มหาพายุไต้ฝุ่น “ยางิ”
หลังจากเริ่มต้นค่อนข้างเงียบ ฤดูไต้ฝุ่นปี 2567 ในแอ่งแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือก็เริ่มแผลงฤทธิ์ ประมาณหนึ่งสัปดาห์หลังจากพายุไต้ฝุ่นชานชานพัดถล่มทางตอนใต้ของญี่ปุ่น พายุลูกใหญ่ก็พัดถล่มทางตอนใต้ของจีน มหาพายุไต้ฝุ่นยางิก่อตัวทางตะวันตกเฉียงเหนือของปาเลาเมื่อปลายเดือนสิงหาคม และพัดถล่มเกาะลูซอนในฟิลิปปินส์ในฐานะพายุโซนร้อนเมื่อวันที่ 2 กันยายน ทําให้เกิดน้ําท่วมฉับพลันและแผ่นดินถล่ม ภูมิประเทศของเกาะลูซอนทําให้ยางิอ่อนกำลังลงชั่วคราว แต่พายุก็ทวีกําลังขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อเคลื่อนตัวข้ามทะเลจีนใต้และพบกับน้ําอุ่นผิดปกติและสภาพบรรยากาศที่เอื้ออํานวย เครื่องมือ MODIS (Moderate Resolution Imaging Spectroradiometer) บนดาวเทียม Terrasatellite ของ NASA จับภาพยางิเมื่อเวลา 10:12 น. ตามเวลาท้องถิ่น (02:12 น. ตามเวลาสากล) ในวันที่ 5 กันยายน พายุเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกด้วยลมสูงสุด 225 กิโลเมตร (145 ไมล์) ต่อชั่วโมง ทําให้เทียบเท่ากับพายุเฮอริเคนระดับ 4 และเป็นหนึ่งในพายุหมุนเขตร้อนที่รุนแรงที่สุดในปี 2567 นักพยากรณ์อากาศคาดว่ายางิจะเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกต่อไป โดยขึ้นฝั่งเกาะไหหลําหรือมณฑลกวางตุ้งที่อยู่ใกล้เคียงในเช้าวันที่ 6 กันยายน ตามรายงานข่าว เจ้าหน้าที่จีนที่เตรียมพร้อมสําหรับพายุได้ปิดโรงเรียน เลื่อนเที่ยวบิน และปิดสำนักงาน NASA Earth Observatory image […]
เอลนีโญจากไป
หลังจากทําให้มหาสมุทรแปซิฟิกตะวันออกร้อนขึ้นประมาณหนึ่งปี ในที่สุดเอลนีโญก็จากไปในเดือนพฤษภาคม 2567 ปรากฏการณ์สภาพอากาศตามธรรมชาตินี้มีส่วนทําให้อุณหภูมิมหาสมุทรสูงเป็นประวัติการณ์หลายเดือน ปริมาณน้ําฝนระดับรุนแรงในแอฟริกา พื้นที่น้ําแข็งปกคลุมน้อยลงในทะเลสาบใหญ่ทั้ง 5 ของอเมริกาเหนือ และภัยแล้งที่รุนแรงในแอมาซอนและอเมริกากลาง ณ เดือนกรกฎาคม 2567 El Niño Southern Oscillation หรือ ENSO ในแปซิฟิกตะวันออกอยู่ในสภาพที่เป็นกลาง แต่อาจจะอยู่ได้ไม่นาน ในละติจูดเขตร้อนของแปซิฟิกตะวันออก พื้นผิวมหาสมุทรจะเย็นลงและอุ่นขึ้นเป็นวัฏจักรเพื่อตอบสนองต่อความแรงของกระแสลมค้าซึ่งเป็นปรากฏการณ์ที่เรียกว่า the El Niño Southern Oscillation (ENSO) ในทางกลับกัน มหาสมุทรที่เปลี่ยนแปลงจะขัดขวางการไหลเวียนของบรรยากาศในลักษณะที่ทําให้ปริมาณน้ําฝนทวีความรุนแรงขึ้นในบางภูมิภาคและนําความแห้งแล้งมาสู่ภูมิภาคอื่นๆ ในเดือนพฤษภาคม 2566 กระแสลมค้าที่พัดไปทางตะวันออกอ่อนแรงและกระแสน้ําอุ่นจากแปซิฟิกตะวันตกเคลื่อนไปยังชายฝั่งตะวันตกของทวีปอเมริกา ซึ่งเป็นสัญญาณว่าเอลนีโญได้เริ่มขึ้นแล้วหลังจากสภาพลานีญาสามปีติดต่อกัน เอลนีโญยังเข้มข้นขึ้นในเดือนธันวาคม 2566 และจางหายไปในช่วงกลางเดือนพฤษภาคม 2567 “นี่เป็นเอลนีโญขนาดใหญ่ แต่ไม่ใช่ใหญ่ที่สุดที่เราเคยเห็นในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา” จอช วิลลิส นักสมุทรศาสตร์ที่ห้องปฏิบัติการแรงขับเคลื่อนไอพ่นของนาซ่า (JPL) กล่าว วิลลิสติดตามลายเซ็นของการเปลี่ยนแปลงระดับน้ําทะเลทั่วโลกโดยใช้การวัดความสูงผิวน้ําทะเลด้วยดาวเทียม น้ําอุ่นจะขยายตัว ทําให้ระดับน้ําทะเลสูงขึ้น ในขณะที่น้ําที่เย็นกว่าจะหดตัว ทําให้ระดับน้ําทะเลลดลง แผนที่ด้านบนแสดงความผิดปกติของระดับความสูงของผิวทะเลทั่วมหาสมุทรแปซิฟิกตอนกลางและตะวันออกตามที่สังเกตเมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม […]
ในอุ้งมือของโลกเดือด
ฤดูร้อนในซีกโลกเหนือมาถึง แต่โลกยังคงเดือดต่อไป นักวิทยาศาสตร์จากสถาบันก็อดดาร์ดเพื่อการศึกษาอวกาศของนาซ่ารายงานเมื่อเร็วๆ นี้ว่าเดือนพฤษภาคม 2567 ซึ่งเป็นเดือนพฤษภาคมที่ร้อนที่สุดในการวิเคราะห์อุณหภูมิพื้นผิวโลกของนาซ่า นับเป็นสถิติอุณหภูมิรายเดือนที่สูงที่สุดเป็นประวัติการณ์ตลอด 1 ปีเต็ม ในทํานองเดียวกัน NOAA เพิ่งรายงานว่าเดือนมกราคมถึงพฤษภาคม 2567 อยู่ในอันดับที่ร้อนที่สุดในสถิติอุณหภูมิเฉลี่ยผิวโลก 175 ปี เมื่อวันที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2567 ซีกโลกเหนือมีอุณหภูมิพื้นผิวเฉลี่ยสูงกว่าปกติ 1.1 องศาเซลเซียส (1.9 องศาฟาเรนไฮต์) ตามการวิเคราะห์ข้อมูลทางอุตุนิยมวิทยาจาก Climate Reanalyzer ในบริบทนี้ คลื่นความร้อนในช่วงต้นฤดูร้อนในซีกโลกเหนือนั้นหนักมาก เช่นเดียวกับอเมริกากลางและทางตะวันตกเฉียงใต้และตะวันออกของสหรัฐอเมริกาที่เผชิญคลื่นความร้อนแทบจะระเบิดในเดือนพฤษภาคมและมิถุนายน อุณหภูมิพื้นผิวยังทะยานขึ้นในตะวันออกกลาง เอเชียใต้ และแอฟริกา ระลอกของคลื่นความร้อนทําให้มีผู้เสียชีวิตจํานวนมาก โครงข่ายไฟฟ้าทำงานหนัก และทุบสถิติอุตุนิยมวิทยาที่มีการบันทึกไว้ แอนิเมชั่นด้านบนแสดงอุณหภูมิอากาศพื้นผิวสูงสุดรายวันทั่วแอฟริกาเหนือ ตะวันออกกลางและเอเชียใต้ตั้งแต่วันที่ 15 ถึง 25 มิถุนายน 2567 จัดทำขึ้นโดยการผนวกการสังเกตด้วยดาวเทียมกับอุณหภูมิที่คาดการณ์โดยแบบจําลองระดับโลกของ Goddard Earth Observing System (GEOS) ซึ่งใช้สมการทางคณิตศาสตร์เพื่อแสดงกระบวนการทางกายภาพในชั้นบรรยากาศ พื้นที่สีแดงเข้มสุดบ่งบอกถึงอุณหภูมิมากกว่า 40°C (104°F) ตามรายงานข่าว […]
เมื่อฝุ่นและเมฆหมอกปะทะกับเทือกเขาสุไลมาน
เรียบเรียงจาก https://earthobservatory.nasa.gov/images/152736/haze-meets-the-sulaiman-mountains นักบินอวกาศบนสถานีอวกาศนานาชาติถ่ายภาพเฉียงของเทือกเขาสุไลมานในเขตภาคกลางของปากีสถาน แนวเทือกเขานี้เป็นผลมาจากการปะทะกันแบบสโลว์โมชั่นของแผ่นเปลือกโลกอินเดียและยูเรเซียที่เริ่มขึ้นเมื่อประมาณ 60 ล้านปีก่อน ยอดเขาสูงจากระดับน้ําทะเลมากกว่า 3,000 เมตร (10,000 ฟุต) ทางตอนเหนือของเทือกเขา ดังแสดงในภาพถ่ายนี้ เทือกเขาสุไลมานเป็นแนวปราการธรรมชาติระหว่างที่ราบสูงทางทิศตะวันตกและหุบเขาแม่น้ําสินธุทางทิศตะวันออก ลมที่พัดมาจากมหาสมุทรอินเดียและที่ราบน้ําท่วมถึงของลุ่มแม่น้ำสินธุนําความชื้นและละอองลอยเข้าไปในแผ่นดิน ทําให้เกิดฝุ่น หมอก และเมฆรวมกันในส่วนที่เป็นกระแสลมของเทือกเขา เมฆและฝุ่นไม่อาจเคลื่อนตัวผ่านผ่านภูมิประเทศที่มีความสูงในเขตเทือกเขา ดังนั้นจึงเคลื่อนตัวไปตามลักษณะภูมิประเทศ(Terrain-forced flow) ตามช่องว่างของเทือกเขา อย่างไรก็ตาม มีการเคลฃื่อนตัวของกระแสไอน้ําขนาดเล็กผ่านช่องเขาใกล้เมือง Dhana Sar คุณลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ของการถ่ายภาพนักบินอวกาศของโลกคือความสามารถของลูกเรือบนสถานีอวกาศในการเน้นถึงภูมิทัศน์โดยการถ่ายภาพจากมุมมองอื่นที่ไม่ใช่แบบตรงลงมา (nadir) ภาพนี้ใช้ประโยชน์จากมุมมองเฉียงเพื่อเน้นถึงความสลับซับซ้อนของแนวเทือกเขาสุไลมาน Astronaut photograph ISS070-E-42565 was acquired on December 17, 2023, with a Nikon D5 digital camera using a focal length of 460 millimeters. It is provided by […]
