ตั้งแต่แนวชายฝั่งที่ปกคลุมด้วยปะการังของตองกา ไปจนถึงหมู่เกาะปะการังทรายอันห่างไกลของตูวาลู เส้นใยสังเคราะห์ขนาดจิ๋วกำลังแทรกซึมเข้าไปในชนิดพันธุ์และระบบอาหารของภูมิภาคนี้ ข้อมูลที่นักวิจัยจากมหาวิทยาลัยแปซิฟิกใต้เผยแพร่เมื่อวันพุธระบุว่า ปลาในน่านน้ำของหมู่เกาะแปซิฟิกหนึ่งในสาม—เช่น ปลาจักรพรรดิลายนิ้วหัวแม่มือของฟิจิ หรือปลากูตฟิชลายขีด-จุดของวานูอาตู—ปนเปือนไมโครพลาสติก
งานศึกษานี้หักล้างความเข้าใจผิดที่มักมองว่าพื้นที่ดังกล่าวเป็น “ถิ่นทุรกันดารอันห่างไกล” ที่ปลอดจากขยะโลก โดยได้จัดทำ “ค่าฐานระดับภูมิภาค” (regional baseline) ครั้งแรกของการกินไมโครพลาสติกในสิ่งมีชีวิตทะเลแปซิฟิก มลพิษรูปแบบนี้คุกคามทั้งระบบนิเวศที่เปราะบาง และประชากรชายฝั่งที่พึ่งพาปลาเป็นแหล่งโปรตีนหลัก
รายงานยังเพิ่มน้ำหนักให้แก่ประเทศและดินแดนหมู่เกาะแปซิฟิก (PICTs) ในการผลักดัน “สนธิสัญญาพลาสติกโลก” (Global Plastics Treaty) ที่ทะเยอทะยานและมีผลผูกพันทางกฎหมาย ขณะที่การเจรจาจะเริ่มต้นใหม่ในเดือนกุมภาพันธ์
“ผลลัพธ์ทั้งน่ามีกำลังใจและน่าหนักใจไปพร้อมกัน” จาชา เดห์ม นักวิจัยด้านวิกฤตภูมิอากาศทางทะเลจากมหาวิทยาลัยแปซิฟิกใต้กล่าว “น่ามีกำลังใจเพราะมันชี้ว่าการปนเปื้อนที่ต่ำกว่านี้เป็นไปได้ และน่าหนักใจเพราะมันตอกย้ำว่าไมโครพลาสติกพบได้ทั่วไปมากในสภาพแวดล้อมชายฝั่ง”
นักวิทยาศาสตร์ประเมินอัตราการปนเปื้อนของปลาชายฝั่ง 878 ตัว จาก 138 สายพันธุ์ ที่จับได้ในฟิจิ ตองกา ตูวาลู และวานูอาตู โดยใช้ข้อมูลที่เผยแพร่โดย Global Information Biodiversity Facility ไมโครพลาสติก—อนุภาคขนาด 5 มิลลิเมตรหรือน้อยกว่า—กระจายอยู่ทั่วทุกชั้นของมหาสมุทร ตั้งแต่น้ำผิวหน้าจนถึงก้นทะเลลึก และมักถูกปลากินเข้าไปเพราะเข้าใจผิดว่าเป็นแพลงก์ตอนสัตว์
ในฟิจิ พบว่าปลาเกือบ 75% มีไมโครพลาสติก ซึ่งสูงกว่าค่าเฉลี่ยทั่วโลกที่ 49% อย่างมีนัยสำคัญ แม้ปริมาณพลาสติกในปลาแต่ละตัวจะยังค่อนข้างต่ำ แต่นักวิจัยชี้ว่า PICTs เปราะบางต่อมลพิษนี้เป็นพิเศษ เพราะการขยายตัวของเมืองอย่างรวดเร็วบนพื้นที่จำกัด ทำให้ความหนาแน่นประชากรสูง และระบบจัดการขยะมีข้อจำกัด
การขาดแคลนโรงบำบัดน้ำในหลายประเทศลักษณะนี้ ทำให้เศษพลาสติกไหลเข้าสู่ระบบนิเวศทางทะเลได้ง่าย อย่างไรก็ดี รายงานพบความแตกต่างภายในภูมิภาคอย่างมาก: ที่วานูอาตูมีปลาปนเปื้อนเพียง 5%
“ความเหลื่อมล้ำระหว่างประเทศสะท้อนความล้มเหลวของระบบจัดการขยะในปัจจุบัน—หรือการขาดระบบดังกล่าว—ในการปกป้องแม้แต่ระบบนิเวศบนเกาะห่างไกล” เดห์มกล่าว โดยอ้างถึงอัตราของฟิจิที่สูงกว่าวานูอาตูถึง 15 เท่า
นักวิจัยยังพบว่า “ลักษณะเชิงนิเวศ” ของปลา มีผลคล้ายกันต่อระดับการปนเปื้อน โดยชนิดพันธุ์ที่กินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง หากินตามพื้นท้องน้ำ หรือใช้กลยุทธ์ซุ่มโจมตีเหยื่อ มีอัตราไมโครพลาสติกสูงที่สุด ส่วนในเชิงพื้นที่ ปลาแนวปะการังมีระดับการกินพลาสติกสูงกว่าปลาในลากูนหรือในทะเลเปิด
แม้งานวิจัยเกี่ยวกับผลจากการบริโภคปลาที่ปนเปื้อนในประเทศหมู่เกาะแปซิฟิกยังมีจำกัด แต่หลายชุมชนชายฝั่งพึ่งพาอาหารทะเลอย่างมากในฐานะแหล่งโปรตีนหลัก
“งานศึกษานี้ส่งคำเตือนที่ชัดเจนเกี่ยวกับความเปราะบางของระบบอาหารของเรา” รูฟิโน วาเรีย นักพิษวิทยาสิ่งแวดล้อมทางทะเล และผู้อำนวยการเครือข่าย Pacific Islands Climate Action Network กล่าว
เมื่อถูกกินเข้าไป พลาสติกอาจปล่อยสารเติมแต่งที่เป็นอันตราย หรือทำหน้าที่เป็นพาหะพาเชื้อโรคและสารเคมีพิษ “ปลาที่อาศัยแนวปะการังและปลากินตามพื้นท้องน้ำ ซึ่งเป็นปลาที่ชาวประมงยังชีพเข้าถึงได้มากที่สุด กำลังทำหน้าที่เป็น ‘แหล่งกักเก็บ’ มลพิษสังเคราะห์” วาเรียกล่าว
เส้นใยสังเคราะห์เป็นไมโครพลาสติกที่พบมากที่สุด—พบในปลา 66% ในฟิจิ ตองกา และตูวาลู และประมาณ 95% ในวานูอาตู “สิ่งนี้บ่งชี้ว่ามีการแทรกซึมอย่างกว้างขวางของสารปนเปื้อนที่มาจากสิ่งทอและอุปกรณ์ ลงไปถึงอาหารในจานของชุมชนเรา” วาเรียกล่าว แนวโน้มนี้น่าจะขับเคลื่อนโดยการใช้เส้นใยสังเคราะห์ในสิ่งทอ เชือก เชือกผูกเรือ และอุปกรณ์ประมงต่าง ๆ
“การมีหลักฐานที่แข็งแรงและผลิตในพื้นที่เองว่าประเทศหมู่เกาะปะการังห่างไกลอย่างตูวาลูเองก็เผชิญมลพิษพลาสติก ยิ่งตอกย้ำว่านี่ไม่ใช่ปัญหาที่ไกลตัวหรือเป็นเพียงสมมติฐาน แต่เป็นปัญหาระดับโลก” อแมนดา ฟอร์ด นักนิเวศวิทยาแนวปะการังและอาจารย์อาวุโสสาขาวิทยาศาสตร์ทางทะเลแห่งมหาวิทยาลัยแปซิฟิกใต้กล่าว
