ในนามของผู้จัดงานประกอบด้วยกลุ่มอนุรักษ์น้ำซับคำป่าหลาย มูลนิธินิติธรรมสิ่งแวดล้อม(EnLaw) Protection International (PI) โครงการขับเคลื่อนนโยบายสาธารณะด้านทรัพยากรแร่(PPM) ทีมนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร และกรีนพีซ ประเทศไทย ขอต้อนรับกัลยาณมิตร สมาชิกผู้แทนราษฎร พรรคการเมือง สื่อมวลชน และผู้เข้าร่วมทุกท่าน เข้าสู่เวทีเสวนา “BCG แย่งยึดอะไรที่คำป่าหลาย นโยบายฟอกเขียวในนามความยั่งยืนหรือการแย่งยึดแผ่นดินราษฏร” ในบ่ายวันนี้

ขอขอบคุณหอศิลปะวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานครที่เปิดพื้นที่ผนังชั้น 5 ให้เราได้สื่อสารและเล่าเรื่องราวของ “คำป่าหลาย” ต่อสาธารณะชน

เวทีในวันนี้ พวกเราจะได้รับฟัง รับรู้ อภิปรายและถกเถียงถึง “คำป่าหลาย” ผ่านสิ่งที่ทีมนักวิจัยใช้คำว่า “ความทุกข์จนทางเศรษฐกิจพร้อมกับความทุกข์ตรมทางอารมณ์ต่อราษฎรผู้ถูกแย่งยึดที่ดิน” และความเชื่อมโยงกับวิกฤตโลก 3 ประการคือวิกฤตของความยากจน ความเหลื่อมล้ำและความอยุติธรรม วิกฤตสภาพภูมิอากาศและวิกฤตความหลากหลายทางชีวภาพ

ด้วยเหตุนี้เอง “คำป่าหลาย” จึงมิใช่เป็นเพียงแต่ “จุดเล็กๆ บนแผนที่โลก“ หากคือภาพสะท้อนของความท้าทายต่อวิกฤต 3 ประการดังกล่าว

“คำป่าหลาย” สะท้อนให้เราเห็นถึงด้านที่มืดกว่าของการอนุรักษ์ธรรมชาติซึ่งมุ่งละเมิดสิทธิมนุษยชนและทารุณกรรมในนามของการอนุรักษ์ กลุ่มผู้เชี่ยวชาญแห่งสหประชาติจึงต้องระบุว่า สิ่งที่จะทำให้โลกพ้นจากวิกฤตหาใช่ fortress conservation หรือ “การอนุรักษ์ที่แยกคนออกจากธรรมชาติ” แต่คือ “สิทธิ(rights)

การขับไสไล่ส่งผู้คนออกจากแผ่นดินที่เป็นที่อยู่อาศัยของชนพื้นเมืองและชุมชนท้องถิ่นมาหลายชั่วอายุคนนั้นเป็นปัญหาที่ลึกซึ้งทางจริยธรรมและก่อผลกระทบที่น่าตระหนก

ในพื้นที่หลายแห่งของโลก เจ้าหน้าที่พิทักษ์สิ่งแวดล้อมที่ติดอาวุธ ซึ่งรับทุนสนับสนุนจากผู้บริจาครายใหญ่และองค์กรระหว่างประเทศนั้นได้เข้าคุกคาม ทำร้าย ข่มเหง และสังหารผู้คนในท้องถิ่น ความโหดร้ายเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นผลมาจากแบบจำลองการอนุรักษ์ที่ล้มเหลวซึ่งเป็นผลพวงจากลัทธิล่าอาณานิคมที่ถือว่าชุมชนชายขอบและชุมชนที่พึ่งพาผืนป่านั้นเป็นภัยคุกคามต่อสัตว์ป่าและพรรณพืช

เราจำเป็นละทิ้งแนวทางการอนุรักษ์ที่ล้าสมัยนี้ให้หมดสิ้น นี่ไม่ใช่แนวทางกอบกู้วิกฤตที่เราต้องเผชิญ เราต้องทำเรื่องนี้ให้ชัดเจนก่อนที่รัฐบาลทั้งหลายจะมองหา “แนวทางง่ายๆ” ในการบรรลุเป้าหมาย SDG BCG หาไม่แล้วจะมีความเสี่ยงอย่างมากที่เราจะเห็นการเติบโตอย่างรวดเร็วของการอนุรักษ์สไตล์อาณานิคมซึ่งผลักดันให้ผู้คนหลายล้านต้องออกจากผืนแผ่นดินที่ใช้ในการดำรงชีวิต

การเร่งรีบของโครงการชดเชย(คาร์บอน) หรือการฟอกเขียว (greenwashing) ที่เอื้อให้รัฐบาลในซีกโลกเหนือและบรรษัทยักษ์ใหญ่ผู้ก่อมลพิษยังคงแบบแผนธุรกิจที่ไม่ยั่งยืนของตนไว้ได้โดยการลงทุนในพื้นที่คุ้มครองธรรมชาติ ยิ่งจะทำให้ความไม่เป็นธรรมในสังคมทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น ละเมิดสิทธิและทำลายศักดิ์ศรี และการพัฒนาเศรษฐกิจที่ยั่งยืนของชุมชนท้องถิ่นและชนพื้นเมืองที่เป็นผู้พิทักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพ

เราจะใช้ชีวิตอยู่อย่าง“ กลมกลืนกับธรรมชาติ” ได้อย่างไร หากเรายังมุ่งขับไล่ผู้คนออกจากผืนดินที่อยู่อาศัยและกีดกั้นการเข้าถึงการใช้ที่ดินตามประเพณี เราไม่อาจเยียวยาผลพวงของการทำลายล้างที่เกิดจากการขูดรีดตักตวงผลประโยชน์จากทุนอุตสาหกรรมโดยทิ้งภาระให้กับกลุ่มคนผู้มีส่วนน้อยที่สุดได้เลย

รัฐบาล ผู้มีอำนาจตัดสินใจต้องรับฟัง สนับสนุน และเคารพชุมชนที่อาศัยอยู่อย่างใกล้ชิดและยาวนานกับระบบนิเวศที่หลากหลายมีลักษณะเฉพาะ รัฐบาลจะต้องรับรองสิทธิในที่ดินของชุมชนท้องถิ่น โดยราษฎรเป็นผู้นำในการวางแผนและจัดการพื้นที่ทำกิน/พื้นที่ป่า และจัดหากลไกทางกฎหมายที่มีประสิทธิภาพเพื่อปกป้องสิทธิเหล่านี้ รวมถึงนักปกป้องสิทธิชุมชนทุกผู้ทุกนาม

Leave a Reply

We use cookies to personalise content and ads, to provide social media features and to analyse our traffic. We also share information about your use of our site with our social media, advertising and analytics partners. View more
Cookies settings
Accept
Privacy & Cookie policy
Privacy & Cookies policy
Cookie name Active
  Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compareสถาบันนโยบายศึกษาในสหรัฐอเมริกา จัดทำรายงานประจำปีเรื่อง Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compare" ออกมาเมื่อเร็วๆ นี้ เนื้่อหาในรายงานระบุว่า ตอนนี้กลาโหมของสหรัฐฯ รู้แล้วว่า การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ(climate change) ถือเป็น "ตัวคูณของภัยคุกคามด้านความมั่นคง" หลักฐานประการหนึ่งคือ นับตั้งแต่ปี 2008 เป็นต้นมา งบประมาณของรัฐบาลสหรัฐฯ เองได้ถูกแบ่งสรรปันส่วนไปใช้ในเรื่องการจัดการกับเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น ตั้งแต่ปี 2008 และปี 2011 มีการจัดสรรงบโลกร้อนเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่าสองเท่า (จาก 7.4 พันล้านเหรียญ เป็น 18.1 พันล้านเหรียญ) กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในปี 2008 สหรัฐฯ นั้นใช้งบประมาณราว 94 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และในปี 2011 ใช้งบระมาณราว 41 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุกๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ แต่สิ่งที่น่าสนใจก็คือ การเปลี่ยนผ่านของการใช้งบประมาณดังกล่าวนี้ มิได้ทำให้การลงทุนเพื่อทำให้เกิดความมั่นคงด้านสภาพภูมิอากาศมากนักเมื่อเทียบกับขนาดของภัยคุกคามของการเปี่ลยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่เกิดขึ้นและรออยู่ข้างหน้า ยิ่งไปกว่านั้น รายงานนี้ยังได้เปรียบเทียบกรณีศึกษาประเทศจีนว่ามีความก้าวหน้ามากกว่าสหรัฐอเมริกาในเรื่องนี้มาก รายงานระบุว่า ถึงแม้การใช้จ่ายทางการทหารของจีนจะไม่โปร่งใสไปเสียทั้งหมด แต่จีนนั้นใช้งบประมาณ 2-3 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ รายงานนี้ ได้สรุปฟันธงว่า ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลทั้งในด้านความมั่นคง ทางสิ่งแวดล้อม และทางเศรษฐกิจ การจัดสรรงบประมาณและทรัพยากรในด้านกลาโหมให้กับงบประมาณในการจัดการด้านการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลสำหรับสหรัฐอเมริกา รายละเอียดของรายงานดาวน์โหลดได้ที่  www.fpif.org/files/2521/mil%20v%20climate%202010.pdf
Save settings
Cookies settings