ภูมิทัศน์ที่เปลี่ยนแปลงไปในหลุยเซียนา
ห้าวันหลังจากพายุเฮอริเคนไอดาพัดถล่มทางตอนใต้ของรัฐลุยเซียนา Landsat 8 ได้ภาพพื้นที่ที่ได้รับความเสียหายจากพายุ ภาพสีเท็จด้านบนแสดงบางส่วนของรัฐลุยเซียนาตอนใต้สุดที่ปรากฏเมื่อวันที่ 19 กันยายน 2015 (ซ้าย) และ 3 กันยายน 2021 (ขวา) ภาพที่รวมความยาวคลื่นอินฟราเรดสีแดง อินฟราเรดใกล้ และคลื่นสั้นอินฟราเรดเข้าด้วยกัน (แถบ 5-4-3) เพื่อให้ง่ายต่อการแยกแยะระหว่างน้ำ (สีน้ำเงินเข้ม) กับพืชพรรณ (สีเขียว) น้ำที่มีตะกอนแขวนลอยมากกว่าจะปรากฏเป็นสีน้ำเงินอ่อนกว่า น้ำที่มีตะกอนแขวนลอยมีลักษณะเป็นสีน้ำตาลในเวอร์ชันสีธรรมชาติของภาพเดียวกัน (ด้านล่าง) แม้ว่า Landsat 8 จะรวบรวมภาพใหม่ๆ ของพื้นที่นี้ทุกๆ สองสัปดาห์ แต่ภาพล่าสุดในช่วงปี 2016-2020 มีเมฆปกคลุมจำนวนมาก ห้าวันหลังจากเกิดพายุ แหล่งน้ำจำนวนมากยังคงเปลี่ยนสีโดยตะกอนที่เกิดจากลมและฝน น้ำท่วมชายฝั่งและพืชพรรณที่เสียหายทำให้เกิดแหล่งน้ำเปิดขนาดใหญ่ ภาพด้านล่างแสดงมุมมองโดยละเอียดเพิ่มเติมของพื้นที่ในเขต Lafourche Parish ที่มา : NASA Earth Observatory images by Joshua Stevens, using Landsat data from the […]
เขตสังเวยสารพิษ
เรื่อง : ธารา บัวคำศรี(ปี 2543) ระหว่างบรรทัดของการคิดค้นและปฎิบัติการทางสังคมและสิ่งแวดล้อมในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ผมมักนึกถึงคำพูดของนักมานุษยวิทยาท่านหนึ่งที่เคยกล่าวไว้ว่า “เราไม่ควรมองข้ามพลังของกลุ่มคนเล็ก ๆ เพราะว่านอกจากนี้แล้ว ไม่มีสิ่งใดเลยที่เปลี่ยนแปลงโลก” อยู่เสมอ เราอาจใช้เวลามากเกินไปเพื่อถกเถียงถึงแนวทางการฟื้นฟูและปกป้องดูแลรักษาโลกที่เราอาศัยอยู่ และอาจใช้เวลาที่เหลือไม่มากนักในการลงมือทำ ปี พ.ศ. 2543 ผมและเพื่อนพ้องชาวกรีนพีซมีโอกาสไปเยือนถิ่นที่ถูกขนานนามว่า “เส้นทางแห่งมะเร็ง” ในหลุยเซียน่า ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีปัญหามลพิษรุนแรงอันดับต้น ๆ แห่งหนึ่งของสหรัฐอเมริกา โรงงานอุตสาหกรรมเคมีและปิโตรเคมีตามทุ่งราบริมฝั่งแม่น้ำมิสซีสซิป เราไปเยี่ยมชุมชนผิวสีหลายแห่งที่เจ้าหน้าที่ของกรีนพีซลงไปทำงานด้วย เด็ก สตรีและคนชราหลายคนเจ็บป่วยและเสียชีวิตและเป็นเหยื่อของมลพิษ พื้นที่ทางธรรมชาติเช่น ทะเลสาบ ที่ลุ่มน้ำขัง ชะวากทะเล และสรรพชีวิตในห่วงโซ่อาหารในระบบนิเวศแถบนั้นปนเปื้อนไปสารมลพิษที่ตกค้าง มีการเพิ่มขึ้นของโรคมะเร็งจากการศึกษาวิจัยด้านสุขภาพของสถาบันวิชาการในพื้นที่ คนผิวสีที่นั่นรวมตัวกันอย่างเข้มแข็งเพื่อปกป้องสิทธิชุมชน สุขภาพและสิ่งแวดล้อมจากภัยคุกคามทางอุตสาหกรรม และมีบทบาทสำคัญในการเป็นประจักษ์พยานเพื่อยุติการขยายตัวของอุตสาหกรรมในพื้นที่ แสงเทียนที่พวกเขาจุดขึ้นในค่ำคืนอันเย็นเยือกวันหนึ่งท่ามกลางไฟเพลิงของปิโตรเคมีและม่านหมอกแห่งมลพิษเป็นแรงบันดาลใจกับแขกที่มาเยือนให้ตระหนักถึงพลังของปัจเจกชนที่จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้น ผมได้แต่หวังว่า พวกเขาจะได้รับชัยชนะจากการต่อสู้เพื่อความยุติธรรมทางสิ่งแวดล้อมสักวันหนึ่ง บนเส้นทางกลับบ้าน ผมอ่านบทความของศาสตราจารย์ด้านเคมีผู้ซึ่งในที่สุดผันตัวเองมาเป็นนักกิจกรรมรณรงค์สิ่งแวดล้อมที่น่าจับมองผู้หนึ่ง เขาเป็นผู้มีส่วนสำคัญต่อขบวนการเคลื่อนไหวสิ่งแวดล้อมด้านอากาศสะอาดในฟิลิปปินส์จนในที่สุดนำไปสู่การออกกฎหมายอากาศสะอาดซึ่งห้ามมิให้ก่อสร้างโรงงานเผาขยะและค้นหาทางเลือกที่ยั่งยืนและเป็นธรรม เขาเป็นผู้มีส่วนสำคัญไม่มากก็น้อยที่ทำให้ผู้นำกลุ่มอนุรักษ์กาญจนบุรีปฏิเสธไม่รับโครงการจัดการขยะระดับภูมิภาคเนื่องจากมีประเด็นแฝงเร้นเกี่ยวกับเทคโนโลยีสกปรกที่ไม่ใช้แล้วจากประเทศอุตสาหกรรม ศาสตราจารย์ผู้นี้เขียนบทความไว้อย่างจับใจผมว่า “เราอาจต้องการเครื่องจักร หากสิ่งที่สำคัญจำเป็นยิ่งกว่าคือ เราต้องรู้ว่าเมื่อไรเราจึงจะปิดมัน เราต้องสร้างความสัมพันธ์กับผู้คนอื่นๆ ที่อยู่รายรอบตัวเรา มิใช่กับของสะสม เราจำเป็นต้องพัฒนาชุมชนอย่างจริงใจ เราจำเป็นต้องรื้อฟื้นความสัมพันธ์กับผู้คนที่อยู่รอบตัวเรา ความเอาใจใส่ควรเคลื่อนจากเมืองไปสู่ชนบท จากเด็กอัจฉริยะไปสู่คนเฒ่าชรา จากเจ้าขุนมูลนายและข้าราชการไปสู่สามัญชน จากผู้เชี่ยวชาญไปสู่คนเดินดิน […]
