แม้ว่า “การมีเป้าหมายเชิงกลยุทธ์ที่ชัดเจน” จะเป็นจุดเด่นขององค์กรที่ประสบความสำเร็จ แต่ก็ไม่ควรเกิดขึ้นโดยแลกกับ “ความคล่องตัวขององค์กร” หรือ “ความกล้าที่จะทดลอง ล้มเหลว เรียนรู้ และปรับปรุงซ้ำ” วิสัยทัศน์ที่ชัดเจนจะช่วยให้คุณไม่เผลอไล่ตามโอกาสที่ดูน่าสนใจแต่ไม่สอดคล้องกับเป้าหมายขององค์กร แต่อย่าลืมว่าสภาพแวดล้อมทางสังคมและการเมืองที่คุณทำงานอยู่นั้นเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ดังนั้น ในขณะที่คุณควรรักษาวิสัยทัศน์ที่เฉียบคมไว้คุณก็ควรมีความยืดหยุ่นทางยุทธวิธีอยู่เสมอ — ใส่ใจสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัว กล้าทดลอง และเรียนรู้จากทุกสิ่งที่คุณทำ

เรามักพูดว่าองค์กรไม่แสวงหากำไรของเราส่งเสริมวัฒนธรรมแห่งความคิดสร้างสรรค์และนวัตกรรม แต่ความจริงคือส่วนใหญ่มักไม่ได้ทำเช่นนั้นจริง ๆ

ถ้าองค์กรทำจริง เรื่องเล่าในวงเหล้าก็คงจะเต็มไปด้วยเรื่องการทดลองที่ล้มเหลว งานเลี้ยงประจำปีก็อาจมีรางวัลให้กับ “ไอเดียยอดแย่ที่สุดที่กล้าลอง” และเจ้าหน้าที่ก็คงใช้เวลาลงมือทำและเรียนรู้จากความล้มเหลว มากกว่านั่งประชุมเถียงกันว่าจะทำอะไรต่อ พูดให้ตรงกว่านั้นคือ ถ้าเราต้องการให้นวัตกรรมเกิดขึ้นอย่างแท้จริงในองค์กรไม่แสวงหากำไร เราต้อง “ลงมือทำ” ไม่ใช่แค่พูดให้ดูดี

แล้ว “ทำให้เห็นจริง” หมายถึงอะไร? แน่นอน เราต้องให้รางวัลกับคนที่ลองทำสิ่งใหม่ ๆ แล้วประสบความสำเร็จ แต่แค่พูดว่า “เราชอบความคิดสร้างสรรค์” แล้วลงโทษคนที่กล้าทดลองแล้วล้มเหลว นั่นทำให้คนกลัว ไม่กล้าคิด ไม่กล้าลอง คนจะเลี่ยงการลองสิ่งใหม่ แล้วกลับไปใช้แนวทางเดิม ๆ เพื่อไม่ให้ถูกตำหนิ ยิ่งองค์กรมีนโยบายหรือขั้นตอนที่เน้นป้องกันความผิดพลาดมากเท่าไร ความคิดสร้างสรรค์ก็ยิ่งถูกกดทับมากขึ้นเท่านั้น

หน้าที่ของผู้นำคือการ “ให้รางวัลกับความกล้าทำ แม้จะล้มเหลว” ตราบใดที่ความเสี่ยงอยู่ภายใต้กรอบที่รับได้ แล้วจะทำอย่างไรให้ชัดเจนว่า “คุณสนับสนุนนวัตกรรมจริง ๆ”?

คุณอาจกำหนดคำถามสำคัญในการประชุม เช่น

ถ้าคุณอยากสร้างวัฒนธรรมที่ส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์และความกล้าเสี่ยง จงตำหนิพนักงานที่ยึดติดกับแนวทางเดิม ๆ และไม่ยอมลองอะไรใหม่เลย

ปรับวัฒนธรรมองค์กรให้เอื้อต่อการคิด “นอกกรอบ” บางครั้งแค่เปลี่ยนท่าทีหรือวิธีคิดก็เพียงพอ เช่น เปลี่ยนที่นั่งพนักงาน เปลี่ยนสีผนัง สลับโต๊ะทำงาน ใช้วิธีระดมสมองที่หลากหลาย สิ่งเหล่านี้อาจดูเล็กน้อย แต่ช่วย “ส่งสัญญาณ” ว่าองค์กรเปิดรับการเปลี่ยนแปลง

องค์กรหนึ่งมีรองประธานที่หน้าที่คือ “สนับสนุนให้ทีมลองไอเดียใหม่” แม้ตัวประธานจะไม่ชอบทดลองก็ตาม รองประธานจะจัดสรรงบประมาณและทรัพยากรให้ทีมได้ทดลอง และรายงานผลที่ใช้ได้จริงเท่านั้น การประเมินผลทุกครั้งจะช่วยให้วัฒนธรรมนวัตกรรมฝังรากลึกลงในองค์กร

อีกตัวอย่างที่รู้จักกันดีคือ Google พนักงานสามารถใช้เวลา 20% ของงานไปทำโปรเจกต์ที่ตนสนใจ แม้จะไม่เกี่ยวกับงานหลัก แม้จะไม่ใช่ทุกไอเดียจะประสบความสำเร็จ แต่แนวทางนี้สร้างวัฒนธรรมนวัตกรรมอย่างชัดเจน — ตราบใดที่องค์กรมีนิยามชัดเจนว่า “อะไรคือนวัตกรรมที่ดี และอะไรไม่ใช่”

ระวังสัญญาณ “ย้อนแย้ง” หลายองค์กรพูดว่าสนับสนุนนวัตกรรม แต่กลับลงโทษโครงการที่ล้มเหลวหรือไม่ต่ออายุทุนให้ทีมที่กล้าทดลอง สิ่งนี้ไม่ได้สร้างวัฒนธรรมที่ส่งเสริมความคิดใหม่ แต่มันทำให้เกิดกลุ่มคนที่เก่งแต่การ “ทำให้ไอเดียเก่า ๆ ดูเหมือนใหม่” ในฐานะผู้นำ คุณมีสองทางเลือก (1) ปรับงบปกติให้รองรับการทดลอง หรือ (2) สร้างความสัมพันธ์กับผู้ให้ทุนที่เข้าใจและสนับสนุนความกล้าเสี่ยง

นวัตกรรมไม่จำเป็นต้องใหญ่โต บางครั้งการเปลี่ยนเล็กๆ เช่น ปรับเวลาประชุม ปรับขั้นตอนการทำงาน หรือใช้เทคโนโลยีใหม่ ก็ถือเป็นนวัตกรรม ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนพันธกิจหรือเป้าหมายองค์กร

อย่าถูกหลอกด้วยสิ่งใหม่เพียงเพราะมัน “แวววาว” จงเลือกสิ่งที่ตอบโจทย์จริง ๆ และสอดคล้องกับภารกิจขององค์กวัฒนธรรมที่เปิดรับการเปลี่ยนแปลงและกล้าทดลองจะทำให้องค์กรของคุณแข็งแกร่ง มีความยืดหยุ่น และเติบโตอย่างยั่งยืน

ผู้อำนวยการและผู้บริหารต้องสื่อสารให้ชัดเจนว่าสิ่งใดถือว่า “ประสบความสำเร็จ” จะประเมินผลอย่างไร พร้อมสนับสนุนและปล่อยให้ทีมลงมือ

แม้สิ่งนี้จะต้องเริ่มจากฝ่ายโปรแกรม แต่มันควรฝังอยู่ในทุกฝ่ายขององค์กร ไม่ว่าจะเป็นทีมระดมทุน ทีมสื่อสาร หรือทีมบริหาร ทุกคนต้อง “กล้าคิด กล้าลอง” และไม่กลัวที่จะล้มเหลว

Leave a Reply

We use cookies to personalise content and ads, to provide social media features and to analyse our traffic. We also share information about your use of our site with our social media, advertising and analytics partners. View more
Cookies settings
Accept
Privacy & Cookie policy
Privacy & Cookies policy
Cookie name Active
  Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compareสถาบันนโยบายศึกษาในสหรัฐอเมริกา จัดทำรายงานประจำปีเรื่อง Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compare" ออกมาเมื่อเร็วๆ นี้ เนื้่อหาในรายงานระบุว่า ตอนนี้กลาโหมของสหรัฐฯ รู้แล้วว่า การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ(climate change) ถือเป็น "ตัวคูณของภัยคุกคามด้านความมั่นคง" หลักฐานประการหนึ่งคือ นับตั้งแต่ปี 2008 เป็นต้นมา งบประมาณของรัฐบาลสหรัฐฯ เองได้ถูกแบ่งสรรปันส่วนไปใช้ในเรื่องการจัดการกับเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น ตั้งแต่ปี 2008 และปี 2011 มีการจัดสรรงบโลกร้อนเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่าสองเท่า (จาก 7.4 พันล้านเหรียญ เป็น 18.1 พันล้านเหรียญ) กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในปี 2008 สหรัฐฯ นั้นใช้งบประมาณราว 94 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และในปี 2011 ใช้งบระมาณราว 41 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุกๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ แต่สิ่งที่น่าสนใจก็คือ การเปลี่ยนผ่านของการใช้งบประมาณดังกล่าวนี้ มิได้ทำให้การลงทุนเพื่อทำให้เกิดความมั่นคงด้านสภาพภูมิอากาศมากนักเมื่อเทียบกับขนาดของภัยคุกคามของการเปี่ลยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่เกิดขึ้นและรออยู่ข้างหน้า ยิ่งไปกว่านั้น รายงานนี้ยังได้เปรียบเทียบกรณีศึกษาประเทศจีนว่ามีความก้าวหน้ามากกว่าสหรัฐอเมริกาในเรื่องนี้มาก รายงานระบุว่า ถึงแม้การใช้จ่ายทางการทหารของจีนจะไม่โปร่งใสไปเสียทั้งหมด แต่จีนนั้นใช้งบประมาณ 2-3 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ รายงานนี้ ได้สรุปฟันธงว่า ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลทั้งในด้านความมั่นคง ทางสิ่งแวดล้อม และทางเศรษฐกิจ การจัดสรรงบประมาณและทรัพยากรในด้านกลาโหมให้กับงบประมาณในการจัดการด้านการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลสำหรับสหรัฐอเมริกา รายละเอียดของรายงานดาวน์โหลดได้ที่  www.fpif.org/files/2521/mil%20v%20climate%202010.pdf
Save settings
Cookies settings