โกหกอย่างไรโดยใช้แผนที่
ไม่เพียงแต่การโกหกด้วยแผนที่จะทำได้ง่ายเท่านั้น แต่มันยังเป็นสิ่งจำเป็นอีกด้วย เพื่อถ่ายทอดความสัมพันธ์ที่มีความหมายของโลกที่ซับซ้อนและมีมิติสามมิติลงบนแผ่นกระดาษแบน ๆ หรือหน้าจอวิดีโอ แผนที่จึงจำเป็นต้องบิดเบือนความเป็นจริง ในฐานะที่เป็นแบบจำลองขนาดย่อม แผนที่ต้องใช้สัญลักษณ์ที่มักจะมีขนาดใหญ่หรือหนากว่าความเป็นจริงที่มันแทนที่เสมอ และเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ข้อมูลสำคัญถูกซ่อนอยู่ในรายละเอียดที่รกเกินไป แผนที่จึงต้องเลือกนำเสนอความเป็นจริงเพียงบางส่วน ซึ่งเป็นมุมมองที่ไม่สมบูรณ์ หนีไม่พ้นจากสิ่งที่เรียกว่า “ความย้อนแย้งของวิชาภูมิสารสนเทศ” เพื่อให้แผนที่เป็นประโยชน์และสื่อความจริงได้อย่างเหมาะสม แผนที่ที่แม่นยำจึงจำเป็นต้องมี “คำโกหกสีขาว” อยู่ด้วยเสมอ เนื่องจากผู้ใช้แผนที่ส่วนใหญ่มักยอมรับ “คำโกหกสีขาว” บนแผนที่โดยสมัครใจ การที่แผนที่จะโกหกในเรื่องที่ร้ายแรงกว่าจึงไม่ใช่เรื่องยาก ผู้ใช้แผนที่โดยทั่วไปมักเป็นกลุ่มคนที่ไว้วางใจง่าย พวกเขาเข้าใจถึงความจำเป็นในการบิดเบือนรูปร่างทางเรขาคณิตและการละเว้นรายละเอียดบางอย่าง และเชื่อว่าผู้ทำแผนที่รู้จริงว่า “ควรขีดเส้นไว้ตรงไหน” ทั้งในความหมายตรงและความหมายโดยนัย เช่นเดียวกับสิ่งอื่น ๆ ที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจอย่างถ่องแท้ พวกเขามักมอบความไว้วางใจในการทำแผนที่ไว้กับ “นักบวช” ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิค ซึ่งทำงานให้กับหน่วยงานรัฐบาลหรือบริษัทเอกชน อย่างไรก็ตาม นักทำแผนที่ไม่ได้รับใบอนุญาตอย่างเป็นทางการ และหลายคนที่มีทักษะในด้านศิลปะเชิงพาณิชย์หรือการใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์กลับไม่เคยเรียนรู้วิชาภูมิสารสนเทศเลย ผู้ใช้แผนที่แทบจะไม่เคยตั้งคำถามกับผู้มีอำนาจเหล่านี้ และก็มักไม่ตระหนักถึงพลังของแผนที่ในฐานะเครื่องมือสำหรับการบิดเบือนความจริงโดยเจตนา หรือแม้กระทั่งการโฆษณาชวนเชิงอย่างแนบเนียน ด้วยการมาถึงของคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลและการจัดพิมพ์แบบอิเล็กทรอนิกส์ ผู้ใช้แผนที่ในปัจจุบันจึงสามารถ “โกหกตัวเอง” ได้ง่ายโดยไม่รู้ตัว ก่อนยุคคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล การทำแผนที่แบบชาวบ้านส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงการวาดแผนที่ด้วยมือลงบนกระดาษเพื่อบอกเส้นทาง ผู้ให้ข้อมูลเส้นทางมีอำนาจควบคุมเต็มที่ทั้งดินสอและกระดาษ และโดยทั่วไปก็ไม่มีปัญหาในการถ่ายทอดเส้นทาง จุดสังเกต และความทรงจำต่าง ๆ จากในหัวลงบนแผนที่ แต่คอมพิวเตอร์ได้เปิดทางให้โปรแกรมเมอร์ นักการตลาด และคนกลางนิรนามอื่น ๆ […]
“มอง” ผืนป่า “แล” คาร์บอน (4) : แผนที่ป่าไม้ในสหรัฐฯ
ธารา บัวคำศรี เรียบเรียงจาก Seeing Forests for the Trees and the Carbon: Mapping the World’s Forests in Three Dimensions (By Michael Carlowicz, Design by Robert Simmon -January 9, 2012) ในความเห็นของ Josef Kellndorfer ซึ่งประจำอยู่ที่ Woods Hole Research Center (WHRC) เขามองว่า ผู้ที่ทำงานด้านการจัดการทรัพยากรจำเป็นต้องเห็นป่าไม้ลงไปในรายละเอียด ในระดับที่เห็นว่าพื้นที่จอดรถหรือการพัฒนาใดๆ หรือ กิจกรรมการเกษตรใดๆ เกิดขึ้นจากการทำลายป่า ทีมวิจัยของเขาทำการศึกษาลงไปในระดับนั้นเมื่อมีการนำเสนอชุดข้อมูลชีวมวลและคาร์บอนแห่งชาติของสหรัฐ (National Biomass and Carbon Dataset – NBCD) ในเดือนเมษายน 2011 ชุดข้อมูลชีวมวลและคาร์บอนแห่งชาติของสหรัฐ (The National Biomass […]
มอง “ผืนป่า” แล “คาร์บอน” (2) : ป่าไม้สามมิติ
ธารา บัวคำศรี เรียบเรียงจาก Seeing Forests for the Trees and the Carbon: Mapping the World’s Forests in Three Dimensions (By Michael Carlowicz, Design by Robert Simmon -January 9, 2012) วิทยาศาสตร์ใช้วิธีการต่างๆ ในการสำรวจป่าไม้ของโลกและชีวมวลของป่า พวกเขาทำการวัดอย่างเป็นระบบจากภาคพื้นดิน เดินป่าเพื่อนับจำนวนต้นไม้ วัดลำต้นและปีนขึ้นไปยังเรือนยอดของมัน พวกเขาทำการบินเพื่อสำรวจโดยการถ่ายภาพ การใช้เรดาร์เหนือผืนป่าประเภทต่างๆ โดยการใช้ดาวเทียม นักวิทยาศาสตร์ได้เก็บข้อมูลในระดับพื้นที่และในระดับโลกในเรื่องของ “ความเขียว (greenness) ของพื้นผิวดินของโลกและประเมินการมีอยู่และหายไปของพืชพรรณ ในขณะเดียวกัน ก็มองหาสัญญานเพื่อแยกแยะต้นไม้กับพุ่มไม้ที่ปกคลุมดิน นักศึกษาทำการวัดวงรอบต้นไม้ในป่าตามแนวชายฝั่งในรัฐเวอร์จิเนียร์ สหรัฐฯ การศึกษาภาคพื้นดินมีความสำคัญยิ่งยวดในการรับรองความถูกต้องของข้อมูลจากดาวเทียมและการบินสำรวจ (NASA photograph courtesy Lola Fatoyinbo.) แต่การประเมินชีวมวลของป่านั้น เราต้องรู้เกี่ยวกับพื้นที่ ความหนาแน่น และสิ่งทีสำคัญคือความสูงของต้นไม้ นักวิจัยสามารถทำการวัดชีวมวลของป่าไม้ได้เป็นผลสำเร็จเป็นอย่างดีในพื้นที่ขนาดเล็ก การใช้วิธีการดังกล่าวนี้ในระดับโลกนั้นมีค่าใช้จ่ายสูงมากและใช้เวลานาน […]
