เมื่อสงครามสองครั้งเปิดโปงว่า "ความมั่นคงทางพลังงาน" ที่แท้จริงเป็นของใคร — และใครคือผู้จ่ายบิลค่าไฟที่แท้จริง Two wars, five years apart, exposed who "energy security" actually protects — and who is left holding the bill.
นับตั้งแต่ปี 2565 โลกได้เห็นสงครามสองครั้งที่พลิกโฉมภูมิรัฐศาสตร์พลังงาน การรุกรานยูเครนของรัสเซียจุดชนวนสงครามภาคพื้นดินที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปนับตั้งแต่ปี 2488 เดือนกุมภาพันธ์ 2569 สหรัฐฯ และอิสราเอลเปิดแนวรบใหม่กับอิหร่าน ทั้งสองสงครามต่อสู้เพื่อดินแดนและอำนาจ — แต่ทั้งคู่ก็เขย่าเศรษฐกิจโลกทั้งระบบ ไกลเกินกว่าพื้นที่สู้รบมากนัก Since 2022, the world has watched two wars reorder the geopolitics of energy. Russia's invasion of Ukraine triggered the largest land war in Europe since 1945. In February 2026, the United States and Israel opened a new front against Iran. Both conflicts were fought over territory and power — but both also shook the global economy far beyond their battlefields.
แรงสั่นสะเทือนนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ประเทศคู่สงครามล้วนเป็นผู้ผลิตหรือจุดขนส่งหลักของเชื้อเพลิงฟอสซิล สินค้ายุทธศาสตร์ที่สำคัญที่สุดที่ขับเคลื่อนเศรษฐกิจโลก That reach is not a coincidence. The countries at war are also central producers or transit points for fossil fuel — the single most strategic commodity running the global economy.
เชื้อเพลิงฟอสซิลหลักของโลกมีสองตัว คือน้ำมันและก๊าซธรรมชาติ บทบาทของน้ำมันในฐานะเครื่องมือต่อรองทางการเมืองถูกบันทึกไว้ชัดเจนมาหลายทศวรรษ — ขับเคลื่อนการแบ่งขั้ว มาตรการคว่ำบาตร และสงคราม นี่คือเรื่องราวของเชื้อเพลิงตัวที่สอง ตัวที่กำลังกลายเป็นหมากที่ถูกต่อรองมากที่สุดบนกระดานภูมิรัฐศาสตร์ของยุคโลกร้อน นั่นคือ LNG หรือก๊าซฟอสซิลเหลว Two fossil fuels dominate that system: oil and natural gas. Oil's role as a political weapon is well documented — it has driven blocs, sanctions, and conflict for decades. This is the story of the second fuel, now emerging as the most contested piece on the geopolitical board of the climate era: LNG, liquefied fossil gas.
ปี 2366 ไมเคิล ฟาราเดย์ นักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษค้นพบว่าก๊าซเมื่อถูกทำให้เย็นและอัดแน่นจะกลายเป็นของเหลว หลักการนี้ถูกนำมาใช้ผลิต LNG ในระดับอุตสาหกรรม: ก๊าซฟอสซิลที่ถูกทำให้เย็นจัดที่ราว -162 องศาเซลเซียส ปริมาตรลดลงราว 600 เท่า จนสามารถขนส่งทางเรือไปยังจุดที่ท่อก๊าซไปไม่ถึง เที่ยวเรือ LNG ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกลำแรกคือ "มีเทนไพโอเนียร์" ปี 2502 จากสหรัฐฯ ไปสหราชอาณาจักร ความต้องการเพิ่มขึ้นต่อเนื่องหลายทศวรรษบนคำสัญญาเดียว: สะอาดกว่าและมีเสถียรภาพกว่าน้ำมัน คำสัญญานั้นกำลังจะถูกทดสอบ In 1823, British scientist Michael Faraday discovered that gases, when cooled and compressed, turn to liquid. LNG is that principle at industrial scale: fossil gas chilled to about -162°C, shrinking its volume roughly 600-fold so it can be shipped by tanker to places no pipeline reaches. The first cargo crossed the Atlantic in 1959, aboard the Methane Pioneer, from the US to the UK. Demand climbed for decades on a single promise: cleaner and more stable than oil. That promise was about to be tested.
24 กุมภาพันธ์ 2565 ทหารรัสเซีย 200,000 นายเคลื่อนเข้ายึดยูเครน สหรัฐฯ และยุโรปตอบโต้ด้วยอาวุธและมาตรการคว่ำบาตรอย่างหนัก รัสเซียตอบโต้กลับด้วยการบีบปริมาณก๊าซผ่าน "นอร์ดสตรีม 1" ท่อส่งก๊าซหลักไปเยอรมนี ก่อนปิดตายอย่างไม่มีกำหนดตั้งแต่สิงหาคม 2565 ยุโรปซึ่งพึ่งพาก๊าซรัสเซียถึงร้อยละ 40 ตกอยู่ในสถานะเปราะบางทันที ก๊าซฟอสซิลกลายเป็นเครื่องมือทางภูมิรัฐศาสตร์ On 24 February 2022, 200,000 Russian troops crossed into Ukraine. The US and Europe answered with weapons and sweeping sanctions. Russia answered by throttling Nord Stream 1, the main pipeline carrying its gas to Germany — shut indefinitely by August 2022. Europe, 40% dependent on Russian gas, was suddenly exposed. Fossil gas had become a geopolitical weapon.
คำตอบของยุโรปมาถึงในเดือนพฤษภาคม 2565 ในชื่อ RePowerEU ยุทธศาสตร์เพื่อยุติการพึ่งพาพลังงานรัสเซียและสร้างเสถียรภาพด้านอุปทาน แผนระยะสั้นคือหาพันธมิตรและแหล่งพลังงานใหม่ แผนระยะยาว — บนกระดาษ — คือเร่งการเปลี่ยนผ่านสู่พลังงานหมุนเวียน Europe's answer arrived in May 2022: RePowerEU, a strategy to end dependence on Russian energy and stabilise supply. The short-term plan was new alliances and new sources. The long-term plan, on paper, was faster renewables.
แต่ RePowerEU ยังผูกพันเงินกว่า 10,000 ล้านยูโร ไปกับโครงสร้างพื้นฐานก๊าซใหม่ — รายละเอียดที่กรีนพีซตั้งข้อสังเกตไว้ในรายงาน "Who Profits from War" ปี 2566 ว่าเป็นหลักฐานของเส้นทางที่ต่างออกไป: ไม่ใช่อิสรภาพที่เร็วขึ้น แต่เป็นการผูกพันที่ยาวนานขึ้นกับเชื้อเพลิงที่ยุโรปบอกว่าต้องการเลิก ก๊าซท่อจากรัสเซียเพียงแค่ถูกแทนที่ด้วยก๊าซที่ขนส่งทางเรือ — ส่วนใหญ่คือ LNG จากสหรัฐฯ But RePowerEU also committed over €10 billion to new gas infrastructure — a detail Greenpeace flagged in its 2023 report "Who Profits from War" as evidence of a different trajectory: not faster independence, but a longer entanglement with the fuel Europe said it wanted to leave. Pipeline gas from Russia was simply being replaced by shipped gas — increasingly, American LNG.
นับตั้งแต่ก๊าซท่อรัสเซียหยุดไหล การนำเข้า LNG จากสหรัฐฯ ของอียูเพิ่มขึ้นเกือบ 4 เท่า มีนาคม 2566 ประธานาธิบดีโจ ไบเดน ประกาศเปลี่ยนเส้นทางส่ง LNG 15,000 ล้านลูกบาศก์เมตรมายังยุโรปทันที พร้อมเป้าหมายขยายเป็น 50,000 ล้านลูกบาศก์เมตรต่อปีภายในปี 2573 แถลงการณ์ร่วมสหรัฐฯ-อียูผูกพันให้รัฐสมาชิกเร่งอนุมัติสถานีรับ LNG โดยมีสัญญาระยะยาวและการร่วมทุนหนุนหลัง Since Russian pipeline gas stopped flowing, EU imports of US LNG have nearly quadrupled. In March 2023, President Biden pledged an immediate 15 bcm redirected to Europe, with a target of 50 bcm a year by 2030. The joint US-EU statement committed member states to fast-track approvals for LNG import terminals, backed by long-term contracts and partnership financing.
กรีนพีซระบุว่าอุตสาหกรรมก๊าซผลักดันผลลัพธ์นี้อย่างหนัก Global Energy Monitor นับโครงการโครงสร้างพื้นฐานก๊าซที่กำลังก่อสร้างในยุโรปได้ 8 แห่ง และอีก 38 โครงการที่ประกาศแล้ว หากสร้างเสร็จทั้งหมด กรีนพีซประเมินว่าจะปล่อยก๊าซเรือนกระจกเพิ่มขึ้นปีละ 950 ล้านตันคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่า Greenpeace says the industry pushed hard for exactly this outcome. Global Energy Monitor counts 8 gas infrastructure projects under construction in Europe today, and 38 more announced. If all of it gets built, Greenpeace estimates it would add 950 million tonnes of CO₂-equivalent emissions every year.
แต่แม้ในช่วงพีคของการนำเข้าปี 2565 สถานี LNG ของอียูก็ถูกใช้งานเพียงราว 63% ของกำลังการผลิต โครงการจำนวนมากอาจกำลังไล่ตามภาวะช็อกที่ผ่านพ้นไปแล้ว — มาถึงช้าเกินกว่าจะแก้วิกฤตที่มันถูกสร้างมาเพื่อรับมือ ขณะเดียวกันก็ล็อกยุโรปไว้กับสัญญาและโครงสร้างพื้นฐานที่ออกแบบให้ใช้งานนานหลายทศวรรษ สิ่งนี้ชนตรงกับเป้าหมายของอียูเอง: ลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกสุทธิ 90% ภายในปี 2583 Yet even at the height of 2022's import surge, EU LNG terminals ran at only about 63% of capacity. Much of this build-out may be chasing a shock that has already passed — arriving years too late to solve the crisis it was meant to answer, while locking Europe into contracts and infrastructure built to last decades. That collides directly with the EU's own target: a 90% net emissions cut by 2040.
"ความมั่นคงทางพลังงาน" ในนิยามนี้มีความหมายเดียวชัดเจน: มีเชื้อเพลิงฟอสซิลในมือมากพอ แต่มั่นคงเพื่อใคร Energy security, in this telling, has one clear meaning: enough fossil fuel in hand. But security for whom?
ปี 2565 — ปีเดียวกับที่วิกฤตก๊าซยุโรปพีคที่สุด — 5 บริษัทพลังงานยักษ์ใหญ่ของโลกทำกำไรรวมกันถึง 209,000 ล้านดอลลาร์ เกือบสองเท่าของปี 2564 ในช่วงเวลาเดียวกันนั้น คน 71% ในอียูต้องตัดลดค่าใช้จ่ายด้านอาหารและของใช้จำเป็นอื่นเพื่อจ่ายบิลค่าไฟ ส่วนในสหรัฐฯ 1 ใน 4 คนที่ถูกสำรวจบอกว่าต้องลดค่าใช้จ่ายจำเป็นอย่างอาหารและยาเพื่อให้ไฟยังติดอยู่ In 2022 — the same year Europe's gas crisis peaked — the world's five largest energy companies posted a combined $209 billion in profit, nearly double 2021. In that same period, 71% of EU households cut spending on food and other essentials to cover their bills. In the US, one in four people polled said they'd cut spending on necessities like food and medicine just to keep the lights on.
บิลของ "ความมั่นคงทางพลังงาน" ไม่ได้ถูกจ่ายโดยอุตสาหกรรมที่ทำกำไรมากที่สุดจากภาวะขาดแคลนนี้ แต่ถูกจ่าย และยังคงถูกจ่ายอยู่ โดยครัวเรือน — ทั้งในรูปราคาที่สูงขึ้น และในต้นทุนสิ่งแวดล้อมที่ไม่เคยถูกบันทึกจากกระบวนการผลิต LNG ที่รั่วไหลก๊าซมีเทนตลอดทุกขั้นตอนตั้งแต่หลุมขุดเจาะจนถึงสถานีรับ The bill for "energy security" was not paid by the industry that profited most from the shortage. It was paid, and continues to be paid, by households — first in higher prices, and simultaneously in the unrecorded environmental cost of LNG's production chain, which leaks methane at every stage from wellhead to terminal.
ตรรกะเดียวกัน — ความมั่นคงทางพลังงานผ่านการพึ่งพาเชื้อเพลิงฟอสซิล — เกิดขึ้นซ้ำในเอเชีย โดยมีออสเตรเลียเป็นผู้ผลิต และญี่ปุ่นกับเกาหลีใต้เป็นผู้ซื้อหลัก The same logic — energy security through fossil fuel dependence — plays out in Asia, with Australia as supplier and Japan and South Korea as anchor buyers.
ออสเตรเลียเป็นหนึ่งในผู้ส่งออก LNG รายใหญ่ที่สุดของโลก ปีงบประมาณ 2567-2568 ตลาดส่งออกใหญ่ที่สุดตามลำดับคือ ญี่ปุ่น จีน เกาหลีใต้ และไต้หวัน สำหรับญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ เหตุผลส่วนหนึ่งคือภูมิศาสตร์ — ยากจะวางท่อก๊าซจากแหล่งอื่นไปถึงทั้งสองประเทศ การขนส่งทางเรือจากออสเตรเลียจึงสมเหตุสมผลกว่า แต่ความต้องการก็มีจุดกำเนิดเฉพาะ: หลังวิกฤตนิวเคลียร์ฟุกุชิมะปี 2554 บังคับให้ญี่ปุ่นปิดเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์เกือบทั้งหมด LNG เข้ามาอุดช่องว่างผ่านสัญญาระยะยาว Australia is one of the world's largest LNG exporters. In FY2024–25, its top markets, in order, were Japan, China, South Korea, and Taiwan. For Japan and South Korea, LNG's appeal is partly geographic — no pipeline reasonably connects them to alternative sources, so shipped gas makes sense. But demand also has a specific origin: after the 2011 Fukushima disaster forced Japan to shut down nearly all its nuclear reactors, LNG filled the gap through long-term contracts.
เพื่อการันตี "ความมั่นคง" นั้น บริษัทญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ไม่ได้แค่เซ็นสัญญาซื้อขาย แต่เข้าไปถือหุ้นในโครงการก๊าซออสเตรเลียโดยตรง อย่างน้อย 13 โครงการ มีบริษัทญี่ปุ่นหรือเกาหลีใต้ถือหุ้นอยู่ในขณะนี้ บางโครงการมีอายุสัญญาถึงปี 2613 ระหว่างปี 2551-2567 สถาบันภาครัฐของทั้งสองประเทศอัดฉีดเงินลงทุนในอุตสาหกรรม LNG ออสเตรเลียไปแล้ว 20,500 ล้านดอลลาร์ ตามข้อมูลของศูนย์วิจัย Jubilee Australia ส่วนใหญ่ผ่านการค้ำประกันเงินกู้และเงินทุนช่วงต้นที่ออกแบบมาเพื่อลดความเสี่ยงให้นักลงทุนเอกชน To lock in that "security," Japanese and South Korean companies didn't just sign contracts — they took equity stakes in Australian gas projects directly. At least 13 projects now carry Japanese or South Korean ownership, some running to 2070. Between 2008 and 2024, the two countries' public institutions injected $20.5 billion into Australian LNG, according to the Jubilee Australia research centre — much of it through loan guarantees and early-stage financing designed to de-risk the projects for private investors.
แต่ความต้องการในประเทศของญี่ปุ่นและเกาหลีใต้กำลังลดลง เมื่อต้นทุนพลังงานแสงอาทิตย์ ลม และแบตเตอรีถูกลง บางประมาณการชี้ว่าสัดส่วนไฟฟ้าสะอาดของญี่ปุ่นอาจสูงถึง 80-90% ของการผลิตทั้งหมดภายในปี 2578 นั่นทำให้ปริมาณ LNG ที่ทำสัญญาไว้เกินความต้องการจริงมากขึ้นเรื่อยๆ — และธุรกิจใหม่ก็เกิดขึ้นจากส่วนเกินนี้ นั่นคือการขายต่อ But domestic demand in Japan and South Korea is now falling, as solar, wind, and battery costs drop. Some estimates put Japan's clean electricity share as high as 80–90% of total generation by 2035. That leaves a growing volume of contracted LNG exceeding what either country actually needs — and a new business has emerged from the surplus: reselling it.
ก๊าซที่นำเข้าในนามของการทำให้โตเกียวสว่างไสว กลายเป็นสินทรัพย์เพื่อขายต่อทำกำไรในทางปฏิบัติ Gas imported in the name of keeping Tokyo's lights on has become, in practice, a resale asset.
ระบบทั้งหมดนี้ — สัญญาระยะยาว โครงสร้างพื้นฐานใหม่ ตลาดขายต่อ — ตั้งอยู่บนสมมติฐานเดียว: อุปทานก๊าซฟอสซิลมีเสถียรภาพโดยพื้นฐาน เพราะปริมาณสำรองที่พิสูจน์แล้วของโลกยังมีมหาศาล เช้าวันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2569 สมมติฐานนั้นพังทลาย This entire system — long-term contracts, new infrastructure, resale markets — rests on one assumption: that fossil gas supply is fundamentally stable, thanks to the world's still-vast proven reserves. On the morning of 28 February 2026, that assumption broke.
สหรัฐฯ และอิสราเอลเปิดฉากโจมตีทางทหารร่วมกันต่ออิหร่าน โดยประธานาธิบดีทรัมป์อ้างเหตุผลจากโครงการอาวุธนิวเคลียร์และขีปนาวุธของอิหร่าน เครื่องบินขับไล่บินออกจากเรือบรรทุกเครื่องบิน USS อับราฮัม ลินคอล์นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อทำลายคลังขีปนาวุธ ฐานยิง และฐานบัญชาการทหารของอิหร่าน The United States and Israel launched a joint military assault on Iran, with President Trump citing Iran's nuclear weapons and missile programme as justification. Fighter jets flew repeated sorties from the carrier USS Abraham Lincoln, targeting Iran's missile stockpiles, launch sites, and military command infrastructure.
"ระบอบก่อการร้ายนี้ต้องไม่มีวันมีอาวุธนิวเคลียร์" "This terror regime can never have a nuclear weapon." — ประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์, 28 ก.พ. 2569— President Donald Trump, 28 Feb 2026
อิหร่านตอบโต้ด้วยขีปนาวุธถล่มฐานทัพสหรัฐฯ ทั่วตะวันออกกลาง — และโครงสร้างพื้นฐานพลังงานของประเทศอ่าว ที่ถูกโจมตีหนักที่สุดคือโรงผลิตก๊าซที่ใหญ่ที่สุดของกาตาร์ ในเขตอุตสาหกรรมรัสลัฟฟาน ความเสียหายบังคับให้กาตาร์เอเนอร์จีต้องลดกำลังผลิตทันที ก่อนหยุดผลิตเกือบทั้งหมดเมื่ออิหร่านปิดช่องแคบฮอร์มุซไม่ให้เรือขนส่งผ่าน Iran retaliated with missile strikes on US bases across the Middle East — and on Gulf energy infrastructure. The hardest hit: Qatar's largest gas processing complex, in the Ras Laffan Industrial City. The damage forced QatarEnergy to cut production immediately, then halt it almost entirely once Iran closed the Strait of Hormuz to shipping.
กาตาร์ผลิต LNG ราวร้อยละ 30 ของโลก เมื่ออุปทานส่วนนี้หายไป ราคา LNG ทั่วโลกพุ่งขึ้นทันที และต้นทุนผลิตไฟฟ้าก็พุ่งตามไปด้วย ตั้งแต่กรุงเทพฯ ถึงโตเกียว บิลค่าใช้จ่ายนี้ตกอยู่กับประชาชนอีกครั้ง Qatar produces roughly 30% of the world's LNG. When that supply dropped, global LNG prices spiked immediately — and with them, electricity generation costs from Bangkok to Tokyo. The bill, again, fell to the public.
ถ้าการขยายโครงสร้างพื้นฐานก๊าซไม่ใช่คำตอบที่ยั่งยืนของความมั่นคงทางพลังงาน แล้วอะไรคือคำตอบ If expanding gas infrastructure isn't a durable answer to energy security, what is?
จุดเริ่มต้นคือการนิยาม "ความมั่นคงทางพลังงาน" ใหม่ หากมองผ่านเลนส์ที่ต่างออกไป ความมั่นคงทางพลังงานหมายถึงความยืดหยุ่นของอุปทาน การใช้พลังงานสะอาด และการบริหารความเสี่ยง — ไม่ใช่แค่การมีเชื้อเพลิงฟอสซิลสำรองไว้มากกว่าเดิม It starts with redefining the term itself. Read through a different lens, energy security means supply flexibility, clean energy deployment, and risk management — not simply having more fossil fuel on hand.
สัญญาระยะยาว โครงสร้างพื้นฐานที่ใช้งานหลายสิบปี ราคาผันผวนซ้ำซากทุกครั้งที่มีวิกฤตภูมิรัฐศาสตร์ ต้นทุนสิ่งแวดล้อมที่ไม่เคยถูกนับLong-term contracts. Decades-long infrastructure. Repeat price volatility with every geopolitical shock. Environmental costs that are never counted.
แหล่งก๊าซหลากหลาย สัญญาสั้นลง ไม่มีโรงไฟฟ้าก๊าซใหม่ กระจายสู่พลังงานหมุนเวียน วางแผนร่วมกับทุกฝ่ายที่ได้รับผลกระทบDiversified gas sources. Shorter contracts. No new gas plants. Diversification toward renewables. Planning with everyone the transition affects.
สร้างความหลากหลายของแหล่งก๊าซและลดระยะเวลาสัญญาซื้อขาย LNG เพื่อป้องกันการติดล็อกระยะยาวDiversify gas sources and shorten LNG contract terms to avoid long-duration lock-in.
หยุดสร้างโรงไฟฟ้าก๊าซแห่งใหม่Stop building new gas-fired power plants.
กระจายแหล่งผลิตไฟฟ้า โดยเฉพาะพลังงานหมุนเวียนDiversify electricity generation, especially toward renewables.
จัดทำแผนเปลี่ยนผ่านที่เป็นธรรมร่วมกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทุกฝ่าย — ชุมชนที่แบกรับผลกระทบ แรงงานภาคฟอสซิล และประชาชนผู้จ่ายบิลค่าไฟBuild a just transition plan with every stakeholder — communities bearing the burden, fossil-fuel workers, and the public paying the bill.
ในโลกที่เผชิญสงครามและการแข่งขันของมหาอำนาจ ก๊าซถูกใช้เป็นหมากต่อรองในเกมที่ประชาชนไม่ได้เลือกเล่น — และไม่เคยเป็นผู้ชนะ ครัวเรือนและชุมชนต้องจ่ายทั้งบิลค่าไฟและแบกรับความเสี่ยงด้านสิ่งแวดล้อมและสภาพภูมิอากาศซ้ำสอง In a world contesting wars and great-power competition, gas has become a bargaining chip in a game the public did not choose to play — and does not win. Households and communities pay the electricity bill and carry the environmental and climate risk, twice over.
การเปลี่ยนผ่านพลังงานที่เป็นธรรมจึงไม่ใช่ทางเลือก แต่หมายถึงการย้ายความเสี่ยงทั้งหมด ออกจากครัวเรือนและชุมชน ไปสู่ระบบและสถาบันที่เคยได้ประโยชน์จากการผลักภาระนั้นมาตั้งแต่แรก A just energy transition is not optional. It means moving that risk — all of it — off households and communities, and onto the systems and institutions that profited from putting it there in the first place.
taragraphies.org →taragraphies.org →| Cookie name | Active |
|---|
สถาบันนโยบายศึกษาในสหรัฐอเมริกา จัดทำรายงานประจำปีเรื่อง Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compare" ออกมาเมื่อเร็วๆ นี้ เนื้่อหาในรายงานระบุว่า ตอนนี้กลาโหมของสหรัฐฯ รู้แล้วว่า การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ(climate change) ถือเป็น "ตัวคูณของภัยคุกคามด้านความมั่นคง" หลักฐานประการหนึ่งคือ นับตั้งแต่ปี 2008 เป็นต้นมา งบประมาณของรัฐบาลสหรัฐฯ เองได้ถูกแบ่งสรรปันส่วนไปใช้ในเรื่องการจัดการกับเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น ตั้งแต่ปี 2008 และปี 2011 มีการจัดสรรงบโลกร้อนเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่าสองเท่า (จาก 7.4 พันล้านเหรียญ เป็น 18.1 พันล้านเหรียญ)
กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในปี 2008 สหรัฐฯ นั้นใช้งบประมาณราว 94 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และในปี 2011 ใช้งบระมาณราว 41 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุกๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
แต่สิ่งที่น่าสนใจก็คือ การเปลี่ยนผ่านของการใช้งบประมาณดังกล่าวนี้ มิได้ทำให้การลงทุนเพื่อทำให้เกิดความมั่นคงด้านสภาพภูมิอากาศมากนักเมื่อเทียบกับขนาดของภัยคุกคามของการเปี่ลยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่เกิดขึ้นและรออยู่ข้างหน้า ยิ่งไปกว่านั้น รายงานนี้ยังได้เปรียบเทียบกรณีศึกษาประเทศจีนว่ามีความก้าวหน้ามากกว่าสหรัฐอเมริกาในเรื่องนี้มาก
รายงานระบุว่า ถึงแม้การใช้จ่ายทางการทหารของจีนจะไม่โปร่งใสไปเสียทั้งหมด แต่จีนนั้นใช้งบประมาณ 2-3 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
รายงานนี้ ได้สรุปฟันธงว่า ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลทั้งในด้านความมั่นคง ทางสิ่งแวดล้อม และทางเศรษฐกิจ การจัดสรรงบประมาณและทรัพยากรในด้านกลาโหมให้กับงบประมาณในการจัดการด้านการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลสำหรับสหรัฐอเมริกา
รายละเอียดของรายงานดาวน์โหลดได้ที่ www.fpif.org/files/2521/mil%20v%20climate%202010.pdf