มีสายอาชีพหนึ่งที่ประกอบไปด้วยที่ปรึกษาซึ่งเชี่ยวชาญด้านองค์กรไม่แสวงหากำไรโดยเฉพาะ ซึ่งก็ต้องยอมรับว่าบางคนเก่งมากในสิ่งที่เขาทำ

แต่ควรระวังให้ดี ปัญหาอยู่ที่แนวคิดพื้นฐานที่ว่า “องค์กรไม่แสวงหากำไรจำเป็นต้องมีที่ปรึกษาเฉพาะทางสำหรับองค์กรไม่แสวงหากำไร” นั้นตั้งอยู่บนสมมุติฐานที่ว่า องค์กรเหล่านี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากธุรกิจอื่นๆ ซึ่งเป็นแนวคิดที่ต้องตั้งคำถาม

ในที่นี้ ความหมายคือ มีทักษะหลายอย่างที่เป็นทักษะเฉพาะทางสำหรับองค์กรไม่แสวงหากำไร เช่น ทักษะการเจรจาต่อรองซึ่งก็คือทักษะการเจรจา — ไม่ว่าใครจะอ้างว่าเชี่ยวชาญ “เวอร์ชันองค์กรไม่แสวงหากำไร” ของทักษะพื้นฐานด้านธุรกิจแบบนี้ ก็ไม่สมเหตุสมผล เพราะเราต้องการคนที่เก่งที่สุดในการเจรจา ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ในภาคส่วนใด (และถ้าจะเดา คนที่เก่งด้านการฝึกอบรมด้านนี้ส่วนใหญ่ก็มักจะอยู่ในภาคธุรกิจเสียด้วยซ้ำ) เรื่องเดียวกันนี้ใช้ได้กับการโค้ชผู้นำและการวางแผนกลยุทธ์

ทักษะด้านการบริหารคนก็เช่นเดียวกัน มันไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปตามภาคส่วน ผู้จัดการที่ดีคือผู้ที่สามารถสร้างแรงบันดาลใจให้ทีม มีความทุ่มเทต่อทีม สร้างวัฒนธรรมแห่งความสำเร็จ และทำให้ทีมรู้สึกมีคุณค่าและได้รับการสนับสนุน ผู้จัดการที่ยอดเยี่ยมยังสามารถผลักดันให้พนักงานก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเองไม่ว่าจะอยู่ในองค์กรภาคเอกชน รัฐ หรือไม่แสวงหากำไร ดังนั้น ถ้าเราต้องการให้ใครมาช่วยพัฒนาทักษะการบริหารทีม เราก็จะจ้างคนที่มีความเชี่ยวชาญด้านนี้ ไม่ใช่คนที่อ้างว่าเชี่ยวชาญเฉพาะในการบริหาร “เวอร์ชันองค์กรไม่แสวงหากำไร” เพราะมันไม่มีจริง

แล้วควรจ้างที่ปรึกษาเมื่อไหร่?

จากประสบการณ์ ที่ปรึกษามีประโยชน์อย่างยิ่งใน 2 สถานการณ์ (1) เมื่อคุณต้องการทักษะเฉพาะที่ทีมของคุณไม่มี (2) เมื่อคุณต้องการมุมมองภายนอกเพื่อนำกระบวนการบางอย่างไปข้างหน้า ในบางองค์กร เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นบ่อย ในบางแห่งก็แทบไม่เคยเกิดเลย ไม่มีมาตรฐานกลาง

การใช้ที่ปรึกษามักเกิดขึ้นในเรื่องการวางแผนกลยุทธ์ การพัฒนาองค์กร และบางโครงการ เช่น การวางแผนรณรงค์ การระดมทุน การผลักดันนโยบาย หรือการสื่อสาร

แต่ในบางกรณีก็อาจใช้กับงานที่ไม่คาดคิด เช่น องค์กรหนึ่งงฝึกทักษะธุรกิจให้กับกลุ่มผู้มีรายได้น้อย ใช้ที่ปรึกษาภายนอกในการพัฒนาหลักสูตรและฝึกอบรมทักษะที่องค์กรทั่วไปมักจะพัฒนาเองภายใน

หากคุณตัดสินใจจ้างที่ปรึกษา ควรทำตามแนวทางต่อไปนี้

แน่นอนว่า ยังมีเรื่องเฉพาะบางอย่างซึ่งที่ปรึกษาสำหรับองค์กรไม่แสวงหากำไรจะเข้าใจได้ดีกว่าคนทั่วไป เช่น นักบัญชีหรือทนายภาษีที่เข้าใจโครงสร้างภาษีขององค์กรประเภทนี้ หรือในกรณีที่คุณจะพัฒนาระบบประเมินผล ซึ่งคุณอาจต้องการผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางที่ไม่ใช้เกณฑ์แบบภาคเอกชน เช่น ความสามารถในการทำกำไร

ข้อระวังคือภาคไม่แสวงหากำไรมักจะเน้นย้ำความแตกต่างของตนจากภาคธุรกิจเอกชนมากเกินไปอยู่แล้ว
ที่ปรึกษาที่สร้างงานของตนบนแนวคิดที่ว่า “องค์กรไม่แสวงหากำไรนั้นแตกต่างเกินไปจนต้องมีที่ปรึกษาเฉพาะทางเท่านั้น” กำลังทำให้ปัญหารุนแรงขึ้น แทนที่จะแก้ไขปัญหา แนวทางนี้มีแต่จะขยายข้อเสียเดิมๆ และมองข้ามแนวปฏิบัติที่ดีที่สุดซึ่งทำให้องค์กรในทุกภาคส่วนประสบความสำเร็จ

Leave a Reply

We use cookies to personalise content and ads, to provide social media features and to analyse our traffic. We also share information about your use of our site with our social media, advertising and analytics partners. View more
Cookies settings
Accept
Privacy & Cookie policy
Privacy & Cookies policy
Cookie name Active
  Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compareสถาบันนโยบายศึกษาในสหรัฐอเมริกา จัดทำรายงานประจำปีเรื่อง Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compare" ออกมาเมื่อเร็วๆ นี้ เนื้่อหาในรายงานระบุว่า ตอนนี้กลาโหมของสหรัฐฯ รู้แล้วว่า การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ(climate change) ถือเป็น "ตัวคูณของภัยคุกคามด้านความมั่นคง" หลักฐานประการหนึ่งคือ นับตั้งแต่ปี 2008 เป็นต้นมา งบประมาณของรัฐบาลสหรัฐฯ เองได้ถูกแบ่งสรรปันส่วนไปใช้ในเรื่องการจัดการกับเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น ตั้งแต่ปี 2008 และปี 2011 มีการจัดสรรงบโลกร้อนเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่าสองเท่า (จาก 7.4 พันล้านเหรียญ เป็น 18.1 พันล้านเหรียญ) กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในปี 2008 สหรัฐฯ นั้นใช้งบประมาณราว 94 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และในปี 2011 ใช้งบระมาณราว 41 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุกๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ แต่สิ่งที่น่าสนใจก็คือ การเปลี่ยนผ่านของการใช้งบประมาณดังกล่าวนี้ มิได้ทำให้การลงทุนเพื่อทำให้เกิดความมั่นคงด้านสภาพภูมิอากาศมากนักเมื่อเทียบกับขนาดของภัยคุกคามของการเปี่ลยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่เกิดขึ้นและรออยู่ข้างหน้า ยิ่งไปกว่านั้น รายงานนี้ยังได้เปรียบเทียบกรณีศึกษาประเทศจีนว่ามีความก้าวหน้ามากกว่าสหรัฐอเมริกาในเรื่องนี้มาก รายงานระบุว่า ถึงแม้การใช้จ่ายทางการทหารของจีนจะไม่โปร่งใสไปเสียทั้งหมด แต่จีนนั้นใช้งบประมาณ 2-3 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ รายงานนี้ ได้สรุปฟันธงว่า ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลทั้งในด้านความมั่นคง ทางสิ่งแวดล้อม และทางเศรษฐกิจ การจัดสรรงบประมาณและทรัพยากรในด้านกลาโหมให้กับงบประมาณในการจัดการด้านการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลสำหรับสหรัฐอเมริกา รายละเอียดของรายงานดาวน์โหลดได้ที่  www.fpif.org/files/2521/mil%20v%20climate%202010.pdf
Save settings
Cookies settings