ต้นทุนสิ่งแวดล้อมของการสะกัด Rare Earth ด้วยวิธีชะละลาย ณ แหล่งแร่ (In situ leaching) ในจีน

เรียบเรียงจาก https://www.chinawaterrisk.org/wp-content/uploads/2016/07/CWR-Rare-Earths-Shades-Of-Grey-2016-ENG.pdf กานโจวเป็นที่ตั้งของฐานการผลิตแร่หายากและฐานการใช้ประโยชน์แบบครบวงจรที่ใหญ่ที่สุดของมณฑล โดยมีกำลังการผลิตแม่เหล็กนีโอไดเมียม-เหล็ก-โบรอน (NdFeB), วัสดุเรืองแสง และวัสดุเซรามิก คิดเป็น 20%, 40% และ 50% ตามลำดับของกำลังการผลิตทั้งประเทศ เมืองนี้ยังรองรับความสามารถในการจัดการของเสียจากแร่หายากแบบครบวงจรถึง 70% ของทั้งประเทศอีกด้วย ทั้งด้านสว่างและด้านมืดของอุตสาหกรรมแร่หายากในจีนปรากฏให้เห็นชัดเจนในกานโจว มีโครงการฟื้นฟูเหมืองขนาดใหญ่หลายแห่งในพื้นที่นี้ กระทรวงอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศของจีน (MIIT) ระบุว่า รัฐบาลกลางได้จัดสรรงบฟื้นฟูเหมืองในกานโจวมากกว่า 1 พันล้านหยวนในช่วงสามปีที่ผ่านมา ซึ่งยังถือว่าเป็นเพียงหยดน้ำในมหาสมุทร เมื่อเทียบกับการประเมินอย่างอนุรักษ์นิยมของ MIIT ในปี 2555 ที่ระบุว่า ต้องใช้เงินฟื้นฟูรวมถึง 38,000 ล้านหยวน ตามรายงานของ China Environmental News เมื่อเดือนเมษายน 2555 คณะทำงานจากหลายกระทรวงที่ตรวจสอบการทำเหมืองแร่หายากในกานโจวพบว่า มีเหมืองแร่หายากที่ถูกทิ้งร้างถึง 302 แห่ง โดยมีดินหางแร่สะสมมากถึง 191 ล้านตัน และพื้นที่ดินที่ถูกทำลายรวม 97.34 ตารางกิโลเมตร รายงานยังระบุว่า การฟื้นฟูดินหางแร่จำนวน 190 ล้านตันนี้ อาจต้องใช้เวลาถึง 70 […]

เหมืองทองในพื้นที่ต้นน้ำกก รัฐฉาน

แผนที่ด้านบนมาจากแพลทฟอร์ม Planet Explorer เปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงพื้นที่ลุ่มน้ำกกในเขตรัฐฉาน เดือนธันวาคม 2017 และ เดือนกุมภาพันธ์ 2525 ข้อมูลจากสำนักข่าวชายขอบ แม่น้ำกกซึ่งเป็นแม่น้ำข้ามแดนกำลังเผชิญกับความเสื่อมโทรมและปนเปื้อนด้วยสารโลหะหนักคือสารหนูเกินค่าเกณฑ์มาตรฐาน จนไม่สามารถใช้น้ำอุปโภคบริโภคได้ ต้นน้ำกกอยู่ในเขตเมืองสาดของรัฐฉาน ในอดีตป่าดอยย่านนี้อุดมสมบูรณ์ไปด้วยป่าไม้ โดยประชาชนส่วนใหญ่เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆโดยเฉพาะไทใหญ่ ทหารว้าอนุญาตให้คนจีนเข้าไปตัดไม้ในป่าแหล่งต้นน้ำกกและสายเพื่อขนกลับประเทศจีนแล้วปลูกยางพาราแทน นอกจากนี้ทหารว้ายังดึงคนจีนเข้ามาทำเหมืองทองในพื้นที่เมืองสาด ในรัฐฉานใต้ที่ติดกับชายแดนไทยซึ่งเป็นแหล่งต้นน้ำที่ไหลเข้าไทย ในช่วง 1-2 ปีที่ผ่านมาชาวจีนได้ย้ายฐานการผลิตเหมืองทองจากต้นแม่น้ำสายไปยังต้นแม่น้ำกกซึ่งอยู่ไม่ห่างกันมากนักทำให้พื้นที่ต้นแม่น้ำกกถูกเปิดหน้าดินในวงกว้าง ยิ่งกว่าก่อนเกิดภัยพิบัติเมื่อเดือนกันยายน 2567 วันนี้ประชาชนในลุ่มน้ำกกต่างเดือดร้อนกันถ้วนหน้าเพราะในน้ำมีสารโลหะหนักปนเปื้อนจนถูกห้ามใช้น้ำอุปโภคบริโภค ถึงขนาดห้ามสัมผัส ขณะที่คนเมืองเชียงรายยังต้องใช้น้ำประปาที่ผลิตจากน้ำดิบของแม่น้ำกก อ้างอิง:สำนักข่าวชายขอบ https://www.facebook.com/share/p/1BsvpUQa3q/https://www.planet.com

เหมืองทองในพื้นที่ต้นน้ำแม่สาย รัฐฉาน

แผนที่ด้านบนมาจากแพลทฟอร์ม Planet Explorer เปรียบเทียบการเปลี่ยนแปลงพื้นที่ลุ่มน้ำแม่สายในเขตรัฐฉาน เดือนธันวาคม 2017 และ เดือนกุมภาพันธ์ 2525 ข้อมูลจากสำนักข่าวชายขอบ https://www.facebook.com/share/p/1BsvpUQa3q/ ระบุว่า น้ำแม่สายซึ่งเป็นแม่น้ำข้ามแดนเป็นหนึ่งในลุ่มน้ำที่เผชิญกับความเสื่อมโทรมและปนเปื้อนด้วยสารโลหะหนักคือสารหนูเกินค่าเกณฑ์มาตรฐานจนไม่สามารถใช้น้ำอุปโภคบริโภคได้ ต้นน้ำแม่สายอยู่ในเขตเมืองสาดของรัฐฉานและไม่ห่างจากชายแดนไทยมากนัก ในอดีตป่าดอยย่านนี้อุดมสมบูรณ์ไปด้วยป่าไม้โดยประชาชนส่วนใหญ่เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆโดยเฉพาะไทใหญ่ อ้างอิง:สำนักข่าวชายขอบ https://www.facebook.com/share/p/1BsvpUQa3q/https://www.planet.com

ทำไมต้องมีกฎหมายการรายงานและเปิดเผยข้อมูลการปล่อยและเคลื่อนย้ายสารมลพิษ (PRTR) ในประเทศไทย

ธารา บัวคำศรี เป็นที่ประจักษ์แล้วว่า สังคมไทยในยุคสมัยของมนุษย์ (Anthropocene) นั้นเป็นสังคมเสี่ยงภัย (Risk society) โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากหายนะภัยทางอุตสาหกรรมและสารมลพิษร้ายแรง อาจกล่าวได้ว่า ชีวิตของเราต้องเสี่ยงภัยกับสารมลพิษทุกวัน (Living poisons daily) [1] เราแทบจะไม่รู้เลยว่า มีสารมลพิษชนิดใดบ้างที่ปล่อยออกสู่ดิน น้ำ อากาศ มีสารมลพิษชนิดใดบ้างที่ปนเปื้อนอยู่ในอาหารที่เรากิน อากาศที่เราหายใจ และผลิตภัณฑ์ต่างๆ ที่เราใช้ในชีวิตประจำวัน และสารมลพิษดังกล่าว [2] จะมีผลกระทบต่อสุขภาพของเราอย่างไร ถึงแม้เราอยากรู้ แต่การเข้าถึงข้อมูลดังกล่าวนี้ก็เป็นไปอย่างยากลำบากหรือเป็นไปไม่ได้ในประเทศไทย แม้ว่าเราจะมีรัฐธรรมนูญซึ่งเป็นกฏหมายสูงสุดรับรองสิทธิในการเข้าถึงข้อมูลไว้แล้วก็ตาม บทความนี้ได้ตั้งคำถามว่าทำไมต้องมีกฎหมายการรายงานและเปิดเผยข้อมูลการปล่อยและเคลื่อนย้ายสารมลพิษ (PRTR) ของประเทศ  ในวาระที่มูลนิธินิติธรรมสิ่งแวดล้อม มูลนิธิบูรณะนิเวศ กรีนพีซ ประเทศไทย และภาคีเครือข่ายภาคประชาชนและนักวิชาการที่ทำงาน ด้านสิ่งแวดล้อมและ ทรัพยากรธรรมชาติ ได้ยื่นเรื่องริเริ่มเสนอร่างกฎหมายนี้ [3] ต่อประธานสภาผู้แทนราษฎร และจะรวบรวมหนึ่งหมื่นรายชื่อเสนอร่างกฎหมายภาคประชาชน เข้าสู่กระบวนการนิติบัญญัติของรัฐสภาต่อไป ความไม่เป็นธรรมทางนิเวศในสังคมไทย ข้อมูลจาก Global Footprint Network ตั้งแต่ปี 2530 เป็นต้นมา ประเทศไทยใช้ทรัพยากรมากเกินกว่าศักยภาพพื้นที่ที่ก่อให้เกิดผลผลิตทางชีวภาพ (Biocapacity) ซึ่งคือ […]

We use cookies to personalise content and ads, to provide social media features and to analyse our traffic. We also share information about your use of our site with our social media, advertising and analytics partners. View more
Cookies settings
Accept
Privacy & Cookie policy
Privacy & Cookies policy
Cookie name Active
  Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compareสถาบันนโยบายศึกษาในสหรัฐอเมริกา จัดทำรายงานประจำปีเรื่อง Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compare" ออกมาเมื่อเร็วๆ นี้ เนื้่อหาในรายงานระบุว่า ตอนนี้กลาโหมของสหรัฐฯ รู้แล้วว่า การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ(climate change) ถือเป็น "ตัวคูณของภัยคุกคามด้านความมั่นคง" หลักฐานประการหนึ่งคือ นับตั้งแต่ปี 2008 เป็นต้นมา งบประมาณของรัฐบาลสหรัฐฯ เองได้ถูกแบ่งสรรปันส่วนไปใช้ในเรื่องการจัดการกับเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น ตั้งแต่ปี 2008 และปี 2011 มีการจัดสรรงบโลกร้อนเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่าสองเท่า (จาก 7.4 พันล้านเหรียญ เป็น 18.1 พันล้านเหรียญ) กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในปี 2008 สหรัฐฯ นั้นใช้งบประมาณราว 94 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และในปี 2011 ใช้งบระมาณราว 41 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุกๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ แต่สิ่งที่น่าสนใจก็คือ การเปลี่ยนผ่านของการใช้งบประมาณดังกล่าวนี้ มิได้ทำให้การลงทุนเพื่อทำให้เกิดความมั่นคงด้านสภาพภูมิอากาศมากนักเมื่อเทียบกับขนาดของภัยคุกคามของการเปี่ลยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่เกิดขึ้นและรออยู่ข้างหน้า ยิ่งไปกว่านั้น รายงานนี้ยังได้เปรียบเทียบกรณีศึกษาประเทศจีนว่ามีความก้าวหน้ามากกว่าสหรัฐอเมริกาในเรื่องนี้มาก รายงานระบุว่า ถึงแม้การใช้จ่ายทางการทหารของจีนจะไม่โปร่งใสไปเสียทั้งหมด แต่จีนนั้นใช้งบประมาณ 2-3 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ รายงานนี้ ได้สรุปฟันธงว่า ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลทั้งในด้านความมั่นคง ทางสิ่งแวดล้อม และทางเศรษฐกิจ การจัดสรรงบประมาณและทรัพยากรในด้านกลาโหมให้กับงบประมาณในการจัดการด้านการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลสำหรับสหรัฐอเมริกา รายละเอียดของรายงานดาวน์โหลดได้ที่  www.fpif.org/files/2521/mil%20v%20climate%202010.pdf
Save settings
Cookies settings