เรียบเรียงจาก https://nonprofitquarterly.org/corporate-capture-can-we-find-a-way-out/

ผู้ผลิตเครื่องบินอย่างโบอิ้ง ซึ่งได้รับอำนาจจากสำนักงานบริหารการบินแห่งชาติสหรัฐฯ (FAA) ในปี 2009 ให้รับรองความปลอดภัยของตนเอง กลับใช้ช่องทางนี้ในการเลี่ยงมาตรการกำกับดูแล—และนำไปสู่โศกนาฏกรรมในเวลาต่อมา¹ คณะกรรมการที่ปรึกษา 10 คน ซึ่งองค์การอาหารและยา (FDA) สหรัฐฯ แต่งตั้งในปี 2002 เพื่อตรวจสอบการเพิ่มขึ้นอย่างน่าวิตกของการสั่งจ่ายยา OxyContin ของ Purdue Pharma พบว่า ครึ่งหนึ่งของสมาชิกมีความเชื่อมโยงกับบริษัทดังกล่าว และไม่มีการดำเนินการใด ๆ ทำให้ยอดผู้เสียชีวิตจากการใช้โอปิออยด์เกินขนาดยังคงพุ่งสูงขึ้น²

การประชุมว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศภายใต้การสนับสนุนของสหประชาชาติ หรือ COP ซึ่งถือเป็นเวทีการประชุมสำคัญที่สุดของโลกด้านสภาพภูมิอากาศ กลับถูกนำโดย ดร.สุลต่าน อัล-จาเบอร์ ในปี 2023 ซึ่งเป็น “ซีอีโอของบริษัทรัฐวิสาหกิจด้านน้ำมัน” โดยที่สำนักข่าว AP ระบุว่า เขาทำให้โลกตกลงกันว่าจะ “เปลี่ยนผ่านออกจากเชื้อเพลิงฟอสซิล” ทั้งที่ยังสามารถผลิตน้ำมันเพิ่มขึ้นได้อย่างต่อเนื่อง—และผลกระทบที่น่าสะพรึงกลัวของเรื่องนี้ก็ปรากฏให้เห็นในรูปของภัยพิบัติจากการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ³

นี่คือสิ่งที่เรียกว่า “การยึดกุมโดยบรรษัท” (corporate capture) ซึ่งหมายถึงปรากฏการณ์ที่หน่วยงานของรัฐซึ่งมีหน้าที่ควบคุมพฤติกรรมของบรรษัท ถูกบรรษัทหรือผู้นำทางธุรกิจเข้าควบคุมเสียเองเพื่อผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ⁴ และหากมองในวงกว้างกว่านั้น การกลืนโดยบรรษัทไม่ได้จำกัดอยู่แค่กับหน่วยงานกำกับดูแลไม่กี่แห่ง หากแต่ได้ฝังรากลึกและกุมอำนาจในระบบเศรษฐกิจและวิถีชีวิตของเราทั้งหมด

การกลืนโดยบรรษัทเห็นได้ชัดไม่เพียงในหน่วยงานกำกับดูแล แต่ยังปรากฏในกระบวนการเลือกตั้ง สภานิติบัญญัติ สื่อ เพลง ศิลปะ และพื้นที่วัฒนธรรมอื่น ๆ ที่ชนชั้นนำในบรรษัทสามารถเข้าครอบครองได้ ชื่อของบรรษัทต่าง ๆ ก็ยังถูกนำไปประดับบนอาคารของมหาวิทยาลัยหรือโรงพยาบาลที่เป็นองค์กรไม่แสวงหากำไร ปรากฏการณ์นี้ยังแทรกซึมเข้าไปถึงกระบวนทัศน์ของนักเคลื่อนไหวและผู้นำในภาคประชาสังคมเองด้วย

อิทธิพลอันกว้างขวางที่บรรษัทสามารถสถาปนาได้ในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมานั้น น่าตกตะลึงอย่างยิ่ง เมื่อฟิลิป เค. ดิก นักเขียน เคยตั้งคำถามว่า “แอนดรอยด์ฝันถึงแกะไฟฟ้าหรือไม่”⁵ แม้เราจะไม่อาจล่วงรู้จิตใจของหุ่นยนต์ได้ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ ข้อความจากบรรษัทได้แทรกซึมเข้าสู่ความฝันของมนุษย์ไปเรียบร้อยแล้ว

ชีวิตในฐานะสินค้าโภคภัณฑ์

ในปี 1848 คาร์ล มาร์กซ์ และฟรีดริช เองเกิลส์ เคยกล่าวว่า ชนชั้นนายทุนเปรียบเสมือน “พ่อมดที่ไม่อาจควบคุมพลังแห่งโลกมืดที่ตนเองปลุกขึ้นมาด้วยเวทมนตร์ได้อีกต่อไป”⁶ มาจนถึงวันนี้ ใกล้สองร้อยปีให้หลัง บรรษัทยุคใหม่ได้สะสมและใช้พลังแห่งการล่อลวงและการสร้างมายาคติอย่างที่มาร์กซ์และเองเกิลส์แทบจะจินตนาการไม่ถึง

สังคมจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ กำลังถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นสินค้า—กล่าวคือ สิ่งของที่สามารถซื้อขายได้ แต่ตัวรูปแบบของบรรษัทเองไม่ใช่ปัญหาโดยตรง เพราะบรรษัทก็เป็นเพียงสิ่งที่กฎหมายสร้างขึ้นเพื่อจำกัดความรับผิดชอบของบุคคลเท่านั้น ปัญหาหลักจริง ๆ คือการสะสมความมั่งคั่งและอำนาจที่โครงสร้างของบรรษัทเอื้อให้เจ้าของเอกชนจำนวนเพียงไม่กี่รายสามารถครอบครองได้ และเมื่อเวลาผ่านไป บรรษัทแสวงหากำไรก็ได้แผ่ขยายพื้นที่ทางสังคมมากขึ้นเรื่อย ๆ หนวดของมันยื่นลึกเข้าไปในระบบการเมือง เศรษฐกิจ ชีวิตประจำวัน และ—ที่อันตรายที่สุด—ในวัฒนธรรมและความคิดของเรา

การเมือง ทุกวันนี้มักมีการกล่าวว่า ประชาธิปไตยของสหรัฐฯ กำลังอยู่ในภาวะวิกฤต⁷ ซึ่งก็เป็นความจริงที่ว่าคลื่นแห่งอำนาจนิยมที่เพิ่มสูงขึ้นกำลังคุกคามสิทธิเสรีภาพและสถาบันประชาธิปไตยอย่างรัฐสภา แต่แม้ในสถานการณ์ที่ไม่มีเผด็จการเปิดเผย รัฐบาลสหรัฐฯ ก็แทบจะไม่ใช่ประชาธิปไตยอีกต่อไป หากแต่กลายเป็น ระบอบอภิชนาธิปไตย ที่ปกครองโดยคนมั่งมีเพียงหยิบมือ นี่คือสิ่งที่เรียกว่า ลัทธิเสรีนิยมใหม่ ซึ่งอธิบายได้ดีที่สุดว่าเป็นระบบการเมืองที่รัฐทำหน้าที่ส่งเสริมการกระจุกตัวของความมั่งคั่งในหมู่ชนชั้นนำผ่านนโยบายด้านภาษี การใช้จ่าย และกฎระเบียบ⁸

ในปี 2014 นักรัฐศาสตร์ เบนจามิน เพจ และมาร์ติน กิลเลนส์ เผยแพร่งานวิจัยที่ตั้งคำถามเรียบง่ายว่า: นโยบายต่าง ๆ สะท้อนความต้องการของกลุ่มชนชั้นนำ หรือของประชาชนโดยรวมกันแน่? คำตอบเชิงประจักษ์ของพวกเขาชัดเจน: “ผลประโยชน์ทางธุรกิจมีอิทธิพลต่อการกำหนดนโยบายของรัฐบาลสหรัฐฯ อย่างมีนัยสำคัญ ในขณะที่ประชาชนทั่วไปและกลุ่มผลประโยชน์ในระดับมหาชนแทบไม่มีอิทธิพลใด ๆ เลย”⁹

ก่อนหน้านั้นหลายทศวรรษ นักรัฐศาสตร์อีกคนหนึ่ง โธมัส เฟอร์กูสัน ก็ได้ข้อสรุปใกล้เคียงกัน โดยเสนอทฤษฎีที่เขาเรียกว่า ทฤษฎีการเมืองในฐานะการลงทุน (investment theory of politics) ข้อค้นพบหลักของเขาคือ พรรคเดโมแครตและรีพับลิกันในสหรัฐฯ ควรถูกมองว่าเป็น “กลุ่มนักลงทุนรายใหญ่ที่รวมตัวกันเพื่อผลักดันผู้สมัครที่เป็นตัวแทนของผลประโยชน์ตนเอง”¹⁰

ย้อนกลับไปไกลกว่านั้น ในปี 1977 ชาร์ลส์ ลินด์บลอม อดีตประธานสมาคมรัฐศาสตร์แห่งสหรัฐฯ ได้เขียนหนังสือ Politics and Markets: The World’s Political-Economic Systems ซึ่งเสนอว่า ภายใต้ระบบทุนนิยม ภาคธุรกิจอยู่ใน “สถานะพิเศษ” ที่เปิดโอกาสให้ชนชั้นนำทางธุรกิจมีอิทธิพลต่อการกำหนดนโยบายอย่างไม่สมส่วน¹¹ ลินด์บลอมเขียนสิ่งนี้ไว้มากกว่า 30 ปีก่อนที่ศาลสูงสุดสหรัฐฯ จะมีคำตัดสินในคดี Citizens United ซึ่งยกเลิกข้อจำกัดหลายประการเกี่ยวกับการใช้เงินของบรรษัทในการเมือง¹²

ประเด็นของลินด์บลอมก็คือ แม้ไม่ต้องใช้เงินแม้แต่สตางค์เดียว บรรษัทก็สามารถโน้มเอียงกระแสการเมืองไปในทางที่ตนต้องการได้ ด้วยอำนาจทางเศรษฐกิจที่มีอยู่เพียงลำพัง

เศรษฐกิจและชีวิตประจำวัน

รายงานวิจัยในปี 2021 ของ McKinsey Global Institute พบว่า โดยรวมแล้ว “ภาคธุรกิจมีส่วนร่วมคิดเป็น 72% ของ GDP (ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ) ทั่วโลก” และยังพบอีกว่า “บรรษัทที่มีรายได้เกิน 1 พันล้านดอลลาร์… ได้เพิ่มมูลค่าเพิ่มทั่วโลกขึ้น 60% เมื่อเทียบกับ GDP ของประเทศต้นทางของตนเองนับตั้งแต่ปี 1995”¹³ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ GDP ของบรรษัทเติบโตเร็วกว่าเศรษฐกิจโดยรวมอย่างชัดเจน ข้อมูลในภาพรวมยังแสดงให้เห็นว่าความมั่งคั่งของบรรษัทกำลังถูกกระจุกตัวอยู่ในมือของคนจำนวนน้อยลงเรื่อย ๆ

งานวิจัยระยะยาวเกี่ยวกับการกระจุกตัวของบรรษัทในสหรัฐฯ ระหว่างปี 1918 ถึง 2018 โดยนักเศรษฐศาสตร์สามคน (เผยแพร่ในปี 2023 โดยมหาวิทยาลัยชิคาโก) พบว่า “นับตั้งแต่ช่วงต้นทศวรรษ 1930 สัดส่วนทรัพย์สินของบรรษัทในกลุ่ม 1% แรก และ 0.1% แรก ได้เพิ่มขึ้น 27 จุดเปอร์เซ็นต์ (จาก 70% เป็น 97%) และ 40 จุดเปอร์เซ็นต์ (จาก 47% เป็น 88%) ตามลำดับ”¹⁴ กล่าวคือ ในปัจจุบัน บรรษัทเพียง 1 ใน 1,000 แห่งในสหรัฐฯ ครอบครองเกือบ 90% ของมูลค่าทางเศรษฐกิจสุทธิรวมของทุกบรรษัทในประเทศ

ยิ่งไปกว่านั้น อิทธิพลของบรรษัทในชีวิตประจำวันยังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากภาคเศรษฐกิจหลายส่วนที่เคยอยู่นอกอำนาจของบรรษัท กลับถูกดูดกลืนเข้าไปอยู่ภายใน ตัวอย่างที่น่าเศร้าอย่างยิ่งคือรูปแบบการเลี้ยงดูเด็ก เวลาที่เด็กเคยใช้ไปกับการเล่นอย่างอิสระลดลง ขณะที่เวลาที่ใช้ในกิจกรรมที่ออกแบบโดยแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียของบรรษัทกลับเพิ่มขึ้น

แบบสำรวจในสหราชอาณาจักรปี 2016 พบว่า เวลาในการเล่นของเด็กต่อสัปดาห์ลดลงจาก 8.2 ชั่วโมงในรุ่นพ่อแม่เหลือเพียงราว 4 ชั่วโมงเท่านั้น ข้อมูลในสหรัฐฯ ก็สะท้อนแนวโน้มเดียวกัน¹⁵ ขณะเดียวกัน ผลสำรวจในปี 2021 โดยองค์กรไม่แสวงหากำไร Common Sense Media ของสหรัฐฯ พบว่า เด็กใช้เวลากับหน้าจอเฉลี่ย 5 ชั่วโมง 33 นาทีต่อวัน—เพิ่มขึ้น 49 นาทีจากเพียงสองปีก่อนหน้า¹⁶

แม้การพิสูจน์ความสัมพันธ์เชิงเหตุผลอย่างตรงไปตรงมาจะซับซ้อน แต่แนวโน้มทั้งสองก็แสดงถึงความเชื่อมโยงกัน¹⁷ และในบริบทของประเด็นนี้คือ สิ่งที่เคยเป็นการเล่นกลางแจ้งของเด็กซึ่งอยู่นอกขอบเขตของบรรษัท บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยการบริโภคผลิตภัณฑ์และบริการจากบรรษัทข้ามชาติผ่านแอปพลิเคชันมือถือแทบทั้งหมด

วัฒนธรรมและความคิด

อำนาจของบรรษัทได้รุกรานเข้าไปถึงความคิดและความฝันของเรา ตัวอย่างหนึ่งคือวลี “ความฝันแบบอเมริกัน” (the American dream) ที่ทุกวันนี้มักถูกนิยามในลักษณะที่เน้นการแสวงหาความมั่งคั่งส่วนบุคคล ซึ่งเป็นความหมายที่กลับหัวกับต้นฉบับอย่างน่าขัน เพราะเจมส์ ทรัสโลว์ อดัมส์ ผู้ที่ได้รับเครดิตว่าเป็นผู้บัญญัติวลีนี้ในปี 1931 แท้จริงแล้วหมายถึง “ความเป็นอยู่ที่ดีซึ่งเป็นของส่วนรวมและต้องอาศัยการพึ่งพากันและกัน”¹⁸

ซาราห์ เชิร์ชเวลล์ ศาสตราจารย์ด้านวรรณคดีอเมริกัน เขียนว่า อดัมส์สร้างแนวคิด “ความฝันแบบอเมริกัน” ขึ้นมาในฐานะคำวิพากษ์ต่อประเทศที่ในทัศนะของเขา ในช่วงทศวรรษ 1920 ได้ “หลงทางไปแล้ว เพราะยกย่องความสำเร็จทางวัตถุเหนือคุณค่าอื่นใดทั้งหมด”¹⁹ เชิร์ชเวลล์ยังเสริมว่า “คำว่า American dream แทบไม่เคยถูกใช้เพื่ออธิบายแนวคิดที่คุ้นเคยเกี่ยวกับการไต่เต้าทางสังคของปัจเจกบุคคลแบบที่ได้รับแรงบันดาลใจจากฮอเรชิโอ แอลเจอร์ จนกระทั่งหลังสงครามโลกครั้งที่สอง”²⁰

อย่างไรก็ตาม ดังที่อลิสสา ควอร์ต แสดงให้เห็นในหนังสือ Bootstrapped: Liberating Ourselves from the American Dream แนวคิดที่ว่าความสำเร็จต้องวัดจากฐานะทางเศรษฐกิจ และขึ้นอยู่กับความพยายามส่วนตัวเพียงลำพัง ได้ฝังแน่นในสังคมอเมริกันอย่างลึกซึ้ง และผลที่ตามมาคือ ความรู้สึกหมดแรงทางการเมือง ควอร์ตเขียนว่า “ลัทธิปัจเจกนิยม” ได้นำไปสู่ “ความรู้สึกค้างคาใจว่า ความล้มเหลวเป็นความผิดของเราเองโดยลำพัง” และตำนานนี้ยัง “ผลักความรับผิดชอบเรื่องความเหลื่อมล้ำมาไว้ที่ตัวเรา ขณะที่ระบบที่มีปัญหากลับลอยตัวรอดพ้นจากการถูกตั้งคำถาม”²¹

แล้วองค์กรไม่แสวงหากำไรล่ะ?

จริยธรรมแบบปัจเจกนิยมที่ควอร์ตกล่าวถึง ยังส่งผลกระทบมาถึงภาคองค์กรไม่แสวงหากำไร และแม้กระทั่งขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมที่มุ่งสร้างความเป็นธรรมทางเศรษฐกิจด้วยเช่นกัน ประการแรก ตามที่ควอร์ตอธิบายไว้ การเน้นย้ำเรื่อง “การพึ่งตนเอง” ทำให้เกิดการบ่อนทำลายการสนับสนุนต่อการจัดสวัสดิการสาธารณะโดยรัฐ ซึ่งส่งผลให้เกิดสิ่งที่ควอร์ตเรียกว่า “ตาข่ายรองรับทางสังคมแบบดิสโทเปีย” ที่องค์กรไม่แสวงหากำไรจำนวนมากต้องทำหน้าที่ประกอบร่าง “โปรแกรมที่พึ่งตนเองเย็บติดกันแบบชั่วคราว—สิ่งที่ไม่ควรมีอยู่แต่ก็มี เพราะเราต้องพึ่งตัวเอง”²²

ตั้งแต่ทศวรรษ 1960 บทบาทของภาคองค์กรไม่แสวงหากำไรคือการพยายามเติมเต็มช่องว่างที่เกิดจากนโยบายรัดเข็มขัดและการลดบทบาทของรัฐสวัสดิการผ่านการแปรรูป ผลลัพธ์ของการขยายตัวนี้คือ องค์กรไม่แสวงหากำไรก็ตกอยู่ภายใต้แรงกดดันแบบเดียวกันกับที่รัฐสวัสดิการเผชิญภายใต้ลัทธิเสรีนิยมใหม่²³ เมื่อองค์กรเหล่านี้พยายามแก้ไขปัญหาสังคม พวกเขาจำเป็นต้องแสวงหาทุนสนับสนุนจากทั้งภาครัฐและแหล่งเงินทุนเอกชน เช่น มูลนิธิการกุศล หรือบางครั้งก็รวมถึงบรรษัทด้วย ซึ่งหมายความว่า วาระความก้าวหน้าทางสังคมหลายประการต้องพึ่งพาแหล่งทุนที่ท้ายที่สุดแล้วมีผลประโยชน์ผูกพันกับการคงไว้ซึ่งแรงจูงใจในการแสวงหากำไร

ในการให้สัมภาษณ์กับ Jacobin เมลิสซา แนชเช็ก สรุปความจริงของการที่องค์กรไม่แสวงหากำไรตกอยู่ภายใต้การครอบงำของบรรษัทไว้อย่างชัดเจนว่า:

“สิ่งนี้ทำให้องค์กรไม่แสวงหากำไรติดกับในความขัดแย้งที่เลี่ยงไม่พ้น—ในทางการเมือง พวกเขาต้องพึ่งพาชนชั้นเดียวกันกับที่กักเก็บทรัพยากรซึ่งจำเป็นต่อการขยายงบประมาณสังคม”²⁴

ยิ่งไปกว่านั้น ตามที่ควอร์ตชี้ให้เห็น ไม่เพียงแต่ความล้มเหลวเท่านั้นที่ถูกมองว่าเป็นเรื่องส่วนตัว แต่แม้แต่ “ความสำเร็จ” ก็ยังถูกมองว่าเกิดจากความสามารถเฉพาะตัวเช่นกัน²⁵ สิ่งนี้ส่งเสริมแนวคิดแบบฮีโร่ว่าผู้นำต้องเป็นบุคคลเดี่ยวที่อยู่บนยอดพีระมิดขององค์กร

คณาจารย์ด้านกฎหมายและนักเคลื่อนไหว ดีน สเปด ตั้งข้อสังเกตว่า นักศึกษาของเขาหลายคนมักอยากเป็น “ผู้อำนวยการองค์กรไม่แสวงหากำไร” ทั้งที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนอยากทำอะไร “โครงสร้างมาก่อนเนื้อหา” สเปดกล่าว “นั่นน่ากังวล—มันส่งผลต่อจินตนาการ”²⁶

กล่าวโดยสรุป วงการจัดการองค์กรไม่แสวงหากำไรได้ถูกบั่นทอนอย่างลึกซึ้งจากการครอบงำของบรรษัท ซึ่งไม่ได้กระทบแค่ตัวองค์กรเท่านั้น แต่ยังรวมถึงขบวนการเคลื่อนไหวเพื่อปลดปล่อยในปัจจุบันด้วย

เมาริซ มิตเชลล์ แห่งพรรค Working Families Party เคยเขียนอย่างทรงพลังไว้ในบทความปี 2022 ว่า ขบวนการเคลื่อนไหวกำลังเผชิญ “หยินและหยาง” ระหว่างแนวคิดปัจเจกนิยมที่เกินจริงซึ่งทำให้การจัดการมีประสิทธิภาพเป็นไปได้ยาก กับแนวคิดการบริหารจัดการแบบรวมหมู่ที่เกินจริงซึ่งทำให้องค์กรยากจะเคลื่อนไหวได้อย่างมีพลัง²⁷

หนึ่งปีต่อมา นิโคล ไวร์ส ผู้อำนวยการเครือข่าย Nonprofit Democracy Network ซึ่งทำงานในด้านเศรษฐกิจแห่งความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ก็ได้สังเกตเห็นพลวัตแบบเดียวกัน โดยชี้ว่า ขั้นตอนแรกที่นักเคลื่อนไหวพยายามก้าวออกจากโมเดลการจัดการแบบบรรษัท มักนำไปสู่สิ่งที่เธอเรียกว่า “ทางออกตรงข้าม” หรือ counter-solutions ซึ่งหมายถึง “ทางออกที่เรียบง่ายเกินไปและเป็นภาพสะท้อนกลับของปัญหาตรงหน้า”²⁸ ไวร์สเสริมว่า หากขบวนการเคลื่อนไหวไม่สามารถก้าวข้ามสองขั้วตรงข้ามนี้ได้ พวกเขาอาจติดอยู่ในวังวนที่ทำลายเป้าหมายแห่งการปลดปล่อยของตนเองในที่สุด

ค้นหาทางออก

หากเป้าหมายคือการปลดปล่อยจากเครือข่ายของอำนาจบรรษัท การหาทางออกจากการครอบงำของบรรษัทจึงเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง แม้จะไม่ใช่ภารกิจง่าย แต่ทั้งขบวนการเคลื่อนไหวและองค์กรไม่แสวงหากำไรทั่วสหรัฐฯ กำลังทุ่มเทจินตนาการไปสู่โลกที่อยู่ “พ้นไปจากนี้” ผลลัพธ์ปรากฏให้เห็นในการริเริ่มที่เพิ่มขึ้นเพื่อเสริมพลังให้กับแรงงาน ออกแบบการบริหารและความเป็นผู้นำที่เป็นประชาธิปไตยและมีประสิทธิภาพ และสร้างเศรษฐกิจที่ตั้งอยู่บนคุณค่าของความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

การเสริมพลังให้แรงงาน : เอริกา สไมลีย์ จากองค์กร Jobs with Justice กล่าวในปี 2023 ว่า ได้เกิด “การตื่นรู้ครั้งใหญ่” ซึ่ง “สิ่งที่เราเคยคิดว่าเป็นไปไม่ได้ กลับกลายเป็นจริงในชั่วข้ามคืน เมื่อแรงงานแสดงให้เราเห็นว่าพวกเขาสามารถถือบรรษัทข้ามชาติให้รับผิดชอบได้อย่างมีพลัง”²⁹ คลื่นการเคลื่อนไหวนี้ส่งผลกระทบอย่างสำคัญ ตัวอย่างเช่น ในเดือนกุมภาพันธ์ 2024 หลังจากต่อต้านการรวมตัวเป็นสหภาพแรงงานมานานกว่าสองปี ผู้บริหาร Starbucks ยอมรับที่จะเจรจาข้อตกลงระดับชาติร่วมกับสหภาพแรงงาน เพื่อกำหนดค่าจ้างและเงื่อนไขการทำงานให้กับแรงงานประมาณ 10,000 คน ใน 400 สาขาทั่วประเทศ³⁰

ในระดับที่กว้างขึ้น แนวคิดที่ว่าบรรษัทเป็นต้นเหตุของความเหลื่อมล้ำขนาดมหาศาลเริ่มเป็นที่ยอมรับ และได้เริ่มเปลี่ยนทิศทางของขบวนการเคลื่อนไหวที่ก่อนหน้านี้เผชิญภาวะถดถอยและความพ่ายแพ้ เราอาจมองเห็นพลวัตนี้ได้ชัดจากการกลับมาอย่างแข็งแกร่งของสหภาพแรงงาน United Auto Workers (UAW) ซึ่งตั้งขึ้นในปี 1935 และเคยเป็นแนวหน้าของนโยบายและโครงการก้าวหน้าที่ช่วยให้คนอเมริกันชนชั้นแรงงานหลายล้านคนเข้าถึงผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจอย่างมหาศาล ในปี 1945–1946 สหภาพเคยจัดการนัดหยุดงานครั้งประวัติศาสตร์นาน 113 วันกับ General Motors ซึ่งนับเป็นการนัดหยุดงานที่ยาวนานที่สุดกับผู้ผลิตรายใหญ่รายใดในประวัติศาสตร์³¹

แต่ในยุคของประธานาธิบดีเรแกน สหภาพแรงงานนี้ก็ต้องยอมลงนามในสัญญาที่เต็มไปด้วยการยอมลดเงื่อนไข (concessionary contracts) อันเป็นผลจากการโจมตีสหภาพอย่างรุนแรงและผลพวงจากการล้มละลายของบริษัท Chrysler ในปี 1979 ขณะเดียวกัน การผลิตก็เริ่มย้ายฐานออกนอกประเทศ รูปแบบของการยอมจำนนนี้ดำเนินต่อเนื่องมาหลายทศวรรษ จนกระทั่งในปี 2023 กลุ่มประชาธิปไตยภายในสหภาพแรงงาน United Auto Workers ได้ก้าวขึ้นมามีอำนาจ และจุดประกายความเป็นขบวนการหัวก้าวหน้าอีกครั้ง โดยระดมพลังของสมาชิกระดับรากหญ้าให้กลับมามีบทบาทในการเลือกผู้นำที่สามารถชี้ชัดว่า ศัตรูตัวจริงที่อยู่เบื้องหลังข้อตกลงอันเลวร้ายคือบรรษัทมหาเศรษฐีมูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์³²

ในเดือนกันยายน 2023 สหภาพแรงงานได้รำลึกถึงประวัติศาสตร์ของตนด้วยการจัด “การนัดหยุดงานแบบสแตนด์อัพ” (stand-up strike) โดยเล็งเป้าไปที่ผู้ผลิตรถยนต์รายใหญ่ทั้งสามของสหรัฐฯ พร้อมกัน³³ ภายใต้การนำของประธานคนใหม่ที่มาจากการเลือกตั้ง ฌอน เฟน สหภาพสามารถทำสิ่งนี้ได้ ไม่เพียงแค่คืนอำนาจให้กับสมาชิก แต่ยังนำการเมืองเรื่องชนชั้นกลับมาเป็นศูนย์กลางของการถกเถียงเกี่ยวกับความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ สองวันก่อนเริ่มการนัดหยุดงาน เฟนกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “ผู้คนกล่าวหาว่าเราก่อสงครามชนชั้น ความจริงคือ สงครามชนชั้นได้ดำเนินมาแล้วในประเทศนี้ตลอด 40 ปีที่ผ่านมา ชนชั้นมหาเศรษฐีเอาทุกอย่างไปหมด แล้วปล่อยให้คนอื่นต้องแย่งเศษอาหารกันเอง”³⁴

ด้วยการย้ำข้อความอย่างไม่ลดละว่า บรรษัทต้องรับผิดชอบต่อความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจในประเทศนี้ และการปลุกพลังสมาชิกให้ลุกขึ้นมาต่อสู้กับเศรษฐกิจที่ถูกออกแบบให้เอื้อบรรษัทผ่านการนัดหยุดงานเชิงกลยุทธ์ สหภาพ UAW ไม่เพียงแต่ชนะสัญญาประวัติศาสตร์ให้กับสมาชิกของตนเท่านั้น แต่ยังได้กลับมามีบทบาททางการเมืองอย่างทรงพลังอีกครั้ง นับแต่นั้น พวกเขาเริ่มจัดตั้งแรงงานในโรงงานรถยนต์ที่ยังไม่มีสหภาพในรัฐทางใต้ สนับสนุนมาตรการเชิงนิเวศ-สังคมในการผลิตรถยนต์ไฟฟ้า และออกแถลงการณ์เรียกร้องให้มีการหยุดยิงในสงครามกาซาที่กำลังดำเนินอยู่³⁵

การจินตนาการถึงรูปแบบความเป็นผู้นำใหม่ : ก่อนหน้านี้ เราได้กล่าวถึงข้อถกเถียงเกี่ยวกับอิทธิพลของบรรษัทตามที่ไวร์สและมิตเชลล์ได้ชี้ไว้ โชคดีที่ทั้งสองยังเสนอแนวทางแก้ไขซึ่งเกี่ยวข้องกับการพัฒนารูปแบบความเป็นผู้นำใหม่ มิตเชลล์เรียกร้องให้เกิดภาวะผู้นำที่ตั้งอยู่บน “ธรรมาภิบาลที่มีความรับผิดชอบต่อขบวนการ”³⁶ ซึ่งเป็นการเดินสายกลางระหว่างโมเดลการบริหารแบบสั่งการของบรรษัท กับการปฏิเสธภาวะผู้นำอย่างสิ้นเชิงที่เขาเรียกว่า “ต่อต้านผู้นำ” (anti-leadership)³⁷

ไวร์สเรียกกระบวนการนี้ว่า “การเติบโตจากปฏิกิริยาไปสู่วิสัยทัศน์”³⁸ เธอเชื่อว่า จากกระบวนการของทางออกและทางออกแบบปฏิกิริยา (counter-solutions) ในกรณีที่ดีที่สุด จะเกิดกระบวนการสังเคราะห์ขึ้นได้ “เมื่อเราพยายามเปลี่ยนแปลงระบบ แล้วเห็นระบบเหล่านั้นกลับมาเกิดซ้ำในทางเลือกของเราเอง เราจะได้เรียนรู้มากขึ้นว่า ทุนนิยมและอุดมการณ์ของมันฝังอยู่ภายในและรายรอบตัวเราอย่างไร และเราต้องทำอะไรจึงจะสามารถเปลี่ยนแปลงมันได้”³⁹

สำหรับมิตเชลล์ สิ่งหนึ่งที่จำเป็นในการหาจุดกึ่งกลางนี้ คือขบวนการเคลื่อนไหวต้องเลิกกลัวการรวมตัวเป็นสหภาพแรงงาน เพราะหลายครั้ง สหภาพถูกมองว่าเป็นสัญญาณของความล้มเหลวในการบริหาร และเป็นสิ่งที่ควรต่อต้าน แทนที่จะมองว่าเป็นสัญญาณของแรงงานที่มีอำนาจ⁴⁰ ดังที่มิตเชลล์เขียนไว้…

ผู้จัดการควรสนับสนุนและยอมรับการรวมตัวของแรงงานในองค์กรเคลื่อนไหวในฐานะที่เป็นการสะท้อนคุณค่าของเรา…

ข้อตกลงแรงงานร่วม (collective bargaining agreements) สามารถเพิ่มความชัดเจน ส่งเสริมความเป็นธรรม สร้างความรับผิดชอบ และจัดให้มีภาษาร่วมที่ใช้ในองค์กรได้ ที่สำคัญที่สุด ความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างแรงงานกับฝ่ายจัดการสามารถเป็นสะพานเชื่อมช่องว่าง และกลายเป็นทรัพยากรที่ต่อเนื่องสำหรับทั้งผู้จัดการและสมาชิกทีมในการขับเคลื่อนเป้าหมายร่วมกัน⁴¹

มิตเชลล์ยังเน้นว่า เราจำเป็นต้องแทนที่เศรษฐกิจที่ถูกครอบงำโดยบรรษัท ด้วยเศรษฐกิจที่ตั้งอยู่บนคุณค่าของความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

เขาเคยกล่าวไว้ว่า “เราทุ่มเวลาคิดเรื่องการสร้างรายได้แบบไม่เบียดเบียน การเป็นเจ้าของเครื่องมือการผลิต การเป็นเจ้าของเครื่องมือทางการเมือง และการสร้างเศรษฐกิจที่สามารถรองรับองค์กรภาคประชาชน ไว้น้อยเกินไป เราจำเป็นต้องทำให้องค์กรของเราส่งมอบผลประโยชน์ที่แท้จริง เป็นรูปธรรม แก่ผู้คนที่เรารับใช้ และทำให้ฐานมวลชนจำนวนมากสามารถเป็นเจ้าของและมีบทบาทกำกับทิศทางองค์กรเหล่านี้ได้”⁴²

คุณค่าของความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ในขณะเดียวกัน เศรษฐกิจแห่งความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน (solidarity economy)—ซึ่งเป็นขบวนการที่มุ่งทำให้ชุมชนเป็นเจ้าของเศรษฐกิจในชีวิตประจำวันได้จริง—ก็ยังคงขยายตัวอย่างต่อเนื่อง ขบวนการนี้มีหลายแง่มุม หนึ่งในนั้นคือความพยายามที่เกิดขึ้นทั้งในภาคองค์กรไม่แสวงหากำไรและนอกเหนือจากนั้น เพื่อรับเอากรอบคิดแบบเศรษฐกิจแห่งความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันมาใช้⁴³

กลุ่มผู้นำเศรษฐกิจแห่งความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันกลุ่มหนึ่งเขียนไว้เมื่อปีที่แล้วว่า องค์กรไม่แสวงหากำไรจำนวนเพิ่มขึ้น—ได้กลายเป็น “องค์กรเคลื่อนไหว” (movement organizations) ซึ่งหมายถึงว่า พวกเขา “กำลังเดินหน้าไปสู่การเปลี่ยนแปลงเชิงระบบที่มุ่งให้เราก้าวพ้นจากทุนนิยม และได้ยึดเอาเศรษฐกิจแห่งความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันเป็นดาวเหนือชี้ทาง”⁴⁴

พวกเขาเสริมอีกว่า องค์กรทั้งสามที่พวกเขามีบทบาทนำ ถือเป็น “ภาพย่อส่วนของการเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้นในองค์กรเคลื่อนไหวหลายร้อยแห่งทั่วประเทศ”⁴⁵ นอกจากนี้ สหกรณ์แรงงาน (worker cooperatives) ซึ่งเคยถูกมองว่าเป็นเรื่องชายขอบในโลกนโยบายสาธารณะ ก็สามารถคว้าชัยชนะทางกฎหมายอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ปี 2018 ทั้งในระดับรัฐและระดับรัฐบาลกลาง⁴⁶

นี่คือจุดจบของโลกแบบที่เรารู้จักกัน

กล่าวโดยสรุป สหภาพแรงงาน ขบวนการเคลื่อนไหว และองค์กรไม่แสวงหากำไรสามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองที่แท้จริงได้ เมื่อพวกเขาเปลี่ยนแปลงตนเองให้สอดคล้องกับคุณค่าและวิสัยทัศน์ของโลกที่พวกเขาอยากเห็น โลกที่หลุดพ้นจากการครอบงำของบรรษัทจะมีรูปร่างหน้าตาแตกต่างจากโลกที่เราอาศัยอยู่ทุกวันนี้โดยสิ้นเชิง—และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมเราจึงต้องจินตนาการถึงโลกทางเลือกนี้อยู่เสมอ เพื่อทำให้มันกลายเป็นความจริง

โลกแบบนั้นจะหน้าตาเป็นอย่างไร? มีคำพูดที่ถูกหยิบยกซ้ำ ๆ ว่า “เราจินตนาการถึงจุดจบของโลกได้ง่ายกว่าจุดจบของทุนนิยม”⁴⁷ —และนั่นคือเหตุผลที่เราจำเป็นต้องกล้า “จดจำอนาคต”⁴⁸ ดังที่กลุ่ม Art.coop กล่าวไว้ และกล้าคิดกล้าฝันถึงโลกอีกใบที่แตกต่างจากเดิม

แม้บางแง่มุมของวิสัยทัศน์นี้ยังต้องพัฒนา แต่เราสามารถร่างโครงบางประการได้:

ในโลกอนาคตนี้ ประชาธิปไตยของแรงงาน การเป็นเจ้าของร่วมของชุมชน และการยกระดับคุณภาพชีวิตโดยรวมจะเป็นแกนกลางของเศรษฐกิจ อุตสาหกรรมน้ำมันและก๊าซจะไม่ทำลายโลก ไม่ทำให้ผู้คนนับล้านต้องพลัดถิ่นหรือเสี่ยงชีวิต เพราะเชื้อเพลิงฟอสซิลจะถูกแบน การผลิตพลังงานหมุนเวียนจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล และสุขภาวะสิ่งแวดล้อมจะได้รับการฟื้นฟู

ไม่มีใครต้องอพยพข้ามโลกเพื่อทำงานบ้านค่าจ้างต่ำ เพราะเศรษฐกิจท้องถิ่นของพวกเขาจะไม่ถูกทำลายจากบริษัทที่จับปลาเกินขนาดในมหาสมุทรของพวกเขา ผู้คนจะสามารถเดินทางด้วยเครื่องบินได้อย่างมั่นใจ ว่าผู้สร้างและผู้ขับเครื่องบินได้รับค่าตอบแทนที่เป็นธรรม และได้รับแรงสนับสนุนให้ทำให้การเดินทางทางอากาศปลอดภัยสำหรับทุกคน เครื่องบินส่วนตัวและเรือยอชต์จะกลายเป็นเพียงซากอดีต การเดินทางจะเป็นสิ่งที่ทุกคนเข้าถึงได้ ทั้งราคาถูกและปล่อยมลพิษต่ำ

ผู้ก่อสร้างบ้านจะไม่ต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อมีบ้านของตัวเอง เพราะบริษัทเงินทุนเอกชนจะไม่ได้ผูกขาดตลาดที่อยู่อาศัยอีกต่อไป บ้านจะถูกจัดหาโดยการเป็นเจ้าของร่วมของรัฐและชุมชน และมีราคาที่ใช้เพียงส่วนเล็ก ๆ ของรายได้ต่อเดือน บ้านเดี่ยวจะถูกปรับปรุงให้ยั่งยืน คนงานเกษตรที่เพาะปลูกอาหารจะมีสิทธิ์กำหนดว่าจะปลูกอะไร โดยให้ความสำคัญกับความยั่งยืนทางสิ่งแวดล้อมและสุขภาวะของชุมชน ไม่ใช่กำไรของบรรษัทเกษตรอุตสาหกรรม

เด็กนับล้านจะสามารถเข้าเรียนในโรงเรียนของรัฐที่ได้รับทุนสนับสนุนอย่างดี ครูและเจ้าหน้าที่จะมีจำนวนเพียงพอ ได้รับค่าตอบแทนที่เหมาะสม เพื่อช่วยให้เด็ก ๆ ได้เรียนรู้และเติบโต เพราะการศึกษาสาธารณะจะไม่ถูกทำให้แร้นแค้นเพื่อเอื้อโรงเรียนเอกชนและเช่าเหมาลำ ผู้สูงวัยนับล้านจะมีชีวิตบั้นปลายอย่างมีศักดิ์ศรีในสถานที่ที่สะอาดและสะดวกสบาย และผู้ดูแลของพวกเขาก็จะได้รับค่าตอบแทนอย่างเป็นธรรม พร้อมภาระงานที่ยั่งยืน

เราสามารถบรรยายต่อไปได้อีกมาก เพราะการสร้างโลกที่พ้นจากการครอบงำของบรรษัท หมายถึงการเปลี่ยนแปลงทุกมิติของเศรษฐกิจที่ปัจจุบันถูกควบคุมโดยแรงขับแห่งกำไรของบรรษัท—และนั่นหมายความว่า โลกแบบใหม่นี้อยู่ทุกที่ อยู่ต่อหน้าเราอย่างชัดแจ้ง

เส้นทางสู่การเปลี่ยนผ่านจากระเบียบเดิม จะต้องโรยทางด้วยความมุ่งมั่นกล้าหาญต่อโมเดลประชาธิปไตยและการกระจายอำนาจในทุกระดับของภาคประชาสังคม ความพยายามนี้ได้เริ่มขึ้นแล้ว การทำความเข้าใจรูปร่างและแนวโน้มของการต่อสู้เหล่านี้คือหนทางที่ดีที่สุดในการรักษาเส้นทางหลบหนีของเราไว้ในสายตา

ขออุทิศบทความนี้ให้กับองค์กรต่าง ๆ ที่ได้เริ่มต้นลงมือสร้างโลกแบบใหม่นี้แล้ว—และต่อคลื่นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่อาจมาถึงพร้อมกับยุคใหม่แห่งการต่อสู้กับอำนาจบรรษัท และเพื่อเสรีภาพร่วมกันของเรา

Notes

  1. Freddy Brewster, “The Hole In Boeing’s Inspection Program,” The Lever, February 7, 2024, www. levernews.com/the-hole-in-boeings-inspection-program/; Ian Duncan, Michael Laris, and Lori Aratani, “Boeing 737 Max crashes were ‘horrific culmination’ of errors, investigators say,” Washington Post, September 16, 2020, http://www.washingtonpost.com/local/trafficandcommuting/boeing-737-max-crashes-were-horrific-culmination-of-errors-investigators-say/2020/09/16/72e5d226-f761-11ea-89e3-4b9efa36dc64_story.html; and Aaron C. Davis and Marina Lopes, “How the FAA allows jetmakers to ‘self certify’ that planes meet U.S. safety requirements,” Washington Post, March 15, 2019, http://www.washingtonpost.com/investigations/how-the-faa-allows-jetmakers-to-self-certify-that-planes-meet-us-safety-requirements/2019/03/15/96d24d4a-46e6-11e9-90f0-0ccfeec87a61_story.html.
  2. Peter Whoriskey, “Rising painkiller addiction shows damage from drugmakers’ role in shaping medical opinion,” Washington Post, December 30, 2012, http://www.washingtonpost.com/business/economy/2012/12/30/014205a6-4bc3-11e2-b709-667035ff9029_story.html. See also “Understanding the Opioid Overdose Epidemic,” Centers for U.S. Disease Control and Prevention, April 5, 2024, http://www.cdc.gov/ overdose-prevention/about/understanding-the-opioid-overdose-epidemic.html.
  3. Jon Gambrell, “Analysis: At COP28, Sultan al-Jaber got what the UAE wanted. Others leave it wanting much more,” Associated Press, last modified December 13, 2023, apnews.com/article/cop28-uae-dubai-sultan-al-jaber-analysis-0ca576d33e2ad361e49f51f6fee99d8d.
  4. George J. Stigler, “The Theory of Economic Regulation,” Bell Journal of Economics and Management Science 2, no. 1 (Spring 1971): 3–21; and Sam Peltzman, The Economic Theory of Regulation after a Decade of Deregulation (Washington, DC: Brookings Institution, Brookings Papers on Economic Activity, 1989).
  5. Philip K. Dick, Do Androids Dream of Electric Sheep? (New York: Doubleday and Company, 1968).
  6. Karl Marx and Friedrich Engels, Manifesto of the Communist Party (Moscow: Progress Publishers, 1848).
  7. john a. powell and Sara Grossman, “Countering Authoritarianism: Forging a Progressive Response to Fragmentation,” NPQ, March 16, 2023, nonprofitquarterly.org/countering-authoritarianism-forging-a-progressive-response-to-fragmentation/.
  8. Steve Dubb, “A Clear-Eyed Look at the Consolidation of a Billionaire Class,” NPQ, March 13, 2024, nonprofitquarterly.org/a-clear-eyed-look-at-the-consolidation-of-a-billionaire-class/.
  9. Martin Gilens and Benjamin I. Page, “Testing Theories of American Politics: Elites, Interest Groups, and Average Citizens,” Perspectives on Politics 12, no. 3 (September 2014): 564–81.
  10. Thomas Ferguson, Golden Rule: The Investment Theory of Party Competition and the Logic of Money-Driven Political Systems (Chicago: University of Chicago Press, 1995), 27. See also Steve Dubb, “The Struggle Over the Social Contract: Applying an Investment Lens to Politics,” NPQ, February 23, 2022, nonprofitquarterly.org/the-struggle-over-the-social-contract-applying-an-investment-lens-to-politics/.
  11. Charles E. Lindblom, Politics and Markets: The World’s Political-Economic Systems (New York: Basic Books, 1977). See also Ann Crittenden, “The ‘Veto Power’ of Big Business,” New York Times, January 29, 1978, http://www.nytimes.com/1978/01/29/archives/the-veto-power-of-big-business-business-under-fire.html.
  12. Steve Dubb, “The Best Elections Money Can Buy,” NPQ, January 25, 2023, nonprofitquarterly.org/the-best-elections-money-can-buy/. See also Syllabus, Citizens United v. Federal Election Commission, no. 08-205, October Term, 2009, http://www.fec.gov/resources/legal-resources/litigation/cu_sc08_opinion.pdf.
  13. James Manyika et al., Companies in the 21st century: A new look at how corporations impact the economy and households (New York: McKinsey Global Institute, June 2021), 1.
  14. Spencer Y. Kwon, Yueran Ma, and Kaspar Zimmermann, “100 Years of Rising Corporate Concentration,” Insights/Research Brief, Becker Friedman Institute for Economics, University of Chicago, April 5, 2023, bfi.uchicago.edu/insight/research-summary/100-years-of-rising-corporate-concentration/.
  15. Press Association, “Children spend only half as much time playing outside as their parents did,” The Guardian, July 27, 2016, http://www.theguardian.com/environment/2016/jul/27/children-spend-only-half-the-time-playing-outside-as-their-parents-did. See also Caitriona Maria, “Fading Fun: The Critical Mission To Keep American Kids at Play,” Star Local Media, March 3, 2024, starlocalmedia.com/news/state/fading-fun-the-critical-mission-to-keep-american-kids-at-play/article_c74d265d-8c2b-567f-b032-269b606788bc.html.
  16. Melinda Wenner Moyer, “Kids as Young as 8 Are Using Social Media More Than Ever, Study Finds,” New York Times, March 24, 2022, http://www.nytimes.com/2022/03/24/well/family/child-social-media-use.html.
  17. Tassia K. Oswald et al., “Psychological impacts of ‘screen time’ and ‘green time’ for children and adolescents: A systematic scoping review,” PLoS ONE 15, no. 9 (September 2020): e0237725.
  18. Sarah Churchwell, “A Brief History of the American Dream,” The Catalyst, no. 21 (Winter 2021), http://www.bushcenter.org/catalyst/state-of-the-american-dream/churchwell-history-of-the-american-dream.
  19. Ibid.
  20. Ibid. For some of the factors behind this shift in the meaning of the American dream, see Steve Dubb, “Of Myths and Markets: Moving Beyond the Capitalist God That Failed Us,” NPQ, April 19, 2023, nonprofitquarterly.org/of-myths-and-markets-moving-beyond-the-capitalist-god-that-failed-us/.
  21. Alissa Quart, Bootstrapped: Liberating Ourselves from the American Dream (New York: Ecco, 2023), 4, 5.
  22. Steve Dubb and Alissa Quart, “America’s Broken Safety Net—and How to Address It: An Interview with Alissa Quart,” NPQ, March 15, 2023, nonprofitquarterly.org/americas-broken-safety-net-and-how-to-address-it-an-interview-with-alissa-quart/.
  23. Benjamin Y. Fong and Melissa Naschek, “NGOism Serves the Status Quo,” interview by Jennifer C. Pan and Cale Brooks, Jacobin, June 14, 2021, jacobin.com/2021/06/ngoism-nonprofit-foundation-status-quo-community-unions.
  24. Ibid.
  25. Dubb and Quart, “America’s Broken Safety Net.”
  26. Steve Dubb, “Nonprofits and Movements: How Do the Two Relate?,” NPQ, March 29, 2023, nonprofitquarterly.org/nonprofits-and-movements-how-do-the-two-relate/
  27. Maurice Mitchell, “Building Resilient Organizations: Toward Joy and Durable Power in a Time of Crisis,” NPQ, The Forge, and Convergence, November 29, 2022, nonprofitquarterly.org/building-resilient-organizations-toward-joy-and-durable-power-in-a-time-of-crisis/.
  28. Nicole Wires, “Making Economic Democracy Work: How to Practice Shared Leadership,” NPQ, November 28, 2023, nonprofitquarterly.org/making-economic-democracy-work-how-to-practice-shared-leadership/.
  29. Erica Smiley, “The Great Awakening, and Workers’ Fight to Stay Woke,” Nonprofit Quarterly Magazine 30, no. 2 (Summer 2023): 48–57.
  30. Harold Meyerson, “Starbucks Stops Opposing Its Baristas’ Union,” American Prospect, February 27, 2024, prospect.org/labor/2024-02-27-starbucks-stops-opposing-baristas-union-master-contract/.
  31. Barry Eidlin, “Shawn Fain Is Channeling the Best of the UAW’s Past,” Jacobin, October 16, 2023, jacobin.com/2023/10/shawn-fain-united-auto-workers-past-walter-reuther-strike.
  32. Steve Dubb, “Could a Union Win in Chattanooga Lead to Greater Labor Gains in the South?” NPQ, May 1, 2024, nonprofitquarterly.org/could-a-union-win-in-chattanooga-lead-to-greater-labor-gains-in-the-south/.
  33. Paul Prescod, “UAW President Shawn Fain Is Showing How to Build Working-Class Struggle,” Jacobin, September 28, 2023, jacobin.com/2023/09/shawn-fain-uaw-strike-leadership-class-struggle/. And see Rithika Ramamurthy, “Striketober, Again!,” NPQ, October 25, 2023, nonprofitquarterly.org/ striketober-again/.
  34. Prescod, “UAW President Shawn Fain Is Showing How to Build Working-Class Struggle.”
  35. Dubb, “Could a Union Win in Chattanooga Lead to Greater Labor Gains in the South?”; Luke Tonachel, “The Successful UAW Strike Portends a Successful EV Transition,” Expert Blog, National Resources Defense Council, November 20, 2023, http://www.nrdc.org/bio/luke-tonachel/successful-uaw-strike-portends-successful-ev-transition; and “UAW Statement on Gaza and Palestine,” United Auto Workers, December 1, 2023, uaw.org/uaw-statement-israel-palestine/.
  36. “Building Movement-Accountable Government: A Conversation with Steve Dubb, Rithika Ramamurthy, and Maurice Mitchell,” Nonprofit Quarterly Magazine 30, no. 2 (Summer 2023): 42–47.
  37. Mitchell, “Building Resilient Organizations.”
  38. Wires, “Making Economic Democracy Work.”
  39. Ibid.
  40. CJ Garcia-Linz, “The Labor Movement Includes Nonprofit Workers, Too,” Teen Vogue, February 12, 2024, http://www.teenvogue.com/story/labor-movement-includes-nonprofit-workers-oped.
  41. Mitchell, “Building Resilient Organizations.”
  42. Dubb, Ramamurthy, and Mitchell, “Building Movement-Accountable Government.”
  43. Emily Kawano, “Imaginal Cells of the Solidarity Economy,” Nonprofit Quarterly Magazine 28, no. 2 (Summer 2021): 48–55.
  44. Emily Kawano et al., “Stories of Organizational Transformation: Moving Toward System Change and a Solidarity Economy,” Nonprofit Quarterly Magazine 30, no. 2 (Summer 2023): 76.
  45. Ibid, 78.
  46. Esteban Kelly and Mo Manklang, “Unlikely Advocates: Worker Co-ops, Grassroots Organizing, and Public Policy,” Nonprofit Quarterly Magazine 30, no. 2 (Summer 2023): 66–75.
  47. See, for example, Mark Fisher, “It’s easier to imagine the end of the world than the end of capitalism,” in Capitalist Realism: Is There No Alternative? (London, England: Zero Books, 2022), 1–15.
  48. Cate Fox and Nichole M. Christian, “How Philanthropy Can Show Up for an Arts Solidarity Economy,” NPQ, January 18, 2023, nonprofitquarterly.org/how-philanthropy-can-show-up-for-an-arts-solidarity–economy/.

Leave a Reply

We use cookies to personalise content and ads, to provide social media features and to analyse our traffic. We also share information about your use of our site with our social media, advertising and analytics partners. View more
Cookies settings
Accept
Privacy & Cookie policy
Privacy & Cookies policy
Cookie name Active
  Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compareสถาบันนโยบายศึกษาในสหรัฐอเมริกา จัดทำรายงานประจำปีเรื่อง Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compare" ออกมาเมื่อเร็วๆ นี้ เนื้่อหาในรายงานระบุว่า ตอนนี้กลาโหมของสหรัฐฯ รู้แล้วว่า การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ(climate change) ถือเป็น "ตัวคูณของภัยคุกคามด้านความมั่นคง" หลักฐานประการหนึ่งคือ นับตั้งแต่ปี 2008 เป็นต้นมา งบประมาณของรัฐบาลสหรัฐฯ เองได้ถูกแบ่งสรรปันส่วนไปใช้ในเรื่องการจัดการกับเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น ตั้งแต่ปี 2008 และปี 2011 มีการจัดสรรงบโลกร้อนเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่าสองเท่า (จาก 7.4 พันล้านเหรียญ เป็น 18.1 พันล้านเหรียญ) กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในปี 2008 สหรัฐฯ นั้นใช้งบประมาณราว 94 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และในปี 2011 ใช้งบระมาณราว 41 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุกๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ แต่สิ่งที่น่าสนใจก็คือ การเปลี่ยนผ่านของการใช้งบประมาณดังกล่าวนี้ มิได้ทำให้การลงทุนเพื่อทำให้เกิดความมั่นคงด้านสภาพภูมิอากาศมากนักเมื่อเทียบกับขนาดของภัยคุกคามของการเปี่ลยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่เกิดขึ้นและรออยู่ข้างหน้า ยิ่งไปกว่านั้น รายงานนี้ยังได้เปรียบเทียบกรณีศึกษาประเทศจีนว่ามีความก้าวหน้ามากกว่าสหรัฐอเมริกาในเรื่องนี้มาก รายงานระบุว่า ถึงแม้การใช้จ่ายทางการทหารของจีนจะไม่โปร่งใสไปเสียทั้งหมด แต่จีนนั้นใช้งบประมาณ 2-3 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ รายงานนี้ ได้สรุปฟันธงว่า ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลทั้งในด้านความมั่นคง ทางสิ่งแวดล้อม และทางเศรษฐกิจ การจัดสรรงบประมาณและทรัพยากรในด้านกลาโหมให้กับงบประมาณในการจัดการด้านการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลสำหรับสหรัฐอเมริกา รายละเอียดของรายงานดาวน์โหลดได้ที่  www.fpif.org/files/2521/mil%20v%20climate%202010.pdf
Save settings
Cookies settings