Polycrisis

ปี 2568 บอกเราว่าโลกไม่ได้เผชิญวิกฤตหลายเรื่องแบบเข้าแถวต่อคิว แต่เป็นภาวะวิกฤตซ้อนวิกฤต(polycrisis) ไม่ว่าจะเป็นผลที่ยังตกค้างจากโรคระบาดใหญ่ ค่าครองชีพ ภูมิรัฐศาสตร์/สงคราม ภัยพิบัติ/สภาพอากาศสุดขั้ว และแรงสั่นจากเทคโนโลยีทับซ้อนกันและเสริมแรงกันจนผลรวมของสิ่งต่างๆ เหล่านี้หนักกว่าผลกระทบแบบแยกส่วน เรามักคิดว่าเมื่อวิกฤตหนึ่งรุนแรงขึ้น คนจะให้ความสำคัญกับมันมากขึ้นโดยอัตโนมัติ แต่ความกังวลไม่ได้มาแทนที่กัน มันสะสมทับกัน และเมื่อความกลัวหรือความเครียดสะสมโดยไม่มีเวลาฟื้นตัว สังคมจะเข้าสู่ความเหนื่อยล้า มีอารมณ์ลบ ความโกรธและความตึงเครียดเชื่อมโยงกับวิกฤตสุขภาพจิตระดับโลก ในการสื่อสารสาธารณะ ถ้าเน้นแบบเปรียบเทียบ เช่น ระหว่างเศรษฐกิจกับสิ่งแวดล้อม ก็ยิ่งบีบให้ผู้คนรู้สึกเหมือนต้องเลือกเอารอดเพียงด้านเดียว ทั้งที่จริงเรากำลังจมอยู่ในหลายวิกฤตพร้อมกัน พอๆ กับคำสัญญาทางการเมืองลม ๆ แล้งๆ เมื่อความเหนื่อยล้าสะสม กลไกเอาตัวรอดที่พบบ่อยคือการปฏิเสธ ไม่ใช่การปฏิเสธแบบมีแรงจูงใจทางการเมืองเสมอไป แต่เป็นการปิดรับเพื่อกันตัวเองจากความกลัว ความเศร้า ความรู้สึกผิด ทำให้ข้อมูลถูกกรองผ่านอคติยืนยันตัวเอง(confirmation bias) และยิ่งคุยกันยากขึ้น ยิ่งโลกวุ่นวาย เรายิ่งเผลอเชื่อสิ่งที่อยากเชื่อและมองข้ามสิ่งที่ไม่เข้ากับความคิดเดิม นี่คือ confirmation bias ที่ทำให้ความจริงถูกคัดกรองด้วยความกลัวและความเครียด ความไม่แน่นอนอันยาวนานยังได้บั่นทอนความไว้วางใจต่อสถาบันต่างๆ ในสังคม และผลิตความไร้อำนาจหลายชั้น “ความไร้อำนาจที่แท้จริง”(โครงสร้างระบบที่พรากอำนาจจากผู้คน) “ความไร้อำนาจที่เรียนรู้”(กรอบความคิดที่พัฒนาขึ้นจากประสบการณ์ที่ซ้ำซาก หรือการผสมผสานระหว่างประสบการณ์และบรรทัดฐานทางสังคม) “การทำให้ตนเองไร้อำนาจ” หรือ การปฏิเสธอำนาจตนเอง (การสันนิษฐานที่สะดวกว่าสิ่งใดก็ตามที่เราทำจะไม่เกิดผล)ซึ่งชนชั้นนำสามารถนำไปขยายเพื่อคุมเกมการเมืองได้ และเปิดประตูกว้างให้กับประชานิยมและกระแสต่อต้านสิ่งแวดล้อมเพราะความเหนื่อยล้าถูกเปลี่ยนเป็นความโกรธ และการลงมือด้านสภาพภูมิอากาศกลายเป็นศัตรูต่อปากท้อง […]

We use cookies to personalise content and ads, to provide social media features and to analyse our traffic. We also share information about your use of our site with our social media, advertising and analytics partners. View more
Cookies settings
Accept
Privacy & Cookie policy
Privacy & Cookies policy
Cookie name Active
  Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compareสถาบันนโยบายศึกษาในสหรัฐอเมริกา จัดทำรายงานประจำปีเรื่อง Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compare" ออกมาเมื่อเร็วๆ นี้ เนื้่อหาในรายงานระบุว่า ตอนนี้กลาโหมของสหรัฐฯ รู้แล้วว่า การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ(climate change) ถือเป็น "ตัวคูณของภัยคุกคามด้านความมั่นคง" หลักฐานประการหนึ่งคือ นับตั้งแต่ปี 2008 เป็นต้นมา งบประมาณของรัฐบาลสหรัฐฯ เองได้ถูกแบ่งสรรปันส่วนไปใช้ในเรื่องการจัดการกับเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น ตั้งแต่ปี 2008 และปี 2011 มีการจัดสรรงบโลกร้อนเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่าสองเท่า (จาก 7.4 พันล้านเหรียญ เป็น 18.1 พันล้านเหรียญ) กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในปี 2008 สหรัฐฯ นั้นใช้งบประมาณราว 94 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และในปี 2011 ใช้งบระมาณราว 41 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุกๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ แต่สิ่งที่น่าสนใจก็คือ การเปลี่ยนผ่านของการใช้งบประมาณดังกล่าวนี้ มิได้ทำให้การลงทุนเพื่อทำให้เกิดความมั่นคงด้านสภาพภูมิอากาศมากนักเมื่อเทียบกับขนาดของภัยคุกคามของการเปี่ลยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่เกิดขึ้นและรออยู่ข้างหน้า ยิ่งไปกว่านั้น รายงานนี้ยังได้เปรียบเทียบกรณีศึกษาประเทศจีนว่ามีความก้าวหน้ามากกว่าสหรัฐอเมริกาในเรื่องนี้มาก รายงานระบุว่า ถึงแม้การใช้จ่ายทางการทหารของจีนจะไม่โปร่งใสไปเสียทั้งหมด แต่จีนนั้นใช้งบประมาณ 2-3 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ รายงานนี้ ได้สรุปฟันธงว่า ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลทั้งในด้านความมั่นคง ทางสิ่งแวดล้อม และทางเศรษฐกิจ การจัดสรรงบประมาณและทรัพยากรในด้านกลาโหมให้กับงบประมาณในการจัดการด้านการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลสำหรับสหรัฐอเมริกา รายละเอียดของรายงานดาวน์โหลดได้ที่  www.fpif.org/files/2521/mil%20v%20climate%202010.pdf
Save settings
Cookies settings