นักประวัติศาสตร์เรียกร้องให้ยุติยุคเชื้อเพลิงฟอสซิลเพื่อจัดการกับความไม่เป็นธรรมในช่วงยุคล่าอาณานิคม
เรียบเรียงจาก https://www.theguardian.com/world/2024/feb/15/end-fossil-fuel-era-to-address-colonial-injustices-urges-prominent-historian?CMP=Share_iOSApp_Other เมืองต่างๆ ในกลุ่มประเทศซีกโลกเหนือที่ลดการปล่อยคาร์บอนนั้นกำลังแก้ไขเรื่องความไม่เป็นธรรมในช่วงยุคอาณานิคมได้มากกว่าเมืองที่มุ่งเน้นความพยายามในการรื้อรูปปั้น อนุเสาวรีย์ และเปลี่ยนชื่อถนน หนึ่งในนักประวัติศาสตร์ชั้นนําของยุโรปกล่าว เดวิด แวน เรย์บรุค(David Van Reybrouck) ชาวเบลเยียม ผู้เขียนประวัติศาสตร์ว่าด้วยสาธารณรัฐประชาธิปไตยคองโกที่ขายดี และหนังสือเล่มใหม่เกี่ยวกับการเป็นเอกราชของอินโดนีเซียจากการปกครองของเนเธอร์แลนด์ กลายเป็นผู้ขับเคลื่อนหลักของการอภิปรายที่เพิ่งเริ่มขึ้นและเน้นถึงมรดกอาณานิคมของยุโรป ผู้ที่ยกย่องงานเขียนของเขา ได้แก่ นายกรัฐมนตรีเยอรมัน Olaf Scholz ประธานาธิบดีฝรั่งเศส Emmanuel Macron และอดีตเลขาธิการสหประชาชาติ Kofi Annan แต่ในการให้สัมภาษณ์กับเดอะการ์เดียน เดวิด แวน เรย์บรุค(David Van Reybrouck) วิพากษ์วิจารณ์การเคลื่อนไหวของการคํานวณทางประวัติศาสตร์ว่าให้ความสําคัญกับอดีตมากเกินไป โดยเรียกร้องให้มีความตระหนักมากขึ้นเกี่ยวกับ “การล่าอาณานิคมของปัจจุบันและอนาคต” “ลัทธิล่าอาณานิคมมีอะไรมากกว่าลัทธิล่าอาณานิคมในอดีต” เดวิด แวน เรย์บรุค(David Van Reybrouck) กล่าว “วิกฤตสภาพภูมิอากาศในปัจจุบันถือเป็นเรื่องอาณานิคมอย่างลึกซึ้ง : ส่วนใหญ่เกิดจากเขตอบอุ่นในซีกโลกเหนือ และส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งที่สุดในภูมิภาคเขตร้อนและอาร์กติก คุณไม่สามารถปลดแอกอาณานิคมได้หากไม่มีการลดคาร์บอน และในทางกลับกัน” เขากล่าวว่า “การครอบงําของการเมืองเชิงอัตลักษณ์ในสังคมสหรัฐฯ อังกฤษ และดัตช์ หมายความว่าการสนทนาที่สําคัญเกี่ยวกับโครงสร้างอาณานิคมที่ยืนยงนั้นมีความเสี่ยงที่จะถูกผลักไสให้การถกเถียงไปอยู่ชายขอบ โดยเน้นถึงลักษณะเชิงสัญลักษณ์มากกว่าเน้นการแก้ปัญหาที่รากฐาน […]
เราเข้าใกล้ถึงจุดที่มิอาจหวนกลับ
เมื่อโครงการฉีดวัคซีน COVID-19 เริ่มต้นขึ้นในปี 2564 นี้ เริ่มต้นด้วยความหวังว่าจะนำไปสู่การสิ้นสุดของการแพร่ระบาด เราต้องการภาวะผู้นำที่กล้าหาญ การตัดสินใจที่ยากลำบาก และการจัดหาเงินทุนโดยเฉพาะ เพื่อนำเรามาถึง ณ จุดนี้ ในขณะเดียวกัน เราต้องใช้ความเข้มแข็งแบบเดียวกันเพื่อต่อกรกับวิกฤตสภาพภูมิอากาศ หรือมิฉะนั้น ก็ต้องเสียเวลาไปอีกหลายปีจนไปถึงจุดที่เลวร้ายในท้ายที่สุด ปี 2563 – มีแนวโน้มที่จะเป็นปีที่ร้อนที่สุดในประวัติการณ์ – เกิดพายุ ไฟป่า ภัยแล้งยาวนาน น้ำท่วม และธารน้ำแข็งละลาย การชะลอตัวทางเศรษฐกิจจากโรคระบาดทำให้การปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ลดลงชั่วคราว แต่มีผลน้อยมากต่อแนวโน้มการเพิ่มขึ้นอุณหภูมิเฉลี่ยผิวโลกในระยะยาว การปล่อยก๊าซเรือนกระจกในอดีตยังคงอยู่ในชั้นบรรยากาศและเรากำลังปล่อยเพิ่มเข้าไป แม้ว่าประเทศต่างๆ จะดำเนินการตามคำมั่นสัญญาโดยสมัครใจที่มีอยู่ล่าสุด หรือที่เรียกว่า เป้าหมายการลดก๊าซเรือนกระจกของประเทศ (nationally determined contributions-NDCs) – ภายใต้ความตกลงปารีสว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ เราก็ยังคงมุ่งหน้าไปสู่การคาดการณ์ที่ว่า อุณหภูมิเฉลี่ยทผิวโลกจะเพิ่มเป็น 3.2 องศาเซลเซียส (4.4 F) เทียบกับระดับก่อนยุคอุตสาหกรรมภายในสิ้นศตวรรษที่ 21 วิกฤตโลกร้อนนี้จะนำมาซึ่งความเจ็บปวด ความทุกข์ยาก และการพลิกผันซึ่งซ้อนทับทุกสิ่งทุกอย่างที่ Covid -19 ตกอยู่กับเรา เราใกล้ถึงจุดที่มิอาจหวนกลับ ผู้นำทั้งหลายสามารถดึงให้โลกห่างออกมาจากจุดนั้นได้ โดยการลงทุนเพื่อทางออกที่ยั่งยืนซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามฟื้นฟูผลกระทบจากโรคระบาด […]
