ทำแคมเปญอย่างไรให้ประสบความสำเร็จ (5) : ลำดับขั้นของการรณรงค์เพื่อสร้างแรงจูงใจ

แคมเปญที่ประสบความสำเร็จหลายแคมเปญมักถูกวางแผนเป็นลำดับเหตุการณ์อย่างเรียบง่าย โดยปกติแล้วจะมีเพียงหนึ่งหรือสองวันที่แน่นอน ส่วนที่เหลือเป็นห่วงโซ่ของเป้าหมายที่ต้องไปให้ถึง — คล้ายกับการไต่ระดับขึ้นไปทีละขั้น หรือก้าวจากหินก้อนหนึ่งไปอีกก้อนหนึ่ง โดยไม่สามารถระบุเวลาได้อย่างแน่นอนว่าจะไปถึงเมื่อไร ให้เริ่มวางแผนย้อนกลับจากจุดที่ต้องการให้เกิดการลงมือทำซึ่งควรเป็นวันที่กำหนดแน่นอน (เช่น งานอีเวนต์) หรือวันที่สามารถประมาณได้ดีพอเพื่อให้เตรียมการสื่อสาร ทรัพยากร และศักยภาพที่จำเป็นไว้พร้อมเมื่อถึงวันนั้น วันที่เริ่มต้นของแคมเปญสามารถกำหนดได้โดยรวมเวลาที่ต้องใช้ในแต่ละขั้นตอนก่อนถึงจุดเรียกร้องให้ลงมือทำ แคมเปญมักเริ่มต้นด้วยการสร้างการรับรู้ — การรับรู้ถึงปัญหา ซึ่งจะน่าสนใจยิ่งขึ้นหากสามารถแสดงให้เห็น “ผู้ได้รับผลกระทบ” หรือ “ผู้ถูกกระทำ” อย่างชัดเจน ลำดับของแคมเปญที่แสดงในภาพด้านบนใช้สูตรพื้นฐานเดียวกับป้ายเตือนไฟไหม้ คือ การรับรู้ → การสอดคล้อง → การมีส่วนร่วม → การลงมือทำ แต่ละส่วนต้องเชื่อมโยงกันอย่างแนบสนิทเหมือนชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ (1) “ผู้สร้างปัญหา” ต้องเป็นผู้ที่เกี่ยวข้องกับผู้ถูกกระทำโดยตรง (2) “ทางแก้” ต้องสามารถแก้ปัญหาเฉพาะนั้นได้จริง และอื่นๆ ในทำนองเดียวกัน ดังนั้น ในเส้นทางการสื่อสารแบบคลาสสิกนี้ เรื่องราวจะเริ่มต้นเมื่อเรามองเห็นปัญหา — เราเห็น “ผู้ถูกกระทำ” ซึ่งอาจเป็นมนุษย์ วัตถุ สัตว์ หรือแม้แต่พืชก็ได้ เช่น ปลาในแม่น้ำที่ตายเพราะมลพิษ อาคารที่เสียหายจากฝนกรด หรือบุคคลที่ถูกทรมาน นี่คือช่วงของการสร้างการรับรู้ […]

ทำแคมเปญอย่างไรให้ประสบความสำเร็จ (4) : การเริ่มต้น

คำว่า “ข้อมูล” และ “การสื่อสาร” มักถูกใช้แทนกัน แต่ความหมายของทั้งสองนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง — “ข้อมูล” คือการให้(giving out) ส่วน “การสื่อสาร” คือการเข้าถึง (getting through) -Sidney J. Harris นักข่าวและนักเขียนชาวอเมริกัน การสื่อสารที่ดีมักไม่เป็นที่สังเกต เช่นเดียวกับการออกแบบที่ดี เรามักจะสังเกตได้เฉพาะเมื่อมันแย่ ตัวอย่างคลาสสิกที่มักถูกยกขึ้นมาคือแผนที่รถไฟใต้ดินลอนดอน เพราะมันตอบโจทย์การใช้งานได้ดีมาก เราจึงไม่รู้สึกถึงการออกแบบ แต่หากใช้มันในการเดินเท้าไปรอบลอนดอน จะพบว่ามันแทบไม่สะท้อน “ความจริง” ทางภูมิศาสตร์เลย อย่ายึดติดกับวลีเก่าๆ อย่าง “ส่งสารให้ถึงผู้รับ” เพราะนักรณรงค์ที่หมกมุ่นอยู่กับการ “ส่งสาร(sending message)” จะไม่มีวันประสบความสำเร็จ พวกเขาจะโน้มน้าวใจได้แค่ตัวเองเท่านั้น การสื่อสารที่ได้ผลต้องเป็นสองทาง — คล้ายโทรศัพท์มากกว่าโทรโข่ง — ต้องมีการมีส่วนร่วมของทั้งสองฝ่าย การสื่อสารจริงๆ (real communication) นั้นหายาก และคือการ “ถ่ายทอดความคิดจากจิตใจของผู้ส่งไปยังจิตใจของผู้รับ” หากผู้รับไม่ต้องการรับสาร ไม่ว่าเราจะพยายามมากแค่ไหน เขาก็จะไม่รับมัน ดังนั้น ผู้ที่ต้องการสื่อสารจึงจำเป็นต้องเข้าใจแรงจูงใจของผู้รับสาร ข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้นบ่อยคือการมองการสื่อสารเป็นเพียงกระบวนการเชิงเทคนิคทางเดียวซึ่งออกแบบมาให้สะท้อนมุมมองของผู้ส่งโดยไม่สนใจว่าจะเข้าถึงผู้รับได้จริงหรือไม่ คำอย่าง […]

หลัก 7 ประการของการรณรงค์

เป้าหมายของการรณรงค์คือการสร้างการเปลี่ยนแปลงหรือเสริมความมั่นคงของสภาวะที่ดีให้ดียิ่งขึ้น การรณรงค์ขับเคลื่อนด้วย “สาเหตุ” ซึ่งอาจเป็นอะไรก็ได้ ตั้งแต่การโน้มน้าวให้บุคคลเปลี่ยนพฤติกรรมบางอย่าง ไปจนถึงการผลักดันให้สังคมเปลี่ยนแปลงรัฐบาล การเปลี่ยนแปลงอาจเกิดขึ้นในระดับครอบครัวไปจนถึงระดับระหว่างประเทศ สิ่งที่เป็นสาเหตุของการรณรงค์คือแรงกระตุ้นทางอารมณ์ที่ผลักดันไปสู่เป้าหมายที่ต้องการ นี่คือสิ่งที่ให้ทั้งแรงจูงใจและความกล้าหาญเมื่อจำเป็น และยังกลายเป็นเรื่องราวที่คุณต้องเล่าออกไป การสร้างการเปลี่ยนแปลงต้องได้รับ “อนุญาต” จากผู้อื่น การเปลี่ยนแปลงทุกอย่างย่อมส่งผลกระทบต่อคนอื่น ดังนั้นเราต้องระบุและทำความเข้าใจกับบุคคลที่เราต้องมีอิทธิพลเหนือพวกเขา คนที่เราต้องให้มาอยู่ข้างเรา หากเราไม่สามารถได้รับ “อนุญาต” จากบุคคลสำคัญเหล่านี้ โอกาสที่จะประสบความสำเร็จก็ลดลง ดังนั้น การเข้าใจและโน้มน้าวกลุ่มเป้าหมายของเราจึงเป็นหัวใจของการรณรงค์ เพื่อให้ได้รับอนุญาตจากผู้อื่น เราต้องเล่าเรื่องที่น่าดึงดูดใจ ผู้คนมักถูกโน้มน้าวด้วยเรื่องราว เรื่องราวของการรณรงค์เรียกว่า “เรื่องเล่า” (narrative) ซึ่งเกิดจากความเข้าใจในคุณค่าของสาเหตุที่เราขับเคลื่อน ผลประโยชน์ที่เสนอให้ และความเข้าใจในทัศนคติ ความรู้ และวาระของกลุ่มเป้าหมาย เราแบ่งปันเรื่องเล่านี้ผ่านกิจกรรมที่สอดประสานกัน และด้วยการเล่าเรื่องที่น่าสนใจ เราจึงได้รับ “อนุญาต” ให้ดำเนินการรณรงค์ เรื่องราวที่ทรงพลังต้องมีโครงสร้าง ลำดับ และแผนที่ชัดเจน เพื่อกระตุ้นอารมณ์ของผู้ฟัง เรื่องราวที่ดีต้องถูกเล่าอย่างเป็นลำดับและส่งผ่านช่องทางที่เหมาะสมในช่วงเวลาที่เหมาะสม นักเขียนนวนิยาย นักเขียนบท และนักเขียนบทละครต่างตระหนักถึงความสำคัญของการวางชั้นเชิงเรื่องราวให้ดำเนินไปในจังหวะที่ถูกต้อง การเล่าเรื่องที่ยอดเยี่ยมเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์ ซึ่งต้องอาศัยทั้งการวางแผนอย่างรอบคอบและความคิดสร้างสรรค์ การลำดับการนำเสนอข้อมูลมีผลต่อปฏิกิริยาของผู้ฟังทั้งในนิยายและในเรื่องราวของการรณรงค์ แผนสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตามความคิดเห็นและสถานการณ์ แม้ว่าการวางแผนรายละเอียดของการรณรงค์จะเป็นสิ่งสำคัญ แต่ความยืดหยุ่นและการปรับตัวก็สำคัญไม่แพ้กัน เนื่องจากมีปัจจัยภายนอกที่อาจส่งผลกระทบต่อความสามารถในการสื่อสารของเรา และบางครั้งอาจมีการเคลื่อนไหวที่ตั้งใจขัดขวางการรณรงค์ของเรา ในฐานะนักรณรงค์ […]

อูฐ 18 ตัว

ชายผู้มีปัญญาคนหนึ่งขี่อูฐของเขาเข้าไปในหมู่บ้านกลางทะเลทรายในช่วงเย็นและขอน้ำดื่มจากชาวบ้านคนหนึ่ง “แน่นอน” ชาวบ้านตอบและยื่นน้ำให้หนึ่งถ้วย ชายผู้นั้นดื่มหมดถ้วยแล้วกล่าวว่า “ขอบคุณในความเมตตาของท่าน ข้าสามารถช่วยอะไรท่านได้บ้างก่อนที่ข้าจะเดินทางต่อ?” ชาวบ้านตอบว่า “ได้สิ เรามีปัญหาภายในครอบครัว บิดาของเราเพิ่งเสียชีวิตและทิ้งฝูงอูฐ 17 ตัวไว้ให้เรา ในพินัยกรรมของเขากำหนดว่า • พี่ชายคนโตต้องได้ 1/2 ของฝูงอูฐ • พี่ชายคนกลางต้องได้ 1/3 • ส่วนข้าซึ่งเป็นน้องคนเล็กต้องได้ 1/9 แต่เราจะสามารถแบ่งอูฐ 17 ตัวตามสัดส่วนนั้นได้อย่างไร โดยไม่ต้องฆ่าพวกมัน ซึ่งเราก็ไม่อยากทำ?” “พาข้าไปที่บ้านของเจ้า” ชายผู้มีปัญญากล่าว เมื่อเข้าไปในบ้าน เขาเห็นพี่ชายทั้งสองกำลังโต้เถียงกันอย่างรุนแรง “รอก่อน” ชายผู้มีปัญญากล่าว “ข้าจะช่วยพวกเจ้าเอง นี่ ข้ามอบอูฐของข้าให้พวกเจ้า ตอนนี้พวกเจ้ามีอูฐทั้งหมด 18 ตัวแล้ว” • 1/2 ของ 18 คือ 9 ตัว พี่ชายคนโตได้รับ 9 ตัว • 1/3 ของ 18 คือ […]

We use cookies to personalise content and ads, to provide social media features and to analyse our traffic. We also share information about your use of our site with our social media, advertising and analytics partners. View more
Cookies settings
Accept
Privacy & Cookie policy
Privacy & Cookies policy
Cookie name Active
  Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compareสถาบันนโยบายศึกษาในสหรัฐอเมริกา จัดทำรายงานประจำปีเรื่อง Military VS Climate Security : The 2011 Budget Compare" ออกมาเมื่อเร็วๆ นี้ เนื้่อหาในรายงานระบุว่า ตอนนี้กลาโหมของสหรัฐฯ รู้แล้วว่า การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ(climate change) ถือเป็น "ตัวคูณของภัยคุกคามด้านความมั่นคง" หลักฐานประการหนึ่งคือ นับตั้งแต่ปี 2008 เป็นต้นมา งบประมาณของรัฐบาลสหรัฐฯ เองได้ถูกแบ่งสรรปันส่วนไปใช้ในเรื่องการจัดการกับเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น ตั้งแต่ปี 2008 และปี 2011 มีการจัดสรรงบโลกร้อนเพิ่มขึ้นเป็นมากกว่าสองเท่า (จาก 7.4 พันล้านเหรียญ เป็น 18.1 พันล้านเหรียญ) กล่าวอีกนัยหนึ่ง ในปี 2008 สหรัฐฯ นั้นใช้งบประมาณราว 94 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และในปี 2011 ใช้งบระมาณราว 41 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุกๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ แต่สิ่งที่น่าสนใจก็คือ การเปลี่ยนผ่านของการใช้งบประมาณดังกล่าวนี้ มิได้ทำให้การลงทุนเพื่อทำให้เกิดความมั่นคงด้านสภาพภูมิอากาศมากนักเมื่อเทียบกับขนาดของภัยคุกคามของการเปี่ลยนแปลงสภาพภูมิอากาศที่เกิดขึ้นและรออยู่ข้างหน้า ยิ่งไปกว่านั้น รายงานนี้ยังได้เปรียบเทียบกรณีศึกษาประเทศจีนว่ามีความก้าวหน้ามากกว่าสหรัฐอเมริกาในเรื่องนี้มาก รายงานระบุว่า ถึงแม้การใช้จ่ายทางการทหารของจีนจะไม่โปร่งใสไปเสียทั้งหมด แต่จีนนั้นใช้งบประมาณ 2-3 เหรียญสหรัฐในด้านกลาโหม ต่อทุก ๆ 1 เหรียญสหรัฐที่ใช้ในด้านการจัดการเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ รายงานนี้ ได้สรุปฟันธงว่า ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลทั้งในด้านความมั่นคง ทางสิ่งแวดล้อม และทางเศรษฐกิจ การจัดสรรงบประมาณและทรัพยากรในด้านกลาโหมให้กับงบประมาณในการจัดการด้านการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศมากขึ้น เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลสำหรับสหรัฐอเมริกา รายละเอียดของรายงานดาวน์โหลดได้ที่  www.fpif.org/files/2521/mil%20v%20climate%202010.pdf
Save settings
Cookies settings