รัสเซียสร้างความเสี่ยงต่อหายนะสิ่งแวดล้อมในอาร์กติก เพื่อแสวงหากำไรและอำนาจ
เมื่อวิกฤตสภาพภูมิอากาศรุนแรงขึ้น ดินแดนอาร์กติกที่เคยห่างไกลและถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งกำลังกลายเป็นแนวหน้าแห่งอุตสาหกรรมที่เต็มไปด้วยข้อถกเถียง ความตึงเครียดนี้เห็นได้ชัดเจนที่สุดบริเวณเส้นทางทะเลเหนือของรัสเซีย (NSR) เส้นทางเดินเรือใหม่ที่ทอดยาวกว่า 6,000 กิโลเมตรตลอดแนวชายฝั่งอาร์กติกของรัสเซีย ซึ่งรัฐบาลเครมลินโปรโมตว่าเป็นเส้นทางลัดระหว่างยุโรปกับเอเชียที่ให้ผลกำไรมหาศาล แต่ตามที่เราแสดงไว้ในรายงานฉบับใหม่ การเร่งพัฒนาในพื้นที่เปราะบางนี้อาจทำให้อาร์กติกกลายเป็น “เขตสังเวย” อีกแห่งหนึ่ง—ที่ระบบนิเวศอันละเอียดอ่อนต้องถูกทำลายเพื่อแลกกับการแสวงหาทรัพยากรพลังงานและอิทธิพลทางภูมิรัฐศาสตร์ อาร์กติกกำลังอยู่ในวังวนอันเลวร้าย การละลายของน้ำแข็งทะเลที่ทำให้เส้นทาง NSR ใช้งานได้ง่ายขึ้น กลับยิ่งคุกคามความหลากหลายทางชีวภาพและเสถียรภาพของภูมิอากาศ รัสเซียมีเป้าหมายจะเปลี่ยนเส้นทางนี้ให้กลายเป็นเส้นเลือดการค้าระดับโลก และขยายการสกัดน้ำมันและก๊าซตามแนวชายฝั่ง ซึ่งจะยิ่งทำให้วิกฤตสภาพภูมิอากาศรุนแรงขึ้น พร้อมเปิดช่องให้ระบบนิเวศอาร์กติกตกอยู่ในความเสี่ยงจากมลพิษครั้งใหญ่ เฉพาะในปี 2024 สินค้ากว่า 84% ที่ขนส่งผ่าน NSR เป็นน้ำมันและก๊าซเชื้อเพลิงฟอสซิล การสกัดเชื้อเพลิงฟอสซิลคือเครื่องจักรหลักของยุทธศาสตร์อาร์กติกของรัสเซีย และเครมลินก็ไม่มีทีท่าจะชะลอ แม้จะอยู่ท่ามกลางสงครามในยูเครนและการคว่ำบาตรจากนานาชาติก็ตาม มอสโกมอง NSR ไม่เพียงเป็นเส้นทางส่งออกสำคัญ แต่ยังเป็นเครื่องมือทางภูมิรัฐศาสตร์ในการขยายอำนาจและกำหนดเส้นทางการค้าทางเรือของโลกใหม่ รัสเซียโฆษณาเส้นทางนี้ว่าเร็วกว่าถูกกว่าคลองสุเอซ โดยมีเรือตัดน้ำแข็งจำนวนมากคอยเปิดทางให้เดินเรือได้ตลอดทั้งปี แต่ภาพฝันอุตสาหกรรมนี้กลับชนกับความจริงอันโหดร้าย NSR ยังคงเป็นเส้นทางที่อันตราย เต็มไปด้วยสภาพน้ำแข็งที่เปลี่ยนแปลงรวดเร็ว แนวสันน้ำแข็งที่อาจชนเรือ และช่องแคบแคบตื้น แม้ในฤดูร้อน น้ำแข็งที่ลอยเคลื่อนสามารถปิดทางเดินได้ในพริบตา ขณะที่หมอกหนาและพายุฉับพลันเพิ่มความเสี่ยงอีกหลายเท่า ส่วนในฤดูหนาว เส้นทางทั้งเส้นกลายเป็นน้ำแข็งแข็งตัว เดินเรือได้เฉพาะด้วยความช่วยเหลือจากเรือตัดน้ำแข็งเท่านั้น โครงสร้างพื้นฐานสำหรับรับมือเหตุฉุกเฉิน เช่น น้ำมันรั่วหรืออุบัติเหตุทางทะเลแทบไม่มี เรือที่ติดอยู่ในน้ำแข็งอาจต้องรอความช่วยเหลือเป็นสัปดาห์ และอุปกรณ์เฉพาะสำหรับเก็บกู้คราบน้ำมันในสภาพอาร์กติกก็ขาดแคลนอย่างหนัก ถึงกระนั้น […]
5 สิ่งที่ควรรู้เกี่ยวกับ กองทุนเพื่อป่าฝนเขตร้อนอย่างยั่งยืน (Tropical Forests Forever Facility – TFFF)
กองทุนเพื่อป่าฝนเขตร้อนอย่างยั่งยืน (Tropical Forests Forever Facility – TFFF) เป็นโครงการนำร่องด้านธรรมชาติและการเงินของบราซิลสำหรับการประชุม COP30 ซึ่งหากประสบความสำเร็จ TFFF อาจระดมและจัดสรรเงินได้ถึง 4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐต่อปี ให้แก่ประเทศที่มีป่าฝนเขตร้อน พร้อมทั้งจัดสรรส่วนหนึ่งให้กับ ชนพื้นเมืองและชุมชนท้องถิ่น ที่มีบทบาทสำคัญในการปกป้องผืนป่าของโลก องค์กร Global Witness เปิดเผยว่า ระหว่างปี 2012–2023 มีเหตุโจมตีจนเสียชีวิตต่อผู้ปกป้องผืนดินและสิ่งแวดล้อมกว่า 2,100 ครั้ง ซึ่งส่วนใหญ่กระทบต่อชุมชนชนพื้นเมืองและชุมชนลูกหลานชาวแอฟริกันที่เป็น “ผู้พิทักษ์ป่า” แม้รายละเอียดของกองทุนยังอยู่ระหว่างการเจรจา แต่สิ่งที่ทราบในปัจจุบันมีดังนี้: 1. TFFF คืออะไร และทำงานอย่างไร TFFF เป็น กองทุนการลงทุน (investment fund) ที่ผสมผสานระหว่างแนวทางการจัดสรรเงินแบบดั้งเดิม เช่น ความช่วยเหลือ เงินให้เปล่า หรือทุนพัฒนา เข้ากับ กลไกการสร้างผลตอบแทนทางการเงิน เป้าหมายคือการระดมทุนจากภาครัฐและเอกชนเข้าสู่กองทุนรวม เพื่อนำไปลงทุนในตลาดการเงินโลก แล้วใช้ผลกำไรที่ได้ จ่ายตอบแทนให้กับประเทศที่อนุรักษ์ป่าฝนเขตร้อน ตามสัดส่วนพื้นที่ป่าที่ยังเหลืออยู่ เงินส่วนใหญ่จะจ่ายให้รัฐบาลแต่ละประเทศ โดยอย่างน้อย 20% […]
ข้อตกลงคาร์บอนเครดิตที่ใหญ่ที่สุดในโลกถูกวิจารณ์หนัก ขณะที่อัยการรัฐแอมะซอนเดินหน้าขอเพิกถอน
เรียบเรียงจาก : https://news.mongabay.com/2025/06/worlds-largest-carbon-credit-deal-under-fire-as-amazon-prosecutors-seek-repeal/ ในเดือนกันยายน 2024 รัฐบาลรัฐปารา (Pará) ซึ่งตั้งอยู่ในแถบแอมะซอนของประเทศบราซิล ได้ลงนามในสัญญามูลค่า 180 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อขายคาร์บอนเครดิตจำนวน 12 ล้านหน่วยให้กับผู้ซื้อระดับนานาชาติ รวมถึงบริษัทต่างๆ เช่น Amazon, Bayer, H&M Group และมูลนิธิ Walmart ข้อตกลงนี้ ซึ่งใช้คาร์บอนเครดิตที่ได้จากโครงการ REDD+ ระดับเขตอำนาจศาลของรัฐปารา ได้รับความสนใจในฐานะการขายคาร์บอนเครดิตที่ใหญ่ที่สุดในโลกเท่าที่เคยมีมา เก้าเดือนต่อมา สัญญาดังกล่าวซึ่งจัดการโดยองค์กรไม่แสวงหากำไรชื่อ Emergent ในนามของบริษัทผู้ซื้อกำลังถูกท้าทายทางกฎหมายในศาลรัฐบาลกลางของบราซิล และอาจถูกเพิกถอนโดยสิ้นเชิง เมื่อวันที่ 3 มิถุนายน สำนักงานอัยการรัฐบาลกลางของบราซิลได้ยื่นฟ้องเพื่อขอให้เพิกถอนข้อตกลงนี้ และเรียกร้องค่าเสียหายเชิงจริยธรรมจำนวน 200 ล้านเรียลบราซิล (ประมาณ 36 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพื่อชดเชยให้แก่ชุมชนท้องถิ่น คดีนี้เกิดขึ้นหลังจากอัยการได้หยิบยกข้อกังวลหลายประการเกี่ยวกับโครงการ และความพยายามในการไกล่เกลี่ยระหว่างคู่กรณีไม่ประสบผลสำเร็จ แม้ว่าผู้พิพากษาศาลรัฐบาลกลางจะปฏิเสธคำร้องขอคำสั่งชั่วคราว แต่กระบวนการทางคดียังคงดำเนินต่อไป คำฟ้องระบุว่ารัฐบาลรัฐปาราได้ขายคาร์บอนเครดิตล่วงหน้า ซึ่งถือเป็นการละเมิดกฎหมายตลาดคาร์บอนฉบับใหม่ของบราซิล กฎหมายฉบับนี้ซึ่งเริ่มบังคับใช้ในปี 2024 ได้กำหนดกฎเกณฑ์เพื่อป้องกันการนับคาร์บอนเครดิตซ้ำซ้อนจากโครงการหลายแห่งที่อยู่ในพื้นที่เดียวกัน เฟลิเป เด มูรา […]
ฝนที่ตกในพื้นที่ของชนพื้นเมืองแอมะซอนมีส่วนช่วยสร้างรายได้จากภาคเกษตรกรรมของบราซิลถึง 57% จากการศึกษาระบุ
จากการศึกษาครั้งสำคัญซึ่งไม่เคยมีมาก่อน พบว่า พื้นที่ของชนพื้นเมืองในแอมะซอนมีอิทธิพลต่อปริมาณน้ำฝนที่หล่อเลี้ยงพื้นที่เกษตรกรรมถึง 80% ของพื้นที่ทำการเกษตรทั้งหมดในบราซิล การศึกษานี้ดำเนินการโดยนักวิทยาศาสตร์ 10 คน และได้รับการรับรองโดยผู้เชี่ยวชาญชั้นนำของประเทศในประเด็นดังกล่าว ระบุว่า ฝนที่เกิดจากกระบวนการในพื้นที่เหล่านี้มีผลต่อเศรษฐกิจอย่างมาก โดยในปี 2021 รายได้ทางเศรษฐกิจจากภาคเกษตรกรรมในพื้นที่ที่ได้รับอานิสงส์จากฝนเหล่านี้สูงถึง 338,000 ล้านเรอัล หรือคิดเป็น 57% ของรายได้ภาคเกษตรกรรมทั้งประเทศ ข้อสรุปสำคัญคือ การอนุรักษ์พื้นที่ของชนพื้นเมืองไม่ได้ส่งผลเฉพาะต่อสิ่งแวดล้อมเท่านั้น แต่ยังเป็นองค์ประกอบสำคัญของความมั่นคงด้านน้ำ อาหาร และเศรษฐกิจของบราซิล การศึกษานี้จัดทำโดยกลุ่มวิจัยนิเวศวิทยาเขตร้อนจากสถาบัน Serrapilheira โดยอ้างอิงและวิเคราะห์ข้อมูลจากหลายแหล่ง เช่น MapBiomas, IBGE และ Funai ข้อมูลระบุว่า มีทั้งหมด 18 รัฐรวมถึงเขตสหพันธ์ของบราซิลที่อยู่ภายในหรือได้รับอิทธิพลจากพื้นที่ของชนพื้นเมืองในแอมะซอน (Indigenous Lands – ILs) ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ในรัฐอย่างอาเกร, มาตูโกรสซู, มาตูโกรสซูดูซูล และปารานา พบว่าบางภูมิภาคมีปริมาณฝนที่เกิดจากกระบวนการรีไซเคิลน้ำโดยป่าของ ILs สูงถึงหนึ่งในสามของปริมาณน้ำฝนรายปีของพื้นที่นั้น ๆ โดยรวมแล้ว มากถึง 30% ของปริมาณน้ำฝนเฉลี่ยที่ตกลงบนพื้นที่เกษตรกรรมทั่วประเทศมีความเชื่อมโยงโดยตรงกับกระบวนการรีไซเคิลน้ำที่มีประสิทธิภาพในเขตเหล่านี้ ภาคเกษตรกรรมและปศุสัตว์ถือเป็นกิจกรรมที่ใช้น้ำมากที่สุดในบราซิล กล่าวอีกนัยหนึ่ง […]
