั้งซีเซียม-134 และซีเซียม-137 เป็นอันตรายต่อมนุษย์

โฆษกของ TEPCO กล่าวว่า การเก็บตัวอย่างน้ำทะเลครั้งล่าสุดพบว่า น้ำทะเลปนเปื้อนสารตริเตียมและสตรอนเตียมในระดับสูง เขาบอกว่าไม่มีข้อมูลอะไรใหม่เกี่ยวกับสภาพของคนงานฟูกูชิมา 6 คน ได้สัมผัสน้ำที่ปนเปื้อนรังสีอันเป็นมาจากความผิดพลาดของมนุษย์

วีรบุรุษที่โลกลืมและความทุเรศ โง่เง่าและขลาดเขลาของอุตสาหกรรมนิวเคลียร์(ตอนจบ)

ธารา บัวคำศรี แปลเรียบเรียงจาก Disposable Heroes : The ‘Fukushima 50′ are all but forgotten a year after a tsunami crippled one of Japan’s biggest nuclear facilities. By Takashi Yokota and Toshihiro Yamada. Newsweek, 12 March 2012

หมายเหตุ : บุคคลในบทความนี้เป็นชื่อสมมุติเพื่อปกป้องพวกเขาจากการคุกคามของบริษัท TEPCO

 

อินาดะยังบอกอีกว่างานหลายอย่างดูโหดมาก เขาพูดถึงกรณีที่ชัดเจนอันหนึ่งคือการกำจัดน้ำที่ปนเปื้อนรังสีอย่างสูงหลังจากใช้เพื่อหล่อเย็นเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ที่เสียหาย บางส่วนของท่อปั๊มน้ำร่ัวคล้ายสปริงเกอร์ แม้ว่า TEPCO  สามารถจัดการน้ำปนเปื้อนรังสีส่วนใหญ่ให้เกิดความบริสุทธิ์และกำจัดอย่างปลอดภัย แต่อินาดะก็บอกว่ามีอยู่ครั้งหนึ่ง เขาถูกสั่งให้ขุดร่องเพื่อเชื่อมเข้ากับอาคารเตาปฏิกรณ์ที่เสียหายเพื่อเป็นช่องทางออกของน้ำที่ปนเปื้อนรังสีในระดับสูง ปัญหาคือ ร่องน้ำนั้นต่อออกสู่มหาสมุทร อินาดะบอกว่า “มันไม่ใช่เรื่องฉลาดเลยที่ให้น้ำปนเปื้อนรังสีไหลออกสู่ทะเล แต่เราต้องทำในสิ่งที่ TEPCO สั่งให้ทำ” เมื่อนิวส์สวีคถามความเห็นจาก TEPCO บริษัทก็มิได้ยืนยันหรือปฏิเสธแต่ประการใด

ในเดือนธันวาคม 2554 รัฐบาลประกาศให้โรงไฟฟ้าฟูกูชิมาไดอิชิอยู่ในขั้น “การปิดโรงไฟฟ้า (โดยที่เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ค่อย ๆ มีอุณหภูมิลดลง)” และโรงไฟฟ้านั้นอยู่ภายใต้การควบคุม มีการจัดให้สื่อมวลชนเข้าดูโรงไฟฟ้าในเดือนพฤศจิกายน(2554) และอีกครั้งในเดือนกุมภาพันธ์(2555) แต่ผู้เชี่ยวชาญหลายคนกล่าวว่า วิกฤตปัญหายังอีกยาวไกล โดยเน้นประเด็นเรื่อง แท่งเชื้อเพลิงนิวเคลียร์ที่หลอมละลายซึ่งยังไม่มีข้อมูล ไม่มีใครรู้ถึงตำแหน่งที่ชัดเจนของแท่งเชื้อเพลิงเหล่านั้น และการรื้อถอนโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟูกูชิมาไดอิชินั้นต้องใช้เวลานานนับทศวรรษ

สำหรับ “วีรบุรุษฟูกูชิมาห้าสิบ” วิกฤตของพวกเขาก็ยังไม่จบลงง่าย ๆ คนงานที่กู้โรงไฟฟ้ามองเห็นถึงภาพสวยหรูของภารกิจการฟื้นฟูพื้นที่ปนเปื้อนรังสีรอบโรงไฟฟ้า ทาเคชิ โนมูระ ซึ่งทำงานที่โรงไฟฟ้าและเป็นส่วนหนึ่งของภารกิจฟื้นฟู กล่าวว่า “พวกเขาบอกว่า การฟื้นฟูพื้นที่จากการปนเปื้อนของรังสีจะใช้เวลาสามปี นี่มันเป็นเรื่องเหลวไหลมาก มันต้องใช้เวลามากกว่านั้นกว่าคนจะรู้สึกว่าตนมีความปลอดภัยพอที่จะกลับเข้ามาในพื้นที่ได้ และอาจจะไม่มีวันนั้นก็ได้”

ในฐานะคนงานกู้ภัยโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ นากากาว่ารู้แล้วว่าเขาได้รับรังสีในปริมาณสูงมาก เขายังคงรอผลการตรวจสอบร่างกายที่ทำในเดือนธันวาคมที่ผ่านมา เขาถามว่า “ผมจะโอเคไหม?”

(-จบบริบูรณ์-)

 

วีรบุรุษที่โลกลืมและความทุเรศ โง่เง่าและขลาดเขลาของอุตสาหกรรมนิวเคลียร์(2)

ธาราบัวคำศรี แปลเรียบเรียงจาก Disposable Heroes : The ‘Fukushima 50′ are all but forgotten a year after a tsunami crippled one of Japan’s biggest nuclear facilities. By Takashi Yokota and Toshihiro Yamada. Newsweek, 12 March 2012

หมายเหตุ : ชื่อบุคคลในบทความนี้ใช้ชื่อสมมุติเพื่อปกป้องแหล่งข่าวจากการคุกคามของบริษัท TEPCO

หลังจากที่เตาปฏิกรณ์หน่วยที่ 1 ระเบิด นากากาว่ารับโทรศัพท์จากหัวหน้าของเขาซึ่งถามด้วยความแตกตื่นว่า “เอ็งมัวทำอะไรอยู่ว่ะ ออกมาจากที่นั่นได้แล้ว” ในชั่วขณะนั้น ทุก ๆ คนโดยรอบต่างพูดถึงหายนะของวันสิ้นโลกหากเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ทั่ง 6 หน่วย ระเบิดขึ้นมา นากากาว่าบอกว่า “ผมรับกับเรื่องนี้ไม่ได้อีกแล้ว” เขารู้ว่ามีคนจับตาอยู่สองสามคน เขาค่อย ๆ แอบออกมาจากอาคารและขับรถกลับบ้าน

แต่บ้านที่เขาอยู่กลายเป็นเมืองร้างไปแล้ว ครอบครัวของเขาและเพื่อนบ้านต่างอพยพออกไปกันหมด แต่รถยนต์ของเขาไม่มีน้ำมันพอที่จะขับไปถึงศูนย์อพยพได้ มีอาหารเหลือทิ้งไว้ในบ้านอยู่เล็กน้อย แม้ว่าจะมีไฟฟ้าอยู่ ต่อมาหัวหน้าของเขาโทรศัพท์มาอีกพร้อมข้อเสนอเพิ่มเงินเดือนให้อีก 10 เท่า ถ้าเขากลับไปที่โรงไฟฟ้าฟูกูชิมา นากากาว่าโทรศัพท์หาคนรู้จักที่บริษัทเทปโกเพื่อขอให้มารับเขากลับไป

นั่นอาจเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ วันต่อมา นากากาว่าได้เห็นกลุ่มเมฆทรงดอกเห็ดสีชมพูอยู่เหนืออาคารเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์หมายเลข 3 ที่เกิดการระเบิดขึ้น เขากำลังซ่อมสายไฟฟ้าบริเวณด้านใต้ของพื้นที่โรงไฟฟ้าและยังคงสวมชุดพนักงานที่เป็นผ้าฝ้าย

ถึงแม้จะมีการกล่าวขานเรื่องความเป็นวีรบุรุษของคนงาน ณ โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ฟูกูชิมาหลังเกิดเหตุแผ่นดินไหวและสึนามิ คนงานแต่ละคนนั้นก็มีแรงจูงใจที่แตกต่างกันไป ในกรณีของนากากาว่า บริษัทรับเหมาที่เขาทำงานอยู่นั้นผูกติดอยู่บริษัทเทปโก จากปากคำของผู้ให้สัมภาษณ์ในเรื่องนี้ ยังมีคนงานรายวันจากย่านคนจนในเขตโตเกียวและโอซากาที่มาฟูกูชิมาเพราะอยากได้เงิน บางคนเป็นสมาชิกของแก๊งยากูซ่ากิจกรรมเหล่านั้นดำเนินสืบเนื่องไปจนถึงฤดูร้อนซึ่งมีการผ่านกฎหมายที่ระบุว่าเป็นสิ่งผิดกฎหมายหากบริษัทมีความสัมพันธ์กับกลุ่มอาชญากรรม คนงานที่ให้สัมภาษณ์กล่าวว่า ตราบเท่าที่ คนเหล่านี้ประสงค์จะทำงาน ก็ไม่ต้องสนใจว่าพวกเขามาจากไหน

จริง ๆ แล้ว มีคนงานนับร้อยที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน คิมูรากล่าวว่า “เดิมก่อนเกิดอุบัติภัย เรามีการตรวจสอบคนงานแต่ละคนอย่างเข้มงวด แต่หลังจากอุบัติภัย กฎเกณฑ์ที่ใช้อยู่ก็รวนไปหมด เราไม่รู้ว่าใครเป็นใคร และมีคนงานกี่คนที่ทำงานที่นี่”

แม้กระทั่งพนักงานตามกฎหมายที่ทำงานที่โรงไฟฟ้าก็ได้รับคำสัญญาว่าพวกเขาจะไม่มีอันตรายใด ๆ มาโกโต อินาดะ ซึ่งทำงานเป็นวิศวะกร ณ โรงไฟฟ้ามาเป็นเวลาหลายปี ได้รับโทรศัพท์จากหัวหน้าของเขาสองสามสัปดาห์หลังจากเกิดอุบัติภัยวันที่ 11 มีนาคม ให้เข้าร่วมภารกิจกอบกู้โรงไฟฟ้าฟูกูชิมาไดอิชิ

อินาดะกล่าวว่า ทั้งหมดที่เขาต้องทำ เขาถูกสั่งให้ทำการจ่ายไฟฟ้าเข้าไปในโรงไฟฟ้าที่ได้รับความเสียหาย นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย เขาคิด เมื่ออินาดะโผล่หน้ามาที่โรงไฟฟ้าในเดือนเมษายน เขาถูกสั่งให้เข้าไปในอาคารเตาปฏิกรณ์สองหน่วยที่ได้รับความเสียหายเพื่อซ่อมแผงคอมพิวเตอร์ในห้องควบคุมหลัก “ผมร้องเรียนหัวหน้า เขาจึงขึ้นเงินเดือนให้ผมเป็นสองเท่า หัวหน้าดีกับผมตลอดมา และผมเองก็คิดว่าต้องมีคนที่ทำงานนั้น”

(โปรดติดตามตอนต่อไป)