องค์กรไม่แสวงหากำไรดำรงอยู่มานานพอสมควร และมีความเป็นมืออาชีพมากพอ จนในวงการนี้ได้ก่อรูปเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่ฝังรากลึก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการกำกับดูแล โครงสร้างองค์กร การระดมทุน หรือด้านอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับการบริหารจัดการองค์กร แต่ภูมิปัญญาแบบดั้งเดิมเหล่านี้มักเปลี่ยนแปลงอย่างช้าๆ และถึงแม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ดีที่สุด—ซึ่งแทบไม่เกิดขึ้นเลย—ก็ยังล้าสมัยได้อย่างรวดเร็ว หลายสิ่งที่เคยเชื่อว่าเป็น “ความรู้ทั่วไป” กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เข้าใจผิด หรือแม้แต่ผิดพลาดโดยสิ้นเชิง

องค์กรที่ประสบความสำเร็จ ไม่ว่าจะอยู่ในภาคส่วนใด มักจะมีการตั้งคำถามอยู่เสมอ และไม่กลัวที่จะพลิกธรรมเนียมปฏิบัติแบบเดิมๆ การตั้งคำถามกับรูปแบบและวิธีการทำงานขององค์กรของคุณจึงเป็นเรื่องสำคัญ และคุณไม่ควรบอกว่า “เพราะเราเคยทำแบบนี้มาก่อน” หรือ “คนอื่นก็ทำแบบนี้” แล้วทึกทักเอาว่ามันเหมาะสมกับองค์กรของคุณ

องค์กรไม่แสวงหากำไรของคุณก็คือธุรกิจ

องค์กรไม่แสวงหากำไรของคุณมีรูปลักษณ์และการดำเนินงานเหมือนกับธุรกิจทั่วไป คุณจดทะเบียนมูลนิธิหรือสมาคมกับรัฐ รัฐจึงถือว่าคุณเป็นธุรกิจ คุณยื่นภาษีต่อกรมสรรพากร กรมสรรพากรก็มองว่าคุณเป็นธุรกิจ หากองค์กรของคุณใช้จ่ายเกินรายได้ ก็จะล้มละลายได้เช่นเดียวกับธุรกิจทั่วไป นั่นหมายความว่าองค์กรของคุณอยู่รอดหรือล้มเหลวขึ้นอยู่กับกระแสเงินสด เหมือนธุรกิจทั่วไปเช่นกัน

เช่นเดียวกับกิจการเอกชนส่วนใหญ่ ความสำเร็จของคุณขึ้นอยู่กับผู้สนับสนุนที่มุ่งมั่น และ “ข้อเสนอคุณค่า” ที่น่าสนใจ ในหลายด้านที่สำคัญ องค์กรไม่แสวงหากำไรของคุณก็คือแบบจำลองธุรกิจแบบหนึ่ง

ทำไมเราต้องชี้ให้เห็นเรื่องนี้?

เพราะองค์กรไม่แสวงหากำไรจำนวนมากยังติดกับดักความคิดว่า “เราไม่ใช่ธุรกิจจริงๆ” ที่แย่กว่านั้นคือ บางองค์กรใช้ข้ออ้างนี้ในการบริหารแบบไร้ระเบียบ ขาดความรอบคอบ และไม่มีประสิทธิภาพ

มีองค์กรบริการสังคมแห่งหนึ่ง(ในสหรัฐอเมริกา)ในทศวรรษ 1990 ใช้แนวคิด “ใช้จนพัง” กับคอมพิวเตอร์ — ใช้เครื่องที่เก่า ช้า และไม่เสถียร แถมยังใช้ซอฟต์แวร์คนละเวอร์ชันกันในแต่ละเครื่อง ต่อมาเขาได้พบกับวิศวกรของบริษัทอินเทล ซึ่งบอกว่า ทีมของเขาเปลี่ยนคอมพิวเตอร์ทุก 12 เดือน เพราะการใช้เทคโนโลยีใหม่ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานได้คุ้มค่ากว่าต้นทุน องค์กรบริการสังคมแห่งนี้ไม่เคยประเมินต้นทุน-ประสิทธิภาพในการเปลี่ยนเครื่องใหม่อย่างที่ภาคเอกชนทำ ส่งผลให้ประสิทธิภาพของทีมลดลง และเจ้าหน้าที่ต้องเสียเวลาทำงานง่ายๆ ที่ควรจะเสร็จเร็ว

อีกปัญหาหนึ่งขององค์กรไม่แสวงหากำไรคือทัศนคติแบบ “เสียสละจนสุดทาง” ที่เชื่อว่าความลำบากเป็นเครื่องพิสูจน์ความทุ่มเทต่อภารกิจ จึงไม่ลงทุนกับการพัฒนาศักยภาพขององค์กร เช่น การอบรมพนักงาน หรือสภาพแวดล้อมที่ดีขณะทำงาน เช่น ที่พักและอาหารที่เหมาะสมระหว่างเดินทาง สิ่งเหล่านี้กลับถูกมองว่าเป็นความฟุ่มเฟือย แทนที่จะเป็นการลงทุนที่สมเหตุสมผล

พนักงานจำนวนมากในองค์กรขนาดเล็กถึงกลางบ่นว่ารู้สึกไม่ได้รับการเห็นคุณค่า เพราะไม่มีงบให้อบรมหรือไปประชุม และเมื่อเดินทางก็ต้องนอนโซฟาและกินอาหารราคาถูก ความรู้สึกแบบนี้เป็นสูตรสำเร็จของการลดแรงจูงใจ ประสิทธิภาพและความมุ่งมั่น ซึ่งน่าเศร้า เพราะสิ่งเหล่านี้คือคุณสมบัติสำคัญของคนทำงานที่ดีในภาคสังคม

บางองค์กรยังหลีกเลี่ยงนโยบายที่ดีเพียงเพราะรู้สึกว่า “มันดูเป็นแนวธุรกิจเกินไป” เช่น การไม่ใส่บัญชีลูกหนี้ไว้ในระบบบัญชี เพราะคิดว่า “มันดูเป็นธุรกิจเอกชน” ทั้งที่ในความเป็นจริง แนวทางนี้คือสิ่งที่ช่วยให้องค์กรบริหารจัดการได้ดีขึ้น

องค์กรไม่แสวงหากำไรของคุณอาจดำรงอยู่ได้นานแม้จะมีการบริหารที่อ่อนแอ ซึ่งเรื่องนี้เกิดขึ้นในภาคธุรกิจด้วย— มีธุรกิจจำนวนไม่น้อยที่ผู้นำไร้ประสิทธิภาพ แผนธุรกิจไม่ชัดเจน หรือการดำเนินงานหละหลวม แต่ก็ยังอยู่รอดหรือแม้กระทั่งเติบโตได้ในระยะยาว

Jim Collins นักเขียนชื่อดังและที่ปรึกษาด้านธุรกิจได้กล่าวไว้ในหนังสือ Good to Great and the Social Sectors ทั้งภาคธุรกิจและภาคไม่แสวงหากำไรมักมีทั้งองค์กรที่ไร้ระเบียบ ไร้ประโยชน์ และน่าจะหายไปในไม่ช้า ไปจนถึงองค์กรที่มีประสิทธิภาพสูง จัดการดี และประสบความสำเร็จอย่างโดดเด่น

แต่อย่าลืมว่า ถ้าคุณบริหารองค์กรได้ไม่ดี ความเสี่ยงที่จะล้มเหลวก็เพิ่มขึ้น และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ คุณจะไม่สามารถผลักดันภารกิจเพื่อสังคมของคุณให้ก้าวหน้าได้เท่าที่ควร

กุญแจสู่ความเป็นเลิศ ไม่ใช่การเลียนแบบ “ภาคธุรกิจ” อย่างเคร่งครัด แต่คือการเรียนรู้แนวทางที่ดีที่สุดจากทุกภาคส่วน (เพราะการลอกเลียนแบบภาคธุรกิจโดยไม่คิดก็อันตรายพอๆ กับการไม่สนใจมันเลย)

เมื่อพูดถึงการบริหารองค์กรไม่แสวงหากำไรให้ประสบความสำเร็จ ความแตกต่างระหว่างภาคธุรกิจกับภาคสังคมอาจไม่สำคัญเท่าที่คุณคิด องค์กรไม่แสวงหากำไรของคุณอาจวัดความสำเร็จจาก “ผลกระทบทางสังคม” แทนที่จะเป็น “ผลกำไร” แต่ภารกิจหลักก็ยังเหมือนกัน: สร้างผลตอบแทนที่มีคุณค่าสูงที่สุดจากการลงทุนของผู้ให้ทุนและผู้สนับสนุน

รายได้ของคุณอาจไม่ได้มาจากการขายสินค้า/บริการโดยตรง แต่สำหรับองค์กรส่วนใหญ่ รายได้ก็ยังคงเกิดจากการสร้าง “คุณค่า” ไม่ว่าจะในรูปของการลดหย่อนภาษี ความรู้สึกดีจากการสนับสนุนเป้าหมายที่มีความหมาย วารสารที่น่าสนใจ บริการบางอย่าง หรือการเข้าถึงเครือข่ายทางสังคมหรือวิชาชีพ

องค์กรของคุณอาจได้รับสิทธิประโยชน์ทางภาษีเพราะไม่มีเจ้าของ แต่สิทธิประโยชน์เหล่านี้ไม่ได้เปลี่ยนกฎพื้นฐานทางเศรษฐศาสตร์ของธุรกิจ รายรับต้องมากกว่าหรือเท่ากับรายจ่าย ไม่เช่นนั้นก็จะต้องปิดตัวลง

ยิ่งไปกว่านั้น แนวโน้มของธุรกิจเพื่อสังคม (social entrepreneurship) และองค์กรที่มีเป้าหมายทางสังคมชัดเจน กำลังทำให้เส้นแบ่งระหว่างภาคธุรกิจและองค์กรไม่แสวงหากำไรเลือนรางมากขึ้นเรื่อยๆ

ดังนั้น แทนที่จะใช้สถานะ “องค์กรไม่แสวงหากำไร” มาเป็นข้ออ้างสำหรับการบริหารที่ไม่มีประสิทธิภาพและผลงานที่ไม่สม่ำเสมอ คุณควรเรียนรู้และประยุกต์ใช้แนวปฏิบัติที่ดีที่สุดจากทุกภาคส่วน คุณจะอยู่รอดได้นานขึ้น เติบโตได้มากขึ้น และขับเคลื่อนพันธกิจทางสังคมของคุณได้อย่างทรงพลังยิ่งขึ้น

Leave a Reply

We use cookies to personalise content and ads, to provide social media features and to analyse our traffic. We also share information about your use of our site with our social media, advertising and analytics partners. View more
Cookies settings
Accept
Privacy & Cookie policy
Privacy & Cookies policy
Cookie name Active
  Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compareสถาบันนโยบายศึกษาในสหรัฐอเมริกา จัดทำรายงานประจำปีเรื่อง Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compare" ออกมาเมื่อเร็วๆ นี้ เนื้่อหาในรายงานระบุว่า ตอนนี้กลาโหมของสหรัฐฯ รู้แล้วว่า การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ(climate change) ถือเป็น "ตัวคูณของภัยคุกคามด้านความมั่นคง" หลักฐานประการหนึ่งคือ นับตั้งแต่ปี 2008 เป็นต้นมา งบประมาณของรัฐบาลสหรัฐฯ เองได้ถูกแบ่งสรรปันส่วนไปใช้ในเรื่องการจัดการกับเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น ตั้งแต่ปี 2008 และปี 2011 มีการจัดสรรงบโลกร้อนเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่าสองเท่า (จาก 7.4 พันล้านเหรียญ เป็น 18.1 พันล้านเหรียญ) กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในปี 2008 สหรัฐฯ นั้นใช้งบประมาณราว 94 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และในปี 2011 ใช้งบระมาณราว 41 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุกๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ แต่สิ่งที่น่าสนใจก็คือ การเปลี่ยนผ่านของการใช้งบประมาณดังกล่าวนี้ มิได้ทำให้การลงทุนเพื่อทำให้เกิดความมั่นคงด้านสภาพภูมิอากาศมากนักเมื่อเทียบกับขนาดของภัยคุกคามของการเปี่ลยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่เกิดขึ้นและรออยู่ข้างหน้า ยิ่งไปกว่านั้น รายงานนี้ยังได้เปรียบเทียบกรณีศึกษาประเทศจีนว่ามีความก้าวหน้ามากกว่าสหรัฐอเมริกาในเรื่องนี้มาก รายงานระบุว่า ถึงแม้การใช้จ่ายทางการทหารของจีนจะไม่โปร่งใสไปเสียทั้งหมด แต่จีนนั้นใช้งบประมาณ 2-3 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ รายงานนี้ ได้สรุปฟันธงว่า ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลทั้งในด้านความมั่นคง ทางสิ่งแวดล้อม และทางเศรษฐกิจ การจัดสรรงบประมาณและทรัพยากรในด้านกลาโหมให้กับงบประมาณในการจัดการด้านการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลสำหรับสหรัฐอเมริกา รายละเอียดของรายงานดาวน์โหลดได้ที่  www.fpif.org/files/2521/mil%20v%20climate%202010.pdf
Save settings
Cookies settings